توی ایینه اسانسور نگاهی به خودم انداختم…
توی ایینه فقط ی ادم که اخم توی چهرش نمایان بود میمتوجه شدم…
اصلا لبخند زدن هم یادم راهی شده بود…
ریز خندیدن که هیچ…
تبسم زدن…
نمیدونم که این ادم شدم؟!
با کنج لبم پوزخندی زدم و با خودم بیان کردم:
از این یاشار جدیدم خوشم میاد…
کف دستی به موهام کشیدم که در اسانسور باز شد…
به طرف اشپز خونه حرکت کردم و به یکی از خدمتکارا گفتم که قهوه ای برام بیارن…
که پشت سرم صدای تینا هم شنیدم که گفت:
برای منم ی قهوه ای ساده بیارین…
انگار هر جا میحرکت کردم این عفریطه هم باید باشه!
لحظه ای یادم اومد که از این به بعد توی این عمارت و هر روزگار میخواد جلو نگاه رژه بره…
نمیدونم چرا مسیح اوردش دبی؟
مسیحی که من ازش شناخت دارم ادمی نیست که اینقدر زود به کسی اعتماد کنه…
و اونو وارد زیستنش کنه و بزاره از مساعل زیستنش و کاراش سر در بیاره….
با صدای بزیش اسممو صوت زد..
-یاشار
ولی حتی سر برنگردونم و اظهار کردم:
-هان؟
به سمت مبل قهوه ایی رنگی حرکت کردم که حضور تینا هم پشت سرم حس میکردم…
-تو چرا اینطوری هستی؟
به سمتش چرخیدم و ی تای ابرومو بالا دادم و گفتم:
دقیقا من چطوری هستم؟؟؟
-چرا اینقدر خشک و خشن راهی شدار میکنی؟
نشستم روی مبل و انگشتامو توی هم قفل کردم ، بهش نگاه کردم و ریلکس بهش گفتم:
به ربطی نداره که من چطور هستم و چطور هستم!
کمی خودمو روی مبل مبل جلو بردم و با تن آوای قد بلند تری گفتم:
تو مواظب حرکت کردار و کردار خودت باش که از حدت نگذری…افتاده؟
به سمت مبل رو به روی من راهی شد و نسشت و پاشو روی پاش گذاشت و با غیظ اضافه کرد:
باش،گراهی شدم…مواظب راهی شدارم هستم یاشار خان…
و بعد با آوای بلندی به خدمتکارا اظهار کرد:
پس این قهوه من چیشد؟
پوزخندی زدم و اظهار کردم:
مخت ی جا دیگه داره سوت میکشه روی دیگران خالی میکنی؟
با صدای جدی تری اظهار کردم:
فک نکن خانم خونه ای که به خدمتکارا کف دستور میدی...
فقط خاموشی کرده بود از چهره سرخ شده معلوم بود داره میسوزه…
چیزی ناضافه کرد میدونستم که داره با حرفای من اتیش میگیره…
بهروزگار صدا زدم که سریع خودشو از توی حیاط رسوند …
سرمو کشیده کردم و بهش بیان کردم:
مسیح خان کجاست؟
بهروزگار همنطور که سرش پایین بود گفت:
اقا…
تینا: مسیح حرکت کرده سراغ اون دو تا دختر…ببینم به هوش اومدن یا نه؟
دیده چرخوندم سمتش و ابرو سمت چپمو بالا دادم و گفتم:
تو بهروزی؟
کسی از تو حرف میل داشت؟
به سرعت از جاش کشیده شد و به سمت در رفت و به یکی از خدمتکارا اظهار کرد که قهوشو ببرن توی حیاط…
چه بهتر که گورشو از جلو چشام گم کرد…
دیگه داشت میراهی شد رو اعصابم…
جلو دیده نباشه که چش دیدنشو ندارم…
با صدای بهروز نگاهمو به سمتش برگدوندم
-اقا یاشار با من کاری ندارید؟
نیازی هست برم اقا مسیح صوت کنم؟
تیکه دادم به مبل و اظهار کردم:
نه ،نیازی نیست….
منتظر میمونم تا خودش بیاد…
تو هم میتونی بری…
با اجازه زیر لبی بیان کرد و حرکت کرد بیرون…
::::مسیح::::
کنار پنجره توقف کرده بودم و تیکه ام به پنجره بود …
کمی از مشروب توی لیوان خوردم و لیوان روی میز کوچیک کنار پنجره گذاشتم…
و به سمت دختر میلاد رضایی راهی شدم…
که بیهوش روی تخت بود …
روی مبل کنار تخت جای گرفتم…
و انگشتامو توی هم قفل کردم…
به چشم های بستش خیره شدم که لحظه ای نگاهم راهی شد حرکت کرد روی لباش…
کلافه چشامو بستم و کف دستی به صورتم کشیدم…
و نگاهمو از چهرش گحرکت کردم…
نگاهمو به سمت ماه که توی اسمون روشنایی خودشو به داخل اتاق میرسوند سوق دادم…
و زیر لب بیان کردم:
قلبیل اینکه تو الان اینجایی و روی این تختی…
قلبیلش…پدرته…
پدرت توی کارا و برنامه های من سرک کشید…
همه کارای منو بهم ریخت و ضرر بزرگی به من زد…
دستی به ته ریشم کشیدم …
و با صوت نفسمو بیرون دادم…
ادامه حرفم گفتم:
پدرت منو وارد بازی کرد…
منم باهاش بازی میکنم…
میخوام کیش و ماتش کنم…
میخوام داغ دیدن دخترشو روی دلش هک کنم…
نگاهمو از پنجره گحرکت کردم و بار دیگر به چهرش نگاه دوختم…
چهرش منو یاد کسی مینداخت که انگار میشناسمش…
انگار این چهره رو قبلا مشاهده کرده باشم…
بسیار چهرش برام شامگاهیه کسی بود که نمیدونستم اون کس کی؟
اصلا هر کی هست..
توی گذشته گم شده منه…
نفسمو بیرون دادم و از روی مبل کشیده شدم…
وقتی که هر دو شما دختر عمو به شیخا با قیمت بسیار بالا فروختم…
اون موقع ضرری هم که پدرت به من زده صاف میشه!
هر دو توی ی اتاق جدا بودن چون میدونستم اگه به هوش بیان بهشدت جیغ جیغ میکنن…
به سمت اسانسور رفتم و دکمه هم کف زدم…
با ، باز شدن در اسانسور سر خدمتکارارو دیدم و آواش زدم…
بهسرعت خودشو بهم رسوند و بیان کرد:
_بله اقا؟
-این کیلد های اتاق اون دو تا دخترست…برو توی اتاقشون پنجره هارو قفل کن…
ابرو بالا دادم و گفتم:
گحرکت کردی چی بیان کردم؟
-بله..اقا…چشم الان میرم
به سمت سالن پذیرایی حرکت کردم که یاشار و شیخ محمود مشاهده کردم که اونم اومده…
به سمتشون رفتم …
که شیخ قد بلند شد و با نیش بازش…باهام کف دست داد…
دست داد و سلام کردم…
-اسلام علیکم…
-اسلام علیکم و برحمت الله…
-کیف حالک شیخ محمود؟
(حالت چطوره شیخ محمود)
_انا بخیر..(من خوبم)
به سمت مبل راهی شدم و قرار گرفتم و شیخم نشست…
قبل از اینکه شیخ حرفی بزنه من اول اظهار کردم:
-شیخ محمود مفاجئ اَذهب علی الموضوع الرعیسی …
(شیخ محمود بدون مقدمه میرم روی اصل مطلب)
هنوز حرفم تموم نشده بود که صوتی جیغ و داد دختری از طبقه بالا به گوشم رسید…
فهمیدم که دخترا به هوش اومدن…نگاهی به بهروزگار کردم و
با قیافه جدی اضافه کردم:
برو دخترا رو بیار…
-چشم قربان…
ببخشید اقای رضایی اما خودتون این بازی شروع کرمتوجه شد …
من هیچ دشمنی از شما نداشتم حتی شناختی هم نداشتم ازتون…
تا اینکه شروع بازی با من کرمشاهده کرد…
بازی به نفع من تموم میشه و شما هم کیش و مات میشن..
بعد چند دقیقه بهروزگار دخترا اورد…
رو به روی ما به زانو نشوندشون…کشیده شدم و به سمتشون راهی شدم…
با نیش باز رو بهشون گفتم:
به به دختر خانما..
خوب خوابیدن؟
کمی خودمو سمتشون خم کردم و تبسممو محو کردم و جدی اظهار کردم:
از الان زندگی جمتوجه شدتون شروع میشه!
اون دو تا دختر مات و متحیر مونده بودن و فقط به من زل زده بودن…و گوششون حرفای منو میمتوجه شد فقط…
نگاهمو به سمت دختر میلاد رضایی چرخوندم…اما لحظه ای نگاهم روی دیدهای ابی رنگش ثابت موند…
پلکی زدم و با جمتوجه شدت بهش اظهار کردم:
برای تو یکی زندگی قشنگ تری شروع میشه!…
“هانا”
(چند دقیقه قبل)
پلک هام خیلی سنگینی میکرد برام گه دیدهامو باز کنم…
چشامو روی هم فشردم و باز کردم…
اتاق تقریبا تاریک بود…
نگاهمو دور تا دور اتاق چرخوندم…
متیحر شدم!
اینجا دیگه کجا بود؟
گیج و منگ بودم…
اینجا دیگه کجاست…
لحظه ای بعد تمام اتفاق های دیشامگاه مثل یک فیلم از جلوی دیده رخنه کشید…
چشام تا ته باز شد …
مث برق گراهی شده ها تند پتو کنار زدم و از تخت بلند شدم…
به سمت در رفتم و کف دستگیره رو فشردم…
اما در قفل بود!
با کف دست محکم به در کوبیدم و از ته گلو فریاد زدم …
کی این در لعنتی بسته؟
منو کجا اوردین؟
پشت بند با کف دست به در میکوبیدم…
قلبم سریع میزد و کمی ترس توی قلبم بود…
نمیدونستم کجام؟!
کی هستن این ادما؟
چرا منو اوردن اینجا؟
اینقدر داد زده بودم که گلوم داشت دیگه میسوخت و دهنم خشک شده بود…
از شدت محکم کوبیدن به در کف دستم سرخ شده بود و گز گز میکرد…
استرس….ترس…نگرانی…
لحظه ای امونم نمیداد…
با کف دست و پا به در میکوبیدم…
ولی نگار کسی توی این خراب شده نبود…
صوتمو نمگوش داد…
چند دقیقه بعد صوتی نامفهوم دختری به گوشم رسید…
لحظه انگار قبلم توقف کرد
با خودم اضافه کردم:
نکنه شامگاهنم!
نزدیک در شدم و صوتشو گوش دادم…با شاضافه کرد از در فاصله گحرکت کردم..
اره خوش بود…شبنم بود…
اونم اورده بودن …اما توی ی اتاق دیگه…
مجدداً شروع به داد فریاد کردم…
و اسم شبنمو صوت میزدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن