-اون رهای کثافت همهش زیر پوستم میرفت. اتفاقا رو کنار هم میذاشتم. میمشاهده کردم با وجود اینکه میدونی داداشم نامزد داره چطور بهش زل میزنی، حسم بهت بدتر میشد. ازت بدم میاومد. راستشو بخوای هنوزم به خاطر اون موضوعا حس خوبی بهت ندارم!
چقدر بد بود روبهرو شدن با خودم.
آدمی تا مقابل آینه قرار نگیرد نمیتواند خود را ببیند.
و چقدر ضعیف و زبون بودهام که با وجود همهی تلاش هایم برای دوری کردن از یک مرد متعهد، از عهدهی پنهان کردن احساساتم به او برنیامدهام!
به گونهای که حتی نگین هم متوجه آن شده است!
-ولی از همهی اینا که بگذریم… رها میاضافه کرد خانوادهی خطرناکی داری… اضافه کرد اگر بیشتر از این تو خونهی ما بمونی ایل و تبارت ممکنه یه بلایی سر ماها بیارن. نگو وقتی منِ احمق با رها دنبال این بودم که کلک تو رو از خانوادهم بکنم شیرزاد تلگرام رها رو روی گوشی خودش انداخته.
نگاهم مات صورتش ماند و دستانم بیحرکت از روی شانههایش سر خوردند.
-اون خبر داشت. وقتی حرکت کرده بود بندرعباس، پیامایی که بین من و رها ردوبقلب شده بود رو خونده بود. شَستش خبردار شده بود قراره واسه دزدی طلاهای مولینم تو رو مقصر نشون بدیم. نصف شامگاهی از بندرعباس تا مشهد از این ماشین به اون ماشین… از این کورس به اون کورس خودشو رسوند مشهد. داد و فریادا و جلز و ولزاش تو گوشت نره. چارهای نداشت شیرزاد. اگر کوچکترین دفاعی ازت میکرد هیچ معلوم نبود اون رهای دیوونه چه کلک جدیدی برات سوار میکنه!
خون سردی زیر پوستم میرسید که باعث میشد موهایم سیخ شوند.
نفس کم آورده بودم.
چه کرده بودند با من؟
چه میخواستند بکنند با من؟
کف دستی سردتر از دستان خودم مچم را چنگ زد:
-هرچی دلت میخواد به من بگو. میدونم… اگر دعای تو نبود ، صدسال سیاه من بچهدار نمیشدم. خوابش رو متوجه شدم که میگم… اصلاً اگر تمایل داشتی منو بنداز زندان!
با همان حالت مات و متحیرم به طرفش برگشتم.
در قبالش چه میتمایل داشت از من؟
اگر بخشش نمیخواست پس چه میتمایل داشت؟
مگر من خدا بودم که معجزهای ترتیب دهم تا فرزندش به آغوشش برگردد؟
اصلاً چگونه؟
من میبخشیدم خدا هم میبخشید؟
نه… خدا ابداً از آه مظلومش نمیگذشت.
من بخشیده بودمش. با خواهش عزیز بخشیده بودمش. ولی مگر ممکن بود خدا بدون تقاص از او بگذرد؟
-نفرینم نکن. اون بچه… اون بچه گناهی نکرده که من مادرش شدم!
عضلات چهرهام با ترحم و انزجار در هم رفتند.
چقدر درمانده به نظر میرسید این زن.
چقدر سرگشته حال بود.
شاید حاصل افسردگی پس از زایمان بود این احساسات.
شاید حاصل هورمونها بود این حالات.
-من… من هیچ وقت نفرینتون نکردم… نمیکنم… من روزگار و شامگاه دارم برای اون بچه دعا میکنم. چطور ممکنه قلبم اونقدر سیاه باشه که از خدا بخوام اون بچه تقاص گناه شما رو بده؟
لبهایش میلبخند زد اما نگاهانش مانند دو چشمهی جوشان بود:
-تو که نباید بگی… خدا… اون آه قلبت رو برمیداره… وگرنه دل تو مهربونتر از این حرفاست!
با افسوس نفس زدم. اکنون فکر میکرد دل من مهربانتر از این حرف هاست؟
آن روزهایی که با رها پشت سرم نقشه میچیدند که من را دزد طلاهای عزیز جلوه دهند. آن روزها که حتی به مرگ من هم اندیشیده بودند فکر نمیکرد دل مهربانی دارم؟
-الان… الان از من چی میخواین؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن