و سخت نبود درک کردن اینکه چه چیز را شنیده است.
شیرزاد رسیده بود این منزل را روی سر صاحبش خراب کند.
امده بود حساب این زن رذل و ان مردک پست را کف کف دستشان بگذارد و هیچ قصد عقب نشینی نداشت.
-به ت*م چپم… بیام اشکاتو قبل اینکه ریق رحمت رو سر بکشی پاک کنم؟
رها همراه با بغضی که داشت سینهاش را اذیت میکرد نفسی گرفت و هنوز غرورش در نگاهش رنگ نباخته بود:
-به همین سادگیا که تو فکر میکنی نیست آقای شیرمرد!
شیرزاد دیگر صبری مقابل این زن نداشت. صبری نداشت که کف دست دور گلوی برهنهاش قفل کرده و با شدت تنش را به دیوار کوبید.
کفشهای پاشنهقد بلندتش از پاهایش در مقابل آن شیشهریزهها محافظت میکردند ، ولی چه کسی میتوانست جاده نفسش را از زیر انگشتان شیرزاد باز کند؟
-بگو اینجا جونت رو بگیرم یا اول میخوای با سیمین خدافظی کنی؟
هنوز کاملاً فشارش نداده بود و اینچنین به خرخر افتاده بود. اگر یک اینچ دیگر دستش را روی گلویش میفشرد، بیبرو برگرد سر سی ثانیه جان میباخت زنی که مانند یک مار دو سر میان حیاتاش پیدا شد.
-من… من عاشقت شدم… شیر… شیرزاد دارم خفه میشم!
مردمکهای شیرزاد گشادتر شدند و وحشت زن هر لحظه بیشتر میشد. آن زن خدمتکار رفته بود که طعمهی دوم شیرزاد را بیاورد.
شاید تا دقایقی دیگر همهی مهمانهای آن باغ پشت در این اتاق جمع میشدند. حتی عزیز و…
دیار!
شیرزاد فقط یک نیم فشار وارد کرد و چشمان رها تا سفیدیشان راهی شدند.
قرار نبود به قصد مرگ آنها وارد این عمارت شود.
قرار نبود خونی بریزد.
شیرزاد بیش از پانزده سال صبر کرد که بدون خونریزی ابرویش را برگرداند. ولی شاید دیوانه شده بود دیگر:
-تو به کی وصلی حرومزاده؟ها؟ به کی وصلی که کمتر از چند روزگار میتونی یه قبیلهی وحشی و خطرناک رو برای کشتن یه دختر بکشونی ایران؟ به کی وصلی بیهمهچیز؟ امشب به قبر وصلت میکنم… به قبر وصلت میکنم بینون و نمکککک!
-مادرت… مادرت… همه… چیو… می… می…
پلک شیرزاد تیک گراهی شد و دستانش از دور گردن زن شل شد.
رها با تنگی نفس شمتوجه شد روی زمین افتاد و کف دست به گلوی کبود شدهاش گرفت. ولی شیرزاد با گوشهایش چیزی را متوجه شده بود که نمیتمایل داشت در مغزش بگنجد.
چه چیز را عزیز میاطلاع داشته است؟
روی دو زانو قرار گرفت و با نگاهان دریده چانهی رها را بالا فرستاد:
-داشتی چه زری میزدی رها؟ ادامه ش بده ببینم…
رها با نگاهان بسته نفسنفس میزد که دست شیرزاد برای بار دوم دور گلویش قفل شد:
-حرررف بزنننن!
رها با نگاه تاریک و انتقامجویش در صورت شیرزاد زل زد.
گران تمام شده بود برایش…
شنیدن و متوجه شدن اتفاقات امشامگاه بین این مرد و آن دختر افغانی برایش گران تمام شده بود.
-این همه مدت میدونستی و برام فیلم… فیلم بازی کردی… این همه مدت… این همه مدت منو زیر نظرت گراهی شده بودی که چنین شامگاهی منو همکاسهی جهان کنی و از زندگیت پرتم کنی بیرون. ولی… ولی کور خوندی شیرزاد شیرمررررد… من مثل یه زخم عفونی میمونم که هرچقدر بیشتر انگولکم کنی بیشتر چرک میدم!
مانند یک کابوس روی روان نداشتهی شیرزاد میراهی شد که دیوانهترش کند.
چرا جملهی قبلش را تمام نمیکرد پس؟
-رها رها رها… من الان اونقدری کلهم داغه که فرق حیوون و آدم رو نمیفهمم… میزنم اینجا یه بلایی سرت میآرم که دیگه نتونی چرک بدی اون دهن گخوشحالت رو باز کن زودتر!
رها میخبر داشت تمام همّ و غم شیرزاد برای رسیدن به چنین شبی ثابت کردن بیگناهیاش به مادرش است.
میمیل داشت نشان دهد سالها مورد ناحقیاش قرار گحرکت کرده.
میخواست نشان دهد آن سیلی حقش نبوده است.
میمیل داشت نشان دهد وصیت پدرش را علارغم همهی بیوفایی آنها فراموش نکرده است و اگر حقیقت را میفهمید؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن