**
-چیزی به کیوان اظهار کردی شیرزاد؟
سرش درد میکرد و صدای رها باعث عود ان درد لعنتی میشد.
به شقیقههایش فشار آورد .
-دکتر بیان کرد فشارخونش بالاست. این خیلی برای زن باردار خطرناکه… طفلی لب خونی شوهرش رو مشاهده کرد وحشت کرد.
-پس فکر اونجاشو اون شوهر بیعرضه باید بکنه. برو بیرون رها، سرم داره میترکه؛ خستهم!
-برات قرص بیارم؟
-نه!
-آخه چیزی هم نخوردی. مضطرب عزیزی؟
شیرزاد جوابی نداد. رها مانده بود که از آب کره بگیرد. مانده بود که زیر و بم احساسات شیرزاد را نسبت به اتفاقات درآورد و مگر به این راحتی میراهی شد؟
-دلواپس عزیز نباش. دکتری که قراره عملش کنه خیلی کاربلد و حاذقه. حالا میبینی چطور صحیح و سالم برمیگرده خونه. بعدش دیگه نوبت سور و سات ماست!
فکش منقبض شد و جلوی خودش را گحرکت کرد که نیشخند نزند.
-درمورد دیار نمیخوای چیزی بپرسی؟
این یک سؤال سیاستمدارانه بود.
یک سؤال با نیت قبلی.
احتمالاً حتی میخواست مقلب نفس کشیدن شیرزاد را هم بعد پرسیدن این سؤال زیر نظر بگیرد.
-مگه تو چیزی ازش میدونی؟
یک جواب هوشمندانه… بدون اینکه کف دستش را یک میلیمتر از روی پیشانیاش تکان دهد.
-چیزی که نه نمیدونم. اما دختر مفنگیه از قبل میدونسته عزیز برای فروختن طلاهاش رفته بیرون!
نگاه زن روی چانهی منقبض شیرزاد دوید. برآشفتهتش نرمال بود؟
-بعد از اینکه مأمورا گیرش انداختن، دیار هم غیبش زده. اون مردی که به صد و پونزده زنگزده اظهار کرده که یه دختر جوون هم با عزیز سوار آمبولانس شده. ولی به محض اینکه آمبولانس به بیمارستان رسیده ، دیار هم نیست شده!
میدید نبض تپندهی کنار گردن شیرزاد را.
عصبیتش از دیار بود؟ یا گوش دادههایش؟
-تو چی فکر میکنی؟ به نظرت دیار با دختره هماهنگ بوده؟
-مزخرف نباف!
بدون اینکه حتی لحظهای مکث کند روی لب راند و شاید بعد از خودش کفری شد.
رها داغ از نوع برخورد شیرزاد ، تغییر زاویه داد و شیرزاد قبل از اینکه او چیزی بگوید دست از روی پیشانیاش برداشت:
-دیار به خاطر دوسه تا النگو پشت پا میزنه به موقعیت خودش به نظرت؟
رها با مکث خیرهی شیرزادی شد که دیدهانش بسته بود و گویی درصد حرصش به خارج خط تحملش رسیده بود.
-راستم میگی… وقتی میتونه صد برابرشو داشته باشه، چرا باید واسه چند تا دونه النگو نقشه بکشه؟ هرچی نباشه دوصباح دیگه زن آدمی مثل جهانبخش میشه!
شیرزاد ندرک کرد چه اتفاقی افتاد. فقط به یک باره از جایش قد بلند شد. باید نفس عمیق میکشید… با خودش عهد بسته بود وقتی با رها روبهرو شد و احتمال خطا حرکت کردن از او سر زد، با چند نفس عمیق به یاد آورد چرا دارد در این مخمصه دست و پا میزند.
-تو از کجا میدونی؟
بسیار با خودش کار کرد که مناسبترین کلمات را استفاده کند. ولی نوع بیانش، از درونش به بیرون میتراوید.
-جهانبخش از این دختره خوشش میآد. این چند مدت هم که خودت بهتر از من متوجه شدی چقدر رفت و آمداشون زیاد شده…
شیرزاد به یک باره به طرف رها برگشت و هرچقدر هم که زور میزد نمیتوانست آن رگ نبضدار کنار شقیقهاش را ملایم کند:
-یعنی رو حساب این مزخرفا میگی همین زودیا فلان میشه بهمان میشه؟
رها بسیار دقیق شیرزاد را نگاه میکرد. آنقدر دقیق که کمکم داشت عصبانی میشد.
-تو چت شده شیرزاد؟ میشه بگی چرا اینقدر عصبی شدی؟
لعنت به این زن.
لعنت به روزگارهایی که در پیش بود و لعنت به همه…
-میگی حق ندارم خشمگین بشم؟ مادر من با این دختر زده بیرون از خونه و دیگه برنگشته. الان افتاده رو تخت بیمارستان و اون دختر گم و گور شده. حق اینکه بخوام ته و توی ماجرای کسی که وارد خونهم شده رو دربیارم ندارم؟
رها سر جایش بیحرکت ماند و متفکر خیرهی شیرزاد شد.
اخمهایش پیدا بود و اگر شیرزاد امشامگاه اوضاع را در کف دست نمیگحرکت کرد ، همه چیز را با هم میباخت.
به طرف در قدم برداشت. قصدش بیرون زدن از خونه و برنگشتن تا صبح بود.
تمام کردن شامگاهی که مانند یک کابوس ناتمام ادامه داشت.
-من جعبهی حلقه رو تو اتاق جهانبخش متوجه شدم!
گوشهایش گوش دادند اما مغزش برای دریافت معنی آن جمله لحظهای مکث کرد. مکث کرد و به پاهایش نیز دستور ایست داد.
نبضی که تا لحظاتی قبل شتابزده و تند میکوبید حالا بهآرامی میزد.
رها از جایش کشیده شد و پشت سرشاز حرکت ایستاد.
گویی قسم خورده بود جوری شیرزاد را مارس کند که جای هیچ برگشتی نداشته باشد.
-اول گفتم شاید واسه کسی دیگه خریده باشه. ما خانما رو نمیشناسی ، تو اینجور موارد بهشدت کنجکاویم!
گرومب… گرومب… گرومب…
انگار کسی که تابحالا بیوقفه و بیملاحظه تبل میزد حالا آهسته اما با تمام زورش روی آن تبل میکوبید.
-جعبه رو باز کردم و پشت حلقه رو دیدم. اسم دیار و جهانبخش به وضوح داخلش حک شده بود!
آخرین ضربه بر تبل کوبیده شد و شیرزاد دستش را بند چهارچوب در کرد.
-این موضوع رو من به هیچکس نگفتم. حتی نگین… اما… اما وقتی حلقه هنوز جاش توی اون کشوعه ،یعنی به کف دست صاحبش نرسیده. یعنی هنوز اون وصلت سر نگرفته… باید یه تصمیم درست بگیری شیرزاد. این دختر اگر بعد از عمل عزیز باز هم سر و کله ش پیدا بشه و بخواد از قلبرحمی مادرت سواستفاده کنه هیچ معلوم نیست چه اتفاق دیگهای میافته. بعدم…
دیگر چه؟
میشد تمام کند آن وضعیت را؟
شیرزاد به هوای تازه نیاز داشت.
-نگین واسه پیدا کردن یه رد و نشون از خانوادهی دیار کل وسایلش رو زیر و رو کرد. و فکر کن چی پیدا شد؟
شیرزاد نفس زد و از نیمرخ راست به طرف رها برگشت. شاید منتظر یک شوک دیگر بود.
-عکس تو، اونم توی سطل آشغال کوچیک گوشهی اتاق!
انگار کسی با یک ضربهی محکم زیر زانوان شیرزاد زد.
عرق کرد… نظم ضربان دلش انقدر درهم و برهم شده بود که خودش هم نمیخبر داشت چه مرگش است.
عصبی است یا نه؟
دارد دیوانه میشود یا به جنون محض نزدیک است؟
-تو بهم قول دادی خودت این دخترو میفرستی بره. میدونم دلرحمی و ممکنه بازم اون دختر رو تو خونهت جاده بدی. اما من زیستنمو به احتمالات واگذار نمیکنم. مخصوصاً بعد از اینکه اون عکس که معلوم نیست چه مدت نگهش داشته رو دیدم. اگر بیگناه باشه توی این قضیهی دزدی و باز هم موندگار باشه، ترجیح میدم تو عمارت جهانبخش باشه تا تو خونهی نامزد من!
باید دست به گلویش میکشید.
باید یقهاش را از گردنش فاصله میداد تا جاده نفسش باز شود.
بعد از دیدن مکالمهی رها و نگین، مطمئن بود هرکاری از کف دست زنان برمیآید و برای فرار از رها و نگاه مستقیم لعنتیاش، فشرده لب زد:
-بذار عزیز صحیح و سالم از اون اتاق عمل بیرون بیاد ،بعد خودم یه خاکی تو سرم میریزم!
اضافه کرد و دیگر حتی اجازه نداد رها کلامی بگوید.
کجا را میگشت به دنبال دختری که خودخواسته گم و گور شده بود؟
کجا را میگشت تا پیدایش کند و حقیقت را از زبان خودش بشنود؟
مگر عاشق عزیز نبود؟
مگر به خاطر عزیز به این منزل بازنگشت؟ چگونه میتوانست خودش را قایم کند وقتی عزیز اینگونه با مرگ دست و پنجه نرم میکرد؟
سوار بر موتورش شد و صدای بلند آن به گوش اهالی خونه رسید.
هم به گوش رها و هم نگین و کیوانی که در اتاق خودشان ،مشغول بحث تازهای بودند.
پردهی اتاق نشیمن از انگشتان چنگ شدهی رها جدا شد و دم محکمش از طریق بینی به ریهاش رسید.
شیرزاد یک مرگش شده بود!
**
-چی شد خانم؟ این عمل تموم نشد؟
شیرزاد بود که مقابل دختر سبزپوشی که از اتاق عمل بیرون وارد شد از حرکت ایستاد و دختر جوان عجله داشت:
-نه آقا… مگه عمل آپاندیس و صفراست که به این زودی تموم شه؟
رها کنار نگین روی نیمکت قرار گرفته بود وشانههایش را میمالید .
نگین گر گحرکت کرده و خودش را باد میزد. استرس داشت و کیوان برای باز کردن دکمههای پالتویش کف دست به کار میشد که جهانبخش هم همگام با آنها به طرف مسیررو حرکت کرد.
-حداقل بگید عمل چطور پیش میره!؟ هیچکس جوابی به ما نمیده؛ خواهرم بارداره و فشارش از حد طبیعی بالاتره. یه چیزی بگید یه کم آروم بگیره!
زن جوان شانه بالا انداخت و سرعت قدمهایش را بیشتر کرد. دورتر شده بودند و میدانست نگین آوایش را نمیشنود:
-جای خانم باردار اینجا نیست آقا. بهتر نبود خونه میموندن؟ به علاوه… من چی بهتون بگم؟ هوشیاری گیرندهی عضو پایینه و اینو خودتون از قبل هم میدونستید!
شیرزاد نگاه بست و دست روی سرش گرفت. دیگر همگام با آنها قدم برنداشت ولی صدای جهانبخش را خوب میگوش داد:
-حال اهداءکننده مساعده؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن