قفل کودک را زد و از طرف خود در را باز کرد:
-بازش کن… درو باز کننن…
شیرزاد دم منقطعی از سرمای هوا گرفت و کلید به در انداخت. بار اول کلید اشتباهی بود و بار دوم با خشمگینت تمام کلید در قفل وارد شد.
دیار میخواست از طرف درب راننده خارج شود که دیگر دیر شده و شیرزاد دروازه را باز کرده بود.
چه خوب که دیگر زحمت کلید انداختن به ماشین را به خودش نمیداد.
چه خوب که توانست بدون دردسر ، انگشتانش را دور بازوی دیار چنگ کند تا دخترک هممسیر با خشونت او از ماشین پیاده شود.
بهراستی چرا اجازه نمیداد که برود؟
-کف دستم شکست.
و در ذهن دیار میگذشت لحظهای که به آن پرستار میبیان کرد دستش را فشار ندهد .
چه قلبش خوش شده بود دیار. نگو این را فقط حق خودش میمشاهده کرده است.
دیار با همجادهی او از پلههای حیاط هم بالا وارد شد و درست قبل از این که شیرزاد او را داخل هول دهد فقط با یک نیمفشار به سمت خود کشاند.
هردو نفسنفس میزدند.
یکی از سر بینفسی…
یکی از سر ترس و هیجان.
فاصلهی صورتهایشان سرجمع به سه سانت نمیرسید و انقطاع دم و بازدمهایشان، به هم گره میخورد.
دیار با شیرزاد چشمدرچشم بود، ولی چیزی که در نگاه شیرزاد میمشاهده کرد، ترسی متفاوت با ترسهای دیگرش تزریق میکرد.
در آغوش لعنتی اش بود.
درست سینهبهسینهی پهن و فراخی که شامگاه گذشته ازآنَش شد.
-آقام همیشه میاظهار کرد مرد مثل خونه میمونه. هم باید حس امنیت به آدماش بده، هم دلدادگی و صفا…. آقام میاظهار کرد مرد باید یه دُنگشو بزنه به نام مادرش… یه دُنگ باباش… یه دُنگم خواهر و برادر… میاظهار کرد سه دنگ دیگه رو بدون چراکهوچرا باید بزنی به نام زنی که عاشقش میشی…
مردمکهای دیار بهشدت تکان خوردند.
دلش از سینه بیرون جهید و انگشتانش میتمایل داشتند آنقدری پیش بروند که به چین چشمانش برسند.
چینهای ریزی که به خاطر تبسمهای زیرلبی اش نبود اینبار. به خاطر فشاری بود که رگها به پوستش وارد میکردند.
لبهایش برای گفتن حرفی باز و بسته میشد که شیرزاد سه سانتیمتر فاصله را هم برداشت و لب به لبهای بیمارش چسباند.
حالا هردو از یک ویروس بیمار بودند.
داغ لبهای نرم عروسک درد سینهاش را افزودند. ولی از اختیارش خارج بود زهرخندی که بهجای بوسه روی لبهای دیار تازیانه زد:
-دمِ اونی که بهموقع دست تو رو واسه من رو کرد گرم… نزدیک بود سه دنگ از بزرگترین داراییمو به نام یه آدم بیارزشِ پست بزنم!
دیار بر جایش خشک شد و شیرزاد دیگر حتی ثانیهای منتظر نماند.
سوییچ ماشین کیوان را در کف دستان دیار چپاند و در کوتاهترین زمان سوییچ موتور خود را از روی جاسوییچی دیواری چنگ زد.
دیار هول خورد و شیرزاد حتی پشت سرش را هم نگاه نکرد.
بیرون زد…
از منزل بیرون زد و این صوتی هنقلب موتور سنگینش بود که تن خشک شدهی دیار را از جایش پراند.
دیار
هنوز از شوک جملهی آخرش بیرون نیامده بودم. هنوز همانجا خشکزده برجای مانده بودم و دوره میکردم.
آن سه دنگ مذکور را دوره میکردم.
پشتم به دیوار چسبید.
چرا کسی نبود که من را آگاه کند؟
اشک گرمی ناخودآگاه از دیدهم پایین سقوط کرد.
شاید اگر مادرم آنجا بود، میتوانست کمی از دردم را ساکن بخشد.
اگر مادرم آنجا بود ، شاید نه از منی که دخترش بودم ، بلکه از او حمایت میکرد.
اگر مادرم آنجا بود شاید زودتر از اینها حقایق را میاظهار کردم.
اگر مادرم آنجا بود، بابت مقایسهی شیرزاد با جهانبخش سرزنشم میکرد.
اگر مادرم آنجا بود و میاطلاع داشت بین جهانبخش و شیرزاد چه گذشته است ، قطع به یقین برایش مادری میکرد.
دلتنگ بودم…
مشتاق دیدار حضور مادرم…
نیاز داشتم به او و دلگرمی بودنش.
یعنی اگر آن جملهها را درمورد جهانبخش بهکار نمیبردم عکسالعملی متفاوت با چیزی که نشان داد میمتوجه شدم؟
دروغهایی که همهشان از سر اجبار بود را میبخشید؟
بهراستی سه دنگی که از آن میگفت را به نام من میزد؟
گلویم در حال پاره شدن بود و شئ تیزی که از یاد برده بودم چیست ، میان دستم فشرده میشد.
بهراستی من یک دختر پست بیارزش بودم که درست بعد از اینکه سفرهی قلبش را پیشرویم باز کرد، از نقطهضعفش به او ضربه زدم؟
آنی که دروغ بیان کرده بود من بودم.
همان که توسط جهانبخش استخدام شد و میدانست که پشت آن همه لطف هدفی خاص بوده است.
من همان دیارکی هستم که مکالمهی جهان و رها را شنید و مدتها خاموشی کرد تا شخصیت خودش قضاوت نشود. که آدم بدهی داستانِ شیرزاد نشود…
من همانی هستم که با وجود همهی اطلاعاتم، در عمارت جهان ماندم.
ماندم چراکه سرپناهی نداشتم.
ماندم و خاموشی کردم… به قیمت داشتن یک سرپناه امن و کمکهایی که پشتشان شرطهای بزرگی نهفته بود.
من میدانستم جهان قصد ضربه به او را دارد که تمایل داشتم از آن منزل فرار کنم. حتی این شیرزاد بود که من را برگرداند کنار عزیز… من میدانستم جهان در گذشته چگونه نوجوانی و کودکی شیرزد را خاکستر کرده است…
میدانستم…
پس چه مرگم شد که مقابلش گارد گحرکت کردم و به تلافی جملهی سنگین دیشبش ، چنین زخمی به روحش زدم؟
کف دستانم را به همجاده همان شئ تیز به نگاهانم فشردم.
شاید این صدای مادرم بود که در گوشم میپیچید.
شاید او بود که من را بازتمایل داشت میکرد…
-عجیبترین اتفاقی که ممکنه رخ بده… دیدن دوبارهی تو…
صدای زنانهای که بهیکباره در گوشم پیچید، شانههایم را از جا پراند تا در آن فضای نیمهتاریک ، نگاه اشکآلودم را به آن سمت بدوزم.
چشمانم با مشاهده کردنش استوپ زدند.
او؟ اینجا…در خانهی شیرزاد؟
لحظهای تنم از تمام سوخت و سازهای زیستی اش ایستاد و زن، با نگاه از بالا به پایینش قدمی به من نزدیک شد تا جمله اش را تکمیل کند:
-دیدن دوبارهی تو توی خونهای که هیچ صنمی باهاش نداری!
نفهمیدم چگونه روی پاهایم ایستادم. نگاه ماتم را از چهرهی پر از اعتمادبهنفس رها گرفته و به شئ تیزی که در کف دستم بود دادم. سوییچ ماشین کیوان بود.
شاید ذهنم دستور داده بود که نگاهم را از صورت زخموزیلی شدهی او بگیرم و به کف دستم بدوزم. شاید میخواست اینگونه ثابت کند که از گرسنگی زیاد مخم تاب برداشته است. که اشتباه میبینم و حداقلش باید یک لقمه نان خالی بخورم.
-اشک تمساح و قلببریهای پایین محلهاییت رو اینجا حروم نکن عزیزم. فعلاً از بچگیت لذت ببر و بعد اگر بلوغت رو با سلامت روان پشت سر گذاشتی، انرژیتو صرف کسی کن که کف دستت بهش برسه. نه مردای زندار!
گویی یک مشت محکم روی سینهام فرود رسید که نتوانستم صدایم را از گلو خارج کنم.
مرد زندار؟!
چه میگفت این زن؟
از کدام مرد حرف میزد؟
زن قشنگ و پخته، موهایش را عقب گوش فرستاد. یک کف دست بلوزشلوار راحتی به تن داشت و موهایش نیز باز بودند. شبیه کسی نبود که برای کار مهمی رسیده و قصد داشته باشد که زود برود.
-شیرزاد بیان کرده بود واسه نگهداری از نگین یه مدت خونهش میمونی.
صوتی ترک برداشتن دلم را میشنیدم.
میگوش دادم و شاید در دلم، رو به صوتیی که گمان میکردم از جانب مادرم متوجه شده میشود، پچ زدم:
«-دیدی مامان جانم؟»
نگاهی به سر تاپایم دوخت و این دیار، هنوز حتی یک کلام روی زبان الکن شده اش نرانده بود.
– حالا که نگین بهتر شده، میتونی برگردی سر کارت تو عمارت. شامگاها من هستم… روزگارا هم خدمتکارم میآد رسیدگی میکنه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن