-الو دیار؟ داری گریه میکنی؟
حالا باید چگونه جوابش را میدادم؟
از چه کسی خبرش را میگرفتم؟
-ن… نه… فقط… میخواستم بدونم… آقا شیرزاد برگشتن یا نه!
-شیرزاد حرکت کرد؟ مامانم هنوز اونجاست؟
این زن به اندازهی کافی درد داشت.
نگرانی داشت.
غصه و غم داشت.
چگونه توضیح میدادم که پس نیفتد؟
شاید این قسمت از ماجرا به جهانبخش مربوط میشد.
-راننده میاد سراغت. عزیز یه کم روبهمسیر نیست ، شما پیشش باشی بهتره!
-یا خدا… مامانم؟ مگه مامانم چش شده؟ چرا خوب حرف نمیزنی؟
نگین بود و سریعخوییهایش.
اجتنابناپذیر بود و من هم میدانستم قرار نیست چندشامگاهه عوض شود.
-چیزی نیست. خوبن به خدا… الان… الانم خوابیدن!
**
قطرههای آب از ارتفاع زیاد، روی موها و شانههایم میافتادند و من مانند یک جنین، زانوهایم را بالاآورده و پیشانیام را به آنها تکیه داده بودم.
«-پونزده_شونزده سال پیش من کنارتون نبودم. ولی الان هستم… و میگم هیچ کاری از هیچ کسی بعید نیست. مخصوصاً اونایی که بهشدت ادعاشو دارن!»
قفل دستانم را دور پاهای خیسم محکمتر کردم. کمکم لرز میگراهی شدم با وجود گرمای آب…
ولی تن کرختم در گوشش نمیحرکت کرد ممکن است هر لحظه عزیز بیدار شود.
«-من کسی رو گذاشته بودم دم در که ازت مراقبت کنه. مسعود رو فرستاده بودم که سوار ماشینت کنه!»
«-این مرتیکه با بابای خدانیامرزش پونزده سال پیش با پول دهن منو گل گحرکت کردن که حقیقت رو نگم. بهیه نوجوون پونزده-شونزده ساله تهمت تجاوز زدن و آبروشو بردن!»
سینهام بینفس ماند و تنم به ناگهان تکان خورد.
باید از اینجا بیرون میراهی شدم.
باید میراهی شدم وگرنه دیوانه میشدم.
آب را بسته و وارد رختکن شدم. حوله را به سرعت تن زدم و با موهای خیس و پاهای لرزان از حمام بیررون زدم.
هنوز دو قدم از حمام بیرون نزده با مردی روبه رو شدم که روی تخت من قرار گرفته و سرش را میان کف دستانش گحرکت کرده بود.
با مردمکهای منقبض شده گامهای برداشته را عقب حرکت کردم. اما قبل از اینکه خودم را داخل حمام بیاندازم او با متوجه شدن صدای قدمهایم سرش را بالا آورده بود.
نگاه بستم و در را روی هم گذاشتم. او هم بدون هیچ حرفی از اتاق خارج شد. این را از صوتی بسته شدن در اتاق متوجه شدم.
دقایقی بعد، وقتی با مغزی درد وارد شده شالم را روی موهایم انداختم، چند تقه روی در خورد:
-میتونم بیام تو؟
نگاه بسته و بازدمم را محکم بیرون فرستادم:
-بله!
موبایلم را برمیداشتم که داخل شد. نگین هنوز نرسیده بود؟
نگاهی به سرتاپای پوشیده در لباسم انداخت و من موهای به هم ریختهاش را متوجه شدم. سیگاری که میان انگشتان جا داشت را…
-اینکه بعد از یه جنجال بزرگ و یه آبروریزی بزرگتر، به این فکر میکنم که چرا هنوز هم از من فرار میکنی مسخرهست. نه؟
چیزی نبیان کردم. فقط خیرهاش ماندم.
چه انتظاری از من داشت؟
مگر من مترسک بودم که احساسات نداشته باشم؟
مگر ربات بودم که بتوانم همینقدر زود حسم را تغییر دهم؟
آن هم بعد از اتفاقات امشامگاه.
دریچهای از بیاعتمادی و سردرگمی که مقابلم باز شده بود.
پُکی به سیگارش زد و نگاهش را به دنبالهی موهایی که رویشانهی چپم بود دوخت:
-حتماً خیلی سؤال برات پیش اومده. هرچی میخوای بپرسی بپرس!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن