شیرزاد نفهمید چگونه برگشت و حتی با حرکت سریعی که داشت نبضش بالا حرکت کرد.
یک مرد کوتاه قد با کلاهی که سرش کرده بود با نگاه به اطرافش از روی پلی که مقابل مسافرمنزل بود.
گذشت.
خودش بود.
خود لعنتیاش بود و شیرزاد دیگر صبر را جایز نمیمتوجه شد. همینکه میل داشت خیز بردارد، آرنجش توسط مسعود کشیده شد:
-دیوونه شدی؟ میخوای بپرونیش؟
فکش سفت و سخت شد و سر روی صورت مسعود خم کرد:
-ولش کنم؟ خرم؟
مسعود کلافه سر تکان داد و آهسته پچ زد:
-باید بفهمیم میخواد کجا بره! از کجا معلوم با رها قرار نداشته باشه؟
و شیرزاد این بار مرد احتیاط نبود. هیچجوره نمیمیل داشت با دستدست او را بپراند و شاید اینبار، زود جوشیدن به نفعش بود.
-میگیرمش مسعود. برو ماشینو جاده بنداز!
اضافه کرد و بدون اینکه منتظر حرفی دیگر از جانب رفیقش باشد آرنجش را از کف دست او کشید.
قدم تند کرد و با نگاهی به اطراف به دیوار پیاده رو نزدیک شد. فقط چند متر فاصله داشت با مردی که برای تاکسی منتظر میماند.
از پشت سر نزدیک شد و مرد که متوجه صوتی قدمهایی پشت سرش شده بود، سرعتش را بیشتر کرد. یک نیمنگاه به عقب و مشاهده کردن قامت قد بلند و آشنایی که دنبالش بود باعث شد فقط یک آن به خودش بیاید و تا توان دارد بدود.
-بدو… بدو ببینم تا کجا میری حرومی!
او میدوید و شیرزاد هم بهدنبالش. میان خیابان کمترددی که کم پیش میرسید تاکسی از آن رد شود ، مرد میدوید و برای گراهی شدن یک ماشین کف دست بلند میکرد.
تر و فرز بود و فقط چند ثانیه طول کشید که یک سمند سیاه مقابل پایش ترمز بزند.
بدون اینکه لحظهای درنگ کند در حال فرار دستگیرهی در عقب را کشید و خودش را داخل ماشین انداخت:
-برو آقا… هر چی بخوای بهت میدم ؛ فقط برو!
نفسنفس میزد وقتی در ماشین را روی هم کوبید و پلک زد.
پلک زد و وقتی آن را از هم گشود مرد کشیده قدی که بهدنبالش میدوید روی صنقلبی درست کنارش قرار گرفت.
شیرزاد لبخند زد… با نفسنفس ریز خندید و مردمکهای مرد بیچاره با دیدن او تا آخرین حد گسرخوش شد.
-خوب میدویی… آفرین!
کف دست بهدستگیرهی در میبرد که مسعود با فراغ خیال قفل در را زد.
در چنگشان بود!
**
چه کسی فکرش را میکرد پس از مدتها نخوابیدن و نریز خندیدن، گوشهای از دلش اینگونه آرام بگیرد؟
نزدیک به نیمهشامگاه بود. میتوانست به منزل برود و با خیال راحت بخواب،د ولی قلبش او را به این قسمت شهر کشانده بود.
همین عمارتی که دور تا دورش دزدگیر بود و نگهبان.
شاید مسیر بردن به آن عمارت ، محال به نظر میرسید ؛ اما مردی که بهتازگی میتوانست به خودش اعتراف کند که بیقرار است از پس هر کاری برمی رسید.
باران میبارید.
لباسهایش کمکم خیس میشد و شیرزاد قسم خورده بود تا نبیندش، از آنجا نرود.
کنار دیوار کوتاه پشت حیاط توقف کرد. همانجایی که نگهبان داشت و این یعنی این قسمت از باغ مجهز به دوربین و دزدگیر نیست.
فقط یک چیز میتوانست به او کمک کند و آن هم دور کردن نگهبان از آن نقطه بود.
مثلا ایجاد آوایی مشکوک و کشاندن نگهبان به همان سمتی که شیرزاد سنگ پرت کرده بود.
خواستهاش عملی شد و این شیرزاد بود که با نفسی تنگ و لبهایی که کشیده میشد، بهسرعت خودش را از روی دیوار به آن طرف انداخت.
از همانجا هم میتوانست چراغ خاموش خانه سرایداری را ببیند.
نزدیک که شد ، از پشت پنجرهی آن خانهی کوچک میتوانست داخلش را ببیند.
شاید امید داشت دیار هنوز هم آنجا باشد.
دور از دسترس جهانبخش.
دور از دستهای کثیفش و وقتی جلوتر رسید و قفل کتابی را روی در فلزی دید، پلکش تیک گحرکت کرد.
در یک منزل بودند آن دو؟
اگر تمام فکر وخیالات دیوانه کنندهاش واقعیت داششتابزده چه؟
سینه اش سخت میتوانست نفسهایش را داخل و بیرون بفرستد و این قدمهایش بودند که جاده عمارت را در پیش میگحرکت کردند.
شاید دیوانه شده بود…
چگونه میتوانست از سد درهای فوق پیشحرکت کرده و ضدسرقت این منزل عبور کند؟
از پس پنجرههای حفاظدار…
بیصوت قدم برمیداشت و اطرافش را میپایید. انگار برایش حجت مسلم بود مشاهده کردن آن دختر در این شامگاه!
کف دست برنمیداشت و شاید پی همهچیز را هم به تنش مالیده بود.
شانهاش را که به دیوار عمارت تکیه داد دیدن چراغ روشن آلاچیق میان باغ نظرش را جلب کرد.
مردمکهایش رقصید… رقصید و صورتی مهتابی و گریان را میانش یافت.
تاپتاپ تاپ…
قلبش خندید… ذوق کرد… رقصید… نفسش را گرفت و لبهایش را لرزاند…
آنجا بود…
عروسک موفرفری اش آنجا بود!
**
دیار:
گوشهی نیمکت درون باغ، میان هوای سرد و نیمهبارانی خودم را جمع کرده بودم و ریزش نمنم باران را از آلاچیق نگاه میکردم.
باورم نمیشد هنوز. عزیز من را از خودش راند… عزیز من را کنارش نمیل داشت و این داشت دلم را تکهتکه میکرد.
آستینم را زیر دیدهم کشیدم و رو به سقف آلاچیق دیدهانم را بستم.
«-مدت هیچی رو حل نمیکنه. وقت فقط زخمت رو عمیقتر میکنه… وقت روحت رو میگیره… احساساتت رو میکشه!»
-سرما میخوری!
شنیدن صدای جهانبخش آن هم درست کنارم، آخرین چیزی بود که میتمایل داشتم.
سرم را پایین آوردم و متوجه جای گرفتنش روی نیمکت شدم. تاریک بود هوای بارانی و دلربا…
-سردم نیست!
شاید با اضافه کردن آن جمله، امید داشتم که برود و تنهایم بگذارد. اما کف دستی که از پشت سرم ، روی نیمکت تکیه زده شد را حس کردم و حالا میتوانستم آن سرمایی که از آن دم میزد را با گوشت و خونم حس کنم.
-یه مدت بگذره همه به شرایط جمشاهده کرد عادت میکنن!
گلویم با درد تکان خورد. کاش دستش را از پشت شانههایم برمیداشت. من را چه میشد که اینقدر از وجود خودم بیزار میشدم؟
این احساسات بد و کشنده چه بود که روی حالم دامن میگسترانید؟
-فهمید بخیههای رو صورتم کار اون بچهی تخس و روانیه. آره؟
بچهی تخس و روانی!
همانی را میبیان کرد که کش موی گم شدهی من را به مچ کف دستش بسته بود.
همانی که میان آسانسور، مسیر من را بست. همانی که وقتی متوجه شد اهداءکننده من بودهام، آنچنان به سیم آخر زد.
چقدر تناقض داشت با مردی که بیرحمانه من را از خودش و منزلاش راند.
آری… همان بچهی تخس!
-درموردش چیزی نجویا شد. ولی… ولی حتماً تا حالا فهمیده!
لم داد روی نیمکت و من چرا حس میکردم خیالش راحت شده است؟
مانند کسی که پای برنامهی فوتبال نشسته و تیم مورد علاقه اش برنده شده است.
نمیخواست برود حالا که به جوابش رسیده بود؟
چشم بستم و قبل از آن متوجه شدم چگونه بخار نفس سنگینم در هوا آزاد شد.
سکوت بود و در آن لحظه حس کردم چیزی میان موهای جلوی پیشانیام به حرکت در آمد.
نگاهانم در حدقه باز شدند و حالا میتوانستم حضورش را بیخ گوشم حس کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن