با گوش دادن آوای طبیب آن هم کنار گوشم هینی کشیدم و کف دستهایم را از دو طرف دیوار برداشتم.
میل داشتم برگردم ولی دست و پا چلفتی بودن اجازه نداد. پاهایم در هم گیر کردند و نزدیک بود روی گلدانها بیوفتم که کف دستی دورم حلقه شد و مرا بالا کشید.
محکم به سینهاش کوبیده شدم. من کشیده ناله کردم و او نفس دردناکی کشید…
سرم محکم روی سینهاش نشست. چند قدم به عقب راهی شد و در آخر تن بیجان مرا گراهی شد. یقهی لباسش را چنگ زدم و خودم را نگه داشتم.
سرم روی سینهاش بود و قلبش زیر گوشم صوت میداد. دستهایش دورم بودند و نفسش روی پیشانیام پخش میشد.
– حالت خوبه؟
حالم؟ نه. من نزدیک بود از پنجره بیوفتم، نزدیک بود گلدانش را بشکنم.
نزدیک بود پایش را لگد کنم اصلا!
و در آخر، سرم به سینهاش کوبیده شد.
– نقره؟
بازوهایم را گرفت و مرا از خودش جدا کرد. یک کف دستش را زیر چانهام زد و دیده در نگاه شدیم.
من افسرده و خجالت زده، او کمی اخمو و وحشی.
– فقط دو دقیقه تنهات گذاشتم. ببین چیکار کردی؟
بغض کردم. مثل همواره! دوست نداشتن دعوایم کند.
– من که گلدونی نشکوندم. پام بهش نخورد.
صدایم را خودم هم به زور متوجه شدم.
مرا جلو کشید و از پنجره فاصله گرفتم.
تنم را روی صنقلبی گذاشت.
– مگه گفتم گلدون؟ نزدیک بود بیوفتی پایین.
لحنش خشن بود و بد. بغضم را قورت دادم، نباید گریه کنم. اتفاقی نبود که گریه دار باشد.
نه من افتادم و نه گلدان شکست.
– خب نیوفتادم، دعوام نکنید.
انگشتهایم را در هم پیچاندم و فشار دادم.
این حرکت خوبی برای گریه نکردن بود…
اما دلخور بودم.
سر هرچیزی دعوایم میکرد.
نجات میداد و دعوا میکرد…
توبیخ گر بدی بود.
– دعوات نکردم دختر، اگه میوفتادی من از کجا خدمتکار میوردم؟
او هم که فقط برایش مهم است خدمتکار داشته باشد. این حرفش خیلی غمگینم کرد.
من ففط خدمتکار او هستم؟
زبانم را روی لبم کشیدم.
– جناب طبیب.
کمی رویم خم شده بود از بالا نگاهم میکرد. اخم هایش کمتر شده بودند.
– بله نقره خاتون.
– اگر ماهی خدمتکارتون بود و اون رو توی زیرزمین مینداختن، شما اونو…میوردین…
قبل از این که حرفم تمام شود جواب داد:
– نه.
ساکت شدم، بسیار راحت جوابم را داد. چرایش چه؟ اگر میجویا شدم عصبی نمیشد؟
مهم نبود.
– میشه بدونم چرا؟
– تو با اون فرق داری خاتون.
من تورو بیشتر قبول دادم. توی کارم دخالت نمیکنی و قصد تصرف تاج و تخت نداشتم رو هم نداری و البته مهم ترین قلبیلش اینه که…
اینجا ساکت شد، کمی با تفریح نگاهم کرد و من میدانستم برای چه!
– اینه که احمق هستم؟
ضربهای به نوک بینی ام زد.
– بهشدت باهوش شدی. خوشم اومد.
شاکی نگاهش کردم که فاصله گرفت و همان لحظه صوتی در آمد.
192
بعد از غذا خوردنی که بهشدت هم خوب نبود به این سمت رسیدم.
پادشاه طبیب را صوت زد و او فقط فرصت کرد تکهی کوچکی گوشت بخورد.
روی تخت قرار گرفتم و به پاهایم نگاه کردم.
خاموشی اتاق کمی ترسناک بود…
عادت داشتم صدای قدمهای طبیب و یا صدای برخورد شیشهها به میز را بشنوم.
همیشگی اینجا بود.
انگار که روح این جا بود و نبودنش همه چیز را بیمعنا میکرد.
بوی داروها، تاریکی اتاق و شمعهای زیاد.
شمع های بهشدت زیادی که من اجازهی کف دست زدن به آن ها را نداشتم.
ملایم انگشتم را روی شمع سفید کشیدم و لبخند کوچکی زدم. من با شمع سفید خاطرههای زیادی داشتم.
در مزرعه پسرعمو اجازه نمیداد فانوس را بردارم. من در شامگاه شمعی روشن میکردم و پیش خوکها میرفتم.
به یاد دارم که حامله بودم، سر بچهی دومم، همانی که سر زایمانم مرد.
یکی از خوکها هم حامله بود.
من پیشش رفتم، دست روی سرش کشیدم و او بعد از مدت کمی طولانی بچههایش را به جهان آورد.
آن شب از متوجه شدن آن تولد زیبا لبخند زدم، لمسشان کردم. تنشان را با کمی آب تمیز کردم و به کلبه برگشتم.
چند روزگار بعد بچهام را به جهان آوردم، همانی که مرد. همانی که بال من شد برای آمدن به اینجا!
پسر عمو مرا زد، محکم و بد.
گفت بچهات باید بمیرد، گفت من نمیتوانم غیر از تو کسی را غذا دهم.
من مقابلش ایستادم، گفتم اگر بچهام بمیرد باید مرا به قصر بفروشد وگرنه باز هم حامله میشوم.
گفت به حرم سرا میروی گفتم باشد.
بیان کرد زیر خواب همه میشوی باز هم قبول کردم.
گفت در جنگ تو را به غنیمت میبرند باز هم بیان کردم باشد و وقتی گفتم که سکهها برای خودش است راضی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن