نگاه به طرف در آهنین کشاندم و آن آه عمیق دست من نبود:
-نه برای کسی مثل من. زمان هیچ چیز رو برای من حل نمیکنه!
-دیار…
در را باز کرده و خودم را پایین انداختم.
کلید به در خانهای انداختم که شاید تا ابد دیگر ابداً نمیتوانستم داخلش شوم.
چه میمیل داشتم از خانهای که اعضایش هیچکدام من را آنجا نمیمیل داشتند؟
هیچ…
در را به آهستگی روی هم گذاشتم و با اینکه دو روز از جراحی میگذشت، سرما دردم را بیشتر عیان میکرد.
باید بهآرامی گام برمیداشتم تا آوای قدمهایم به گوش کسی نرسد. باید بدون هیچ سر و صوتیی به اتاق میرفتم. حداقل اینگونه تنش بزرگی که مقابلم بود را به صبح موکول میکردم.
من به این خانه رسیده بودم که خودم را از بند تهمتهایی که میتوانستند به پیشانیام بچسبانند رها کنم.
ممکن بود عزیز باور کند با آن دزد هم کف دست بودهام؟
که شریک دزد بودهام و رفیق غافله؟
پاهایم روی زمین کشیده میشدند. صوتی گاز پرفشار خودروی جهان همه جا پیچید.
عزیز بیدار میشد.
رسالت من بینتیجه نمیماند.
این خونه بیمادر نمیماند.
دست به دیوار گرفتم و هنوز به پلکان نرسیده بودم که آوای روی هم قرار گراهی شدن در حیاط پاهایم را به زمین چسباند.
قلبم گواه بد میداد و کاش یک بار هم که شده ، آن انرژیهای منفی را جدی میگراهی شدم.
کاش آن شامگاه به آن منزل نمیحرکت کردم…
دو قدم به جلو و…حالا صوتی آن قدم ها هم متوقف شد.
پلک هایم روی هم حرکت کردند…گویی شامه ام قوی تر از هر وقتی شده بود که اینگونه عطرش را تشخیص میداد.
نفسم را باید جرعهجرعه پس میدادم و منتظر میماندم.
منتظر سونامی سؤال و جواب هایش.
و شاید حتی یک جدال بزرگ…
-چهاردیدهی حواست رو جمع میکنی…خب…خب…فعلا…
او بود…خود خودش! پشت تلفن با کسی خداحافظی میکرد.
قدم ها از سر گراهی شده شدند و شاید من آن لحظه آمادگی مقابله با او را نداشتم.
شاید نمیتمایل داشتم آن درد تازه که در چهره ام منزل ساخته بود را ببیند.
نمیمیل داشتم و قبل از اینکه به من نزدیک شود، کف دست از دیوار جدا کرده و مسیرم را به طرف سه پلهی ورودی کشیدم.
هنوز ثانیه ای از تصمیمم نگذشته بود که تن بزرگ و قدبلندش مقابلم سد شد.
باز هم موزیک ناهنجار جسم تپندهای به نام قلب…
نگاهانم به کتانی سیاهش دوخته شد. بالاتر نیاوردمش که رنگ چهرهام نبیند!
آنقدر سریع سر راهم پیچیده بود که اگر دیر متوجه میشدم ، با سر در سینه اش فرود میوارد شدم.
نفسم تنگ آمد و تا خواستم به چپ بچرخم ، باز هم در کسری از ثانیه مقابلم درآمد و اینبار برای ثانیه ای کوتاه به سینه اش خوردم و گامی به عقب پرت شدم.
کف دستش را برای نگه داشتن من جلو میآورد که کف کف دستم را به علامت نفی بالاآوردم.
میتوانستم از تندی نفسهایش متوجه شوم که از چیزی خشمگین است و احمق بودم اگر نفهمم از چه کسی!
به خاطر همان هول کوچک ، پلکهایم بدون اجازه ی من از دردی که در تنم پیچیده بود ، در هم تنیده شدند و عرق سرد جایجای پوستم را خونه گاهش ساخت.
یک گام به عقب پرت شدهی من را جلو وارد شد.
سر روی صورتم خم کرده بود و تندی نفس هایش بودند که به پلک هایم میخوردند.
نه لمسی در کار بود و نه فشاری…اما گویی گرمای تنش من را در آغوشش حبس کرده بود.
-کجا بودی؟
گلوی خشکم تکانی خورد . اگر میگفتم کجا بودهام ، واکنشش چه بود؟
شاید احتمال میداد جهانبخش پول کلیه را به حسابم زده است که موبایل جمشاهده کرد خریده ام و چند کف دست لباس نو در ساکم پیدا شده!
-با توام دیار! کجا بودی این چند روزگار؟
سرم را بالا آوردم و ندرک کردم آن شهامت از کجا وارد شد. که چگونه توانستم رخ در رخ ، در دیدهانش زل بزنم.
اما همان لحظه میان آن تاریکی که هردویمان حتی جلوی کشیده شدن صدای نفسهایمان را میگحرکت کردیم ، نمیدانم چه در نگاهم مشاهده کرد که خشمش رنگ باخت:
-جاییت درد میکنه؟
او نگاه به سرتاپایم دوخت و کودک بیپناهی که میان سینهام بود ، مشت میکوبید به جدار دندههایم!
چشمهایش…
-میشه از سر جادهم برید کنار؟
-سه روزه؛ دقیقاً سه روزگاره که خانوم غیبش زده و حالا که سر و کلهش پیدا میشه ، مثل یه مجرم فراری لخلخ کنون میاد داخل!
خاری در دیدهم خلید. در قلبم نیز. و همچنین در گلویم!
مجرم فراری!
-کجا بودی که حتی به خودت زحمت ندادی یه توک پا بیای بیمارستان؟ جواب بده…
-خونهی جهانبخش بودم !
شاید اولین باری بود که نام جهانبخش را بدون پسوند و پیشوند روی لب میراندم . شاید هم نه!
اما به وضوح دیدم که چگونه مات شد.
-شما یادتون راهی شده ، اما خونهی من اونجاست!
پلکش تکان خورد و سرش زاویه گرفت. انگشتانم سردشان بود و تنم نیز جانی برای روی پا ماندن نداشت.
ولی من خوب بلد شده بودم چگونه خودم را استوار نگاه دارم.
-جایی هم فرار نکرده بودم . کاری نکردم که جایی فرار کنم!
حس کردم سینهاش چگونه تنگ شد . دیدم نفسی که به سختی دررسید و سری که رو به من خم شد.
لب باز کرد که چیزی بگوید ؛ دهان باز کرد و نگاهش داشت.
همزمان با آوای باز شدن در هال ، یک دینگدینگ آونگ مانند کنار گوشم زنگ میزد.
حسی به من هشدار داده بود که پا در این منزل نگذارم ، ولی همهی وسایل و یادگاریهای مادرم اینجا بودند که نمیتوانستم از آنها بگذرم.
-پس الان و این وقت شب ، اینجا چه غلطی میکنی؟
گویی یک خنجر در گلویش بود که صوتیش با آن پستی و کشیدهی به گوش میرسید.
شاید خنجر حتی مسیر نفسش را بسته بود!
-هااا؟اینجا و تو این خونه چکار میکنی؟
آوای فریادش چنان شانههایم را از جا پراند که آوای پای یک نفر دیگر ، به نفر قبلی اضافه شد.
کسی لامپ حیاط را روشن کرد.
-شیرزاد؟
-کیه رها؟…عه عه عه…تو با چه رویی اومدی اینجا ؟ها؟
-نگین…
یک به یک احتمالا از آن در باریک بیرون میوارد شدند و من پشت به آنها ، فقط در چشمان سرخی زل میزدم که گویی هیچ شناختی از آنها نداشتم.
-قبل از اینکه برم چی بهت اظهار کردم؟ها؟
متوجه شدم کمکم تار میشد ولی نگاه از صورتش نگراهی شدم. شاید چراکه میتمایل داشتم هر چه در چنته دارد رو کند.
شاید زیرا میتمایل داشتم آن بت بزرگ را با دستان خودش بشکند تا دیگر سر و کلهاش در ذهن بیمار و دچارم پیدا نشود.
-اظهار کردم این چند روزگاری که خبر مرگم نیستم ، بمون خونه . بیان کردم نمیخوان عزیز این وسط آسیبی ببینه . گفتم یا نه؟
هیچ دردی را حس نمیکردم . نه جای خالی عضو از کف دست دادهام و نه آن محل سوزنخورده . تنها دردی که داشت از پا درم میاورد ، درست آن نقطه ای بود که پیکان اسلحهاش را گحرکت کرد.
جایی طرف چپ سینهام.
-شیرزاد بذار بیاد تو . دختره داره میلرزه!
رها بود که برای من قلب میسوزاند؟
او بود که به من ترحم میکرد؟
دیدم که چگونه با متوجه شدن همان یک جمله نبضش ورم کرد .
شاید من را لایق ذرهای ترحم نمیخبر داشت .ان هم مقابل نامزدش!
-نبیان کردم اگر یه تار مو از سر عزیز کم بشه تو مسئاما؟چی جواب منو دادی؟
-گفتم…گفتم قرار نیست به خاطر من…به عزیز آسیبی برسه!
-پس چرا اون زن الان رو تخت بیمارستانهههه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن