نامه را از نقره گرفت و ملایم آن را باز کرد.
دیدهش که روی خطوط چرخید تبسمی زد.
– طبیب اضافه کرده که دلش برات تنگ شده.
دیدههای نقره گخوشحال شدند و دلش از حرکت ایستاد.
– راست میگی؟ اینو نوشته؟
آتنا لبش را گاز گراهی شد و خط بعدی را خواند.
– میگه اونجا سرده اما اگر بودی براش گرم میشد.
دل نقره در نگاهانش بود. بغض کرد و دو قطره اشک روی گونهاش ریخت.
در آن لحظه به این فکر نکرد که شاید حرفهای طبیب برای این باشد که لو نروند.
او خوش حال بود.
– توی نامت به دعا گفتی بنویسه دلت براش تنگ شده اره؟ خوب کردی. اینجوری کسی شک نمیکنه.
نقره حرف آتنا را نمتوجه شد. در جهانی دیگری سیر میکرد. بهسرعت کشیده شد و کاغذ و قلمی آورد.
– بیا بنویس برام آتنا لطفا.
آتنا به هول بودنش خندید.
– الان بنویسی تا چند روزگار دیگه نمیتونی بفرستی.
– اشکال نداره بذار داشته باشمش.
آتنا باشهای اضافه کرد و کاغذ را از دستش گراهی شد، نقره هم حرف زد.
– بنویس سلام جناب مالک.
حالتون خوبه؟ بسیار خوش حال شدم که برام نامه فرستادید.
و خوشحالم که دلتون برام تنگ شده.
جاتون خیلی اینجا خالیه.
آتنا زیر نگاهی نقره را نگاه کرد. این گونه نامه میفرستاد؟ پس حتما نامهی قبلی اش کار دعا بود.
شیطنتش گل کرد و او هم چیزهایی اضافه کرد.
چیزهای بسیار صمیمانه! از خودش که گذشته بود. کاش نقره با طبیب بماند.
آتنا حسود نبود...
آتنا فقط حسرت می خورد.
حسرت این که کاش به حرف طبیب گوش میکرد ولی بچه بود!
– اها و بنویس که داروهارو درست کردم.
آتنا با هر کلمهای که مینوشت بغض میکرد. دلبسته شد همه خوشامگاهخت شوند.
برای همه طلب خوشی میکرد تا شاید روزگاری هم به او برسد.
شاید روزگاری…نوبت او هم میشد.
#پارت_303
نامه به کف دست سریع وارد اتاق شد.
نامهی طبیب را باز کرد و مجدداً نگاهش دور کلمهها گشت.
قلبش میخواست بخواند، زل بزند به آن خطی که از دلتنگی گفته!
ولی هرچه بیشتر نگاه میکرد بیشتر نمیفهمید.
آهسته آرام ذوقش به بغض تبدیل شد و نامه را پایین آورد.
زل زدن به او چه فایده ای داشت.
او حتی بلد نبود یک قلم در کف دستش بگیرد.
این بار به نامهی آتنا نگاه کرد، نمیدانست چه نوشته!
و حتما طبیب هم میاطلاع داشت شخص دیگری آن را نوشته! همین فکر دلش را به درد آورد.
چرا قبلا به این فکر نکرده بود؟
نامه در کف دستش کمی مچاله شد.
این را نمیتمایل داشت.
این که خودش ننویسید، خودش نخواند.
عاشق شد این نامهها مثل یک راز باشند.
یک چیز مسکوت شده در بین خودشان.
نه این گونه…
دستش را روی گونهاش کشید و اشکش را پاک کرد.
– خاک تو سرت نقره، همین کار اسون رو هم بلد نیستی.
دستش را روی چشمانش گذاشت و نامه ها را میان کتاب کف دستور پنهان کرد.
روی زمین قرار گرفت و به نوری که از پنجره میتایید خیره شد.
– حالا چطوری نامه بفرستم…
شاید در آخر تسلیم میشد و نامهای که آتنا نوشته را میفرستاد. اما فعلا به آن فکر نمیکرد.
با صدای ضربه به در اشک هایش را پاک کرد و قد بلند شد. در را باز کرد و نگهبان را دید.
– سلام خاتون. روز به خیر.
از جلوی در کنار رفت و سرجای قبلیاش برگشت.
مثل روزهای دیگه با هیجان حرف نزد، تعریف نکرد و دارو نشان نداد. احساس کم بودن آهسته ساکت داشت قلبش را تسخیر میکرد.
– چیزی شده نقره خانوم؟ اتفاقی افتاده؟
#پارت_304
همین حرف برای فرو ریختن مجدداًی اشکهایش کافی بود. با سماجت کف دست روی دیدهانش کشید.
– چیز مهمی نه. من حساس شدم.
نگهبان جلو رفت و مقابل پایش آرام قرار گرفت. او نقره را شناخته بود و میخبر داشت دخترک بیهوده غمگین نمیشود.
– چی اذیتت میکنه؟ میخوای به جنگل ببرمت؟
نقره سرش را به دو طرف تکان داد، نمیتمایل داشت حرف بزند اما بغض گلویش ولینش نداد.
– طبیب نامه فرستاد.
نگهبان کمی آشفته شد، نکند خبر بدی آمده؟ به آن ها حمله شده؟
– خبر بدی اومده؟
نقره سریع سریع سرش را به دو طرف تکان داد.
– نه. من نمیتونم بخونش. زیرا بلد نیستم. این دلخورم میکنه.
نگهبان نفس اسودهای کشید. حال که درک کرده بود اتفاقی برای طبیب و پادشاه نیوفتاده کمی خیالش راحت شده بود.
– من برات میخونم. برو بیارش. گریه نکن.
بغضش بزرگ تر شد. مثل بچهها شده بود.
– من دوست دارم خودم بنویسم خودم بخونم.
نمیخوام کسی بفهمه طبیب برام چی میفرسته.
نگهبان نفس سریعی کشید و قد بلند شد، در ذهنش کمی تاسف خورد، نقره گاهی وقتها کم عقل میشد.
– بزرگ ترین مکتب سرزمین توی قصره، تاحالا به فکرت رسیده جای گریه ازش استفاده کنی؟
نقره چانهاش را روی زانویش گذاشت.
– بله. اما اونجا برای من نیست. ماها طول میکشه یاد بگیرم.
نگهبان لبخند آهستهی زد و کف دستش را روی سر نقره گذاشت.
– باید از یه جایی شروع کنی. بسیار ها این فرصت رو ندارن پس از کف دستش نده.
به نگار خاتون بگو کامسیرا رو درست کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن