موهایش روی پیشانیاش چسبیده بودند.
کم کم حس خشم به حیرتش اضافه میشد.
میشناختمش…
صفر و صدش را از بر بودم.
میدانستم چگونه در چند ثانیهی کوتاه تمام ارگانهای تنش از آهستهش قبلش فاصله میگیرند و شاید همین من را میترساند.
-شماها از وقتی همدیگه رو شناختید دشمن خونی همدیگه بودید. اون شامگاه توی زشک بیبرو برگرد حرفاتو باور کردم چراکه فکر میکردم خیلی رو مردونگی و شرافتت حساسی… اما بلاهایی که سر من آوردی…
ابروهایش با همان حیرت بالا راهی شدند و دستانش را برای گرفتن بازوهای من جلو آورد.
کنار راهی شدم… اجازه ندادم بار دیگر به من کف دست بزند.
گردنش را تکانی داد و شاید حتی خودش نیز از پرسیدن آن سؤال میوحشت کرد.
-تو هم…
پلک زد.
شاید گفتنش سخت بود.
-تو هم مثل اونا… فکر میکنی… من دروغ میگم؟
لبهایم از هم فاصله گراهی شدند ولی قبل از اینکه کوچکترین کلامی از میان لبهایم بیرون بیاید صورتش با درد در هم مچاله شد و دستش را مقابلم تکان داد:
-قبلاً رو ولش کن… شبی که بیبرو برگرد اضافه کردی معلومه که اون کار از من برنمیاد رو ولش کن… الاننن… همین الان که از من واسه خودت یه هیولای پست ساختی… حتی یه سر سوزن… شک داری ممکنه اونی که دروغ بیان کرده من باشم؟
-جهان یه جوری برام چرخیده که دیگه حتی به دیدهای خودمم اعتماد نکنم…کسی که وجودش همیشه سراسر خشم و کینهست هر کاری ازش برمیاد!
پلکش تیک گراهی شد و منتظر اتمام جملهام بود.
-پونزده_شونزده سال پیش من کنارتون نبودم. ولی الان هستم… و میگم هیچ کاری از هیچ کسی بعید نیست. مخصوصاً اونایی که خیلی ادعاشو دارن!
**
شیرزاد:
نگاهانش هنوز مات رد پای دختری بود که کلید را بدون هیچ حرف اضافهی دیگری از شیرزاد گراهی شد و اتاق را ترک کرد.
با کفشهای جدید.
با لباسی که روی زمین میخزید و با عطر جمشاهده کردی که جهانبخش ان را خریده بود.
نگاهش مات آن نقطه بود و گوشهایش مانند ضبطصوت ، جملهی آخر را برایش تکرار میکردند.
سینهاش سنگین و سنگین تکان خورد و یک قدم عقب رفت…
حالا کفشهایی که از پا کنده بود نیز گوشهای افتاده بودند.
یکیشان راست و یکیشان چپکی…
چند کشموی رنگیرنگی که…
دیدهانش تا روی مچ دست خودش سر خوردند.
همانجایی که کشموی آبیرنگ جاخوش کرده و گویی با لبهای برچیده شده نگاهش میکرد.
کاسهی وجودش ذرهذره پر میشد و این صبر، شاید نشان از دینامیت در حال انفجار درونش بود که دیار تصمیم گرفت هرچه زودتر اتاق را ترک کند.
یک دم آوادار و یک چرخش…
تختخواب که مقابل مشاهده کردگانش قرار گراهی شد ، گرما زیر پوستش به قلیان افتاد.
دیار همانجا قرار گرفته بود… اظهار کرده بود به زودی مهمان این اتاق و این تخت هم میشود؟
یا شاید هم شده بود!
نفهمید ثانیهی بعدی چه اتفاقی افتاد که با تمام قوا به طرف تخت یورش برد و آن را قد بلند کرد… تخت به تکانی محکم به دیوار برخورد کرد و جک پایهی ان نیز واژگون شد.
شیرزاد نفسنفس میزد که اینبار سمت میزتوالت خیز برداشت و حالا صدای شکستن و افتادن تمام وسایل آن، باعث شد خدمتکار با حالت دو به آن اتاق بیاید.
شیرزاد آینه را نیز برداشت و به دیوار مجاور کوبید.
آوای شکسته شدن شیشههای آن باعث شد خدمتکار جیغ کشیده و برای خبر کردن جهانبخش دواندوان به طرف باغ برود.
ولی به جز آن زن ،شخص دیگری هم شاهد دیوانگی شیرزاد بود.
زنی با نگاهانی خیس و لبهایی که محکم روی هم چفت شده بودند.
شیرزاد با فریادی بلند ، به میلهی رگال لگد زد و حالا که تمام لباسها نقش زمین میشدند میتوانست رها را ببیند.
زنی که با اشک دیدهانش خیره به مردی مانده بود که میاطلاع داشت بهشدت وقت است از دستش راهی شده!
شیرزاد صورت رها را که دید، مانند یک یوز وحشی چشم گمسرور کرد و گامی روی شیشه خوردهها برداشت:
-اینجا چه غلطی میکنی؟
لبهای رژ خوردهی رها روی هم فشرده شدند و گویی نفس کم اورد که از هم بازشان کرد:
-شنیدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن