-تنها فرقمون اینه که پدر تو فوت شده و بابای من وقتی تو زندگیم سگدو میزدم که از تو لجنزار دربیام، یه گوشهی دنیا تو عشقوحال خودش غرق بود. فرقمون اینه که مادر من شخص دومی برای ترجیح دادن به من نداشت و با اینکه بیخ گوشم نفس میکشید، با اینکه همهی زورمو میزدم که تو رفاه باشه، یه عمر من و احساساتم رو نامشاهده کرده گرفت.
رها عادت به ترحم خریدن نداشت، ولی شاید او هم خطر را حس کرده بود که میخواست از در قلبرحمی شیرزاد وارد شود.
نفسهایش از نظم خود خارج شده و حتی قطره اشکی برای پایین ریختن از چشمش برق میزد.
-همهش برام سؤال بود چطور میتونی با وجود این همه بیوفایی و بیمهری از طرف مادرت و خواهرت، هنوز هم پشتشون باشی و ببخشیشون. چطور میتونی طرد بشی و طرد نکنی؟ چطور میتونی رو این همه کینه سرپوش بذاری و بازم واسه به کف دست آوردن قلبشون مایه بذاری؟ من باباتو ندیدم. ولی… اما فکر میکنم تو همون مدتزمان کمی که کنارت بوده ، اندازهی یک عمر ارث خوب برات گذاشته. ارثیهی کلفت فقط به عمارت و ویلا و هتل و ماشین نمیرسه… کاش یه ذره از زیبای و تمیزی که من تو دلت پیدا کردم رو مادر و خواهرت هم پیدا میکردن!
نگاه شیرزاد به طرف صورت رها برگشت. حالا آن اشکها پایین ریخته شده بودند و دخترک برای پاک کردنشان کف دست به کار میشد.
زیبا حرف میزد رها.
اما شاید دیر بود برای این اعترافها.
-تو درست میگی. آقام ارثیهی کلفتی واسم جا گذاشته. تا جهان دنیاست پشت خواهر و مادرم هستم. این وصیت آقامه… اما…
رها منتظر گوش دادن ادامهی آن «اما» بود.
چیزی در نگاه شیرزاد میدرخشید که تازگی داشت.
گویی یک خشم نهفته بود.
یک حرص…
یک کینه که قرار نبود با این حرفهای قشنگ ماستمالی شود.
-ولی یه چیز دیگه رو هم برام به ارث گذاشته! فراموش نکردن… تلافی کردن… اونجوری که از دور به نظر میرسه ارحم و الراحمین نیستم! صبر من فقط تا وقتیه که حقم رو پس بگیرم!
و حالا همان نگاه تر بود که بار دیگر مات نگاهان شیرزاد میشد.
جوابش را گراهی شده بود.
جوابش را گحرکت کرده بود و حتی ریسک روی لب راندن کلام دیگری به خود نمیداد!
**
دیار
حتی فکرش را نمیکردم بخواهد برای تولدی که حتی خودم تاریخ دقیقش را نمیدانستم چنین مراسمی برگزار کند.
شاید ته تهش فکر میکردم همان جمع چند نفرهی خانوادگی باشد.
و حالا؟
من زیر کف دستان ماهر میکاپ آرتیستی بودم که او به خانه آورده بود.
قلبم مانند سیر و سرکه میجوشید.
قصدش را نمیاطلاع داشتم.
علنی کردن این رابطه فقط یک هدف میتوانست داشته باشد، آن هم این بود که من و یا عزیز را در عمل انجام شده قرار دهد.
-بالا رو نگاه کن عزیزم. میخوام خط نگاه پایینت رو بکشم!
کف دست روی سینهام گذاشتم و با همان استرسی که کمتر نمیشد، نگاهم را به سقف دوختم:
-نمیخوام بهشدت پر رنگ بشه.
لبخند زد:
-عزیزم. پوستت خیلی تمیزه… عادت به آرایش نداری، نه؟
عادت؟
شاید در تمام عمرم سر جمع چند بار هم خط دیده نکشیده بودم.
روزگارهایی را به یاد آوردم که به تازگی در فستفود استخدام شده بودم و برای کشیدن یک خطنگاه نازک، چه ذلتها که نمیکشیدم.
-آرایشای غلیظ بهم نمیاد!
-اصلاً امتحان کردی تا حالا؟ چیزی که من از اینجا میبینم یه عروسک زیبا و نازه که هنوز حتی رژ لبش رو نزده قلب میبره. لبات خودش قلوهاییه. میخوای رنگ نود بزنم چشمات بهتر دیده بشه؟
من حتی نمیخبر داشتم رنگ نود چیست.
شانه بالا انداختم و او بعد از کشیدن خط چشم پایینی ، هردو چشمم برای چسباندن مژههای خودم به اندک مژههای مصنوعی که برای حالت دادن به پلکهایم کاشته بود ریمل زد.
حتی خودم را نمشاهده کرده بودم.
علیرغم اینکه به جهان اضافه کرده بودم نیازی به آرایشگر و این حرفها نیست، توجهی به حرفم نکرده و حتی مزوندار را هممسیر لباسهایش به عمارت کشانده بود.
-از من تموم شد. مژده عروسک تحویلت دادم ببینیم میخوای با موهای فرفریش چکار کنی!
***
زیاده روی بود.
این آرایش…
این لباس...
این مقلب مویی که جلوی پیشانیام موج گرفته بود و حتی آن کلاه حجاب!
همهشان زیاده روی بودند و به من احساس بازیچه بودن میدادند.
احساس یک عروسک کوکی که قرار بود برای اهداف جهانبخش کوک شود.
برای پلانهایی که هیچ از آنها سردر نمیآوردم.
چیزی که متوجهش بودم، این بود که آن بیرون پر از مهمان بود با اینکه هیچکدامشان را نمیشناختم همهشان برای تولد دروغین من رسیده بودند.
چند تقه روی در خورد و من نگاه از دنبالهی لباس یاسی رنگی که بر تنم بود گرفتم.
در باز شد و مردی که جانم را نجات داده بود با نگاه خیرهاش داخل شد.
از دنبالهی لباس شامگاهم گراهی شده تا لبها و چشمهایم. کلاهی که روی سرم بود.
من از این نگاه حس خوبی نمیگرفتم. به وجد نمیوارد شدم. حس زیبا بودن نمیکردم.
بلکه آن حس عروسک بودن در من پررنگتر میشد.
-زیباتر شدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن