رو به هر دوشون گفتم:
همینجا میمونید تا یکی از خدمتکارا رو میفرستم سراغتون…
بهتون بگه چیکار کنید…
هر دوشون سرشون پایین بود و چیزی نبیان کردن…
به سمت سر خدمتکارا رفتم تا بگم که این دو تا دختر چیکار کنن توی این عمارت؟!
همنطور که به سمت اشپز خونه میراهی شدم سر خدمتکارو رو صدا زدم که بعد چند ثانیه تند خودشو بهم رسوند...
و مضطرب گفت:
-بله اقا؟
اشاره به اون دو تا دختر کردم و اضافه کردم:
-اون دو تا دختر که اونجا توقف کردن از الان برده و خدمتکار این عمارتن….
هر کاری که لازم بهشون میگی انجام بدن هر کاری هم که لازم بود خودم بهشون میگم انجام بدن!….
الان ببرشون و لباسشون بهشون بده ….
و هر کاری که لازم هست بده انجام بدن….
تاکید وار به حرفم اضافه کردم:
هر کاری که از خستگی از پا در بیان…
متوجه شدی شران؟
چند با سرشو پایین و بالا کرد و هموقت اظهار کرد:
بله،دیده اقا….
و بعد به سمت اون دوتا دختر رفت…
::::هانا::::
بعد رفتن یاشار چند قدم به شامگاهنم نزدیک شدم و ی گوشه چشمم به یاشار بود که به سمت اشپز خونه حرکت کرد و زیر لب به شامگاهنم گفتم:
چرا اضافه کردی برده شیم؟
چرا قبول کردی؟
نگاهی بهم انداخت و با ابرو های درهم اروم بیان کرد:
-هانا نکنه انتظار داشتی بگم بفروشینمون به اون شیخا هیز و عوضی؟!!!
میخواستی زیر خواب اون شیخا بشیم؟!!
تو خودت بودی چی میگفتی؟!!
قطعا همینو میگفتی …همین جواب میدادی…
برده بودن یا کار کردن بهتر…حتی جهنمم باشه بهتره…
بهتره تا تنمون فروخته شه به اون شیخا اشغال!!…
کلافه نفسی کشیدم…
و تاکید به حرفش اضافه کردم:
-اره درست میگی …منم جای تو بودم همینو میگم …جای توام نبودم خودمم همین جوابمو میدادم…
ادامه حرفم با آوای زنی که آواش گوش خراش بود ناقص موند…
-شما دوتا…
سرمون رو از سرامیک های کف زمین گحرکت کردیم و به زنه نگاه کردیم…
یک زن هیکلی و چاق و صورت نچندان قشنگ و با ابرو های گره خورده دیده تو نگاه شدیم….
با آوای نکرش گفت:
-را بیوفتید ….زود…تا لباس هاتون بپوشید!…
منو شامگاهنم هنوز داشتیم به اون قیافه بی ریختش نگاه میکردیم …
که بازو منو گرفت و کمی عصبی اظهار کرد:
-با شما نکنه کرید؟!
بازو منو شامگاهنم به سمت جلو کشید ….
مارو به سمت جلو هول داد …
و بعدش خودش راه افتاد جلو…
اون جلو میرفت و ما هم مث زندانی های که میخواستن ببرنشون سلولشون پشت سرش میرفتیم…
هر چند قدمی که میراهی شد بر میگشت پشت سرش مارو نگاه میکرد…
با اون چشماش وزغیش مارو هی نگاه میکرد!…
بعد بالا رفتن از کلی پله به سمت ی اتاق که درش قهواه ی بود حرکت کرد…
درشو باز کرد و رو به ما با سر اشاره کرد که بریم داخل…
منو شامگاهنم با قدم های نچندان محکم وارد اتاق شدیم..
اتاق بزرگی،که شش تخت یک نفره داخلش بود!!!
رو به رومون هم ی کمد دیواری بزرگ که تا سقف بود…!
با حرف زنه از انالیز اتاق نگاه برداشتم…
-چرا وایسامتوجه شد اونجا و خشکتون زده؟!!
بیاید لباستون بپوشید من وقت ندارم تلف شما کنم …زود…
به سمتش رفتیم دو کف دست لباس روی یکی از تختا گذاشته بود!
و رو به ما با همون اخم و تخم اضافه کرد:
این لباس کارتون…
نگاهی به لباسه کردم…
ی لباس سیاه که بلندیش تا بالا زانو میرسید…
و پایینش چین داشت و سفید رنگ بود…
و استین لباس تا ارنج کف دست میرسید و قسمتیش سفید رنگ بود…
و جلوی یقه لباس که دایره شکل بود …
یعنی ما باید این لباس بپوشیم!!!
لباسی که نیم متر پارچه هم نیس!!
این لباس خدمتکاری…ما باید بپوشیم!! اصن ذهنم نمیتونست هنوز هضمش کنه…
زنه با آوای کشیده تری اضافه کرد:
-زود باشید بپوشید…دو دقیقه دیگه میاید بیرون…
شبنم با کف دست اشاره به لباس کرد و ناباور اضافه کرد:
-ما باید این لباس رو بپوشیم؟!
زنه پوزخندی زد و بیان کرد:
-نکنه انتظار داشتید لباس عروس بپوشید؟!
و بار دیگر اخم کم رنگی کرد و آواشو برد بالا اضافه کرد:
-زود این لباس هارو میپوشید و میاید بیرون….
حرفشو که زد از اتاق راهی شد بیرون…
نگاهی به شامگاهنم کردم که اونم بهم نگاه کرد نا باور به هم دیگه نگاه میکریدم…!
تو قلبم هی با خودم میبیان کردم هانا این ی خوابه…ی خواب…ی کابوس…فقط همین…
بغض تو گلوم قرار گرفت و با من من اضافه کردم:
-شامگاه…شامگاهنم…کاش …این یک خواب بود یک خواب بد…
که وقتی بیدار میشدیم…
میگفتیم خداروشکر فقط یک خواب بود…
یک کابوس بد!
یک کابوس تلخ!
یک کابوس وحشت ناک!
اما ….نیست…ما واقعا اومدیم به این عمارت لعنتی!…
این اتفاق ها افتاده…
الانم …
هه!…
باید لباس خدمتکارو بپوشیم…
شامگاهنم پر آوا نفسشو بیرون فرستاد و عاجزانه اظهار کرد:
-ای کاش یک خواب بود….یک کابوس….اما…اره نیست..که نیست…
شامگاهنم به سمت لباسا راهی شد و یکشو برداشت…
توی دو کف دستش لباسه رو
گرفت و نگاه میکرد به لباس ….
بعد چند ثانیه سرشو به سمتم برگردوند و بیان کرد:
-هانا…
بعد چند ثانیه مکث کرد و گفت:
-این لباس خدمتکاراس ما باید اینارو بپوشیم؟!!…
به سمتش حرکت کردم و اون یکی لباس برداشتم و خصمانه بیان کردم:
-اره…مث اینکه بد جور تو دو راهی موندیم که فقط حق انتخاب یک راهشو داریم …و اون مسیر دیگه به نابودی ما ختم میشه…
چاره ای نداریم….
توی زندان گیر افتادیم….
اگه این لباسا رو نپوشیم میدونی….
ادامه حرفمو اه عمیقی کشیدم…
بعد پوشیدن لباس ها نگاهم به خودم توی ایینه افتاد!…
لباس تا بالای زانوم بود و پاهام لخت بود!!
مث اینکه اینجا هم شال و شلوار هم در کار نبود…
فقط نیم متر پارچه باید میپوشیدیم!!…
راهی شدم جلو ایینه از حرکت ایستادم و با بغض که مهمون گلوم شده بود با خودم بیان کردم:
-مولین کجای که بیای ببینی دخترت لباس خدمتکارا رو تنش کرده!!…
مولین…تو نمیزاشتی من کف دست به سیاه سفید بزنم…ولی الان میخوان …ازم کار بکشن!!..
قطره اشک توی چشمام غلتید و روی گونم مث بارون سر خورد…
پلکی زدم که قطره های اشک راه خودشون باز کردن…
با دست لرزونم قطره های اشکو پاک کردم…
چی میشد…چی میشد این اتفاق نمی افتاد؟!
چی میشد صحنه روزگارگار ورق بخوره به عقب…
تا ما الان اینجا نبودیم!!…
کاش کابوس من بود کابوس شامگاهنم ی خواب پر از کابوس…
اما …
واقعی نبود!
شامگاهنم از توی ایینه دیده به من افتاد که دارم گریه میکنم به سمتم اومد و دستشو روی بازوم گذاشت و مضطرب گفت:
-هانا…چرا گریه میکنی ؟
منو به طرف خودش برگردوند و مغموم گفت:
ببینم تورو….
ادامه حرفش اروم گفت:
اره هانا ما اینجایم…تو این عمارت…اون مسیح و اون یاشارم هست….
حداقل میتونیم فک کنیم هانا که به اون شیخا نفروختمون….
اره خدمتکار یا برده شدیم…
ولی باید با این واقعیت تلخ کنار بیایم…
دختر چرا این مرواید ها رو الکی هدر میدی؟؟؟
خواهر من…
مکث کرد و منو به طرف یکی از تختخوابا برد…رو لبه اش قرار گرفتیم…
محتاطانه گفت:
هانا….میدونم هر دوتامون الان توی تعجب و شوکیم!
اینکه…
چرا این اتفاق برا ما افتاده؟!
چرا مارو اوردن اینجا؟!
چرا الان خدمتکاریم؟!
چرا باید این لباسا رو بپوشیم؟!
همه این چرا ها هست!
اما مهم اینه مولین بابا و عمو مارو پیدا میکنن…
مطمعنام مارو پیدا میکنن…
ما باید به هم امید بدیم و امیدوارم باشیم!…
با سر انگشتام اشکای دوباره ریخته شدمو پاک کردم و دماغمو بالا کشیدم …
و با دیدهای نم اشکی اظهار کردم:
-اره تو راست میگی شبنم ما باید قوی باشیم!…
خنده تلخی کردم و گفتم:
چه خوب که هر دو مارو با هم دزدین!!…
شبنمم خنده تلخ و کوتاهی کرد و بیان کرد:
حداقل که کنار هم باشیم و به هم امید بدیم و قوی باشیم…
خب حالا اشکاتو پاک کن بریم تا اون زن خحرکت کرد بار دیگر صدای نکرش در نیومده!!..
ثانیه ای هنوز از حرف شامگاهنم نگذشته بود که زنه در باز کرد اومد داخل و با صدای ضمختش گفت:
-شما دوتا وقت منو الکی گحرکت کردید…
پاشید ببینم…میمیل داشتید ی لباس بپوشید… نشستید خلوت کردید؟!!!
خودمو شامگاهنم کشیده شدیم و به سمتش حرکت کردیم…
از اتاق رفتیم بیرون و درو پشت سرمون بست!…
با کنج لبش پوزخندی زد و اظهار کرد :
-خب مادمازل ها را بیوفتید…
خودش جلو به مسیر افتاد…منو شامگاهنم هم مث قل و زنجیر شده ها که جای فراری نداشتن پشت سرش حرکت کردیم!…
چقدر پله باید پایین میحرکت کردیم!!!
یعنی هانا رضایی از الان….
باید بشوره بسابه؟!!
منی که حتی ی دونه لیوان هم نمیشستم….چه برسه به الان !
توی افکار خودم بودم که شامگاهنم با ارنج زد به پهلوم و کنار گوشم بیان کرد:
-هانا….هانا…
اخم کم رنگی کردم و اظهار کردم:
-چی ؟چته؟
پهلوم سوراخ کردی!…
همنطور که پله هارو پست سر اون زنه اروم پایین میرفتیم…
نگاهم سمت شامگاهنم بود ….
که از صورتش مشخص بود چیزی مشاهده کرده و تعجب و حیرت زده شده گفت:
-نگاه کن ….نگاه کن…
نگاهاو گرد کردم و اخم های تو هم گفتم :
-چیرو نگاه کنم؟ هی میگی نگاه کن؟!!
برای گفتن جملش بی تاب بود که بهسرعت اضافه کرد:
-ببین …ببین اون دختره که داره میاد داخل سالن تینا رحیمی نیست؟!!
توی دانشگاه یادته؟!
نگاهمو به سمت در سالن سوق دادم که همون دختره تینا رحیمی مشاهده کردم که داره وارد سالن میشه!!!
ابرو هام بالا پرید و حیرت زده بیان کردم:
-ار….اره …خود …خود نسناسش!!!
…اون اینجا چیکار میکنه؟!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن