کور خواندهاند.
اگر فکر میکنند رکب زدن به شیرزاد، تهش فقط به پرت کردن رها از زندگیاش ختم میشود، کور خواندهاند.
شیرزاد دیگر این سکوت را دوام نمیداد.
پیدا میکرد آن شاهد را و پتهی همهشان را روی آب میانداخت.
شیرزاد دیگر نمیتوانست کودکی اش را برگرداند.
دیگر نمیتوانست عمر هدر رفتهاش را باز گرداند.
ولی اجازه نمیداد تا همیشگی، مادرش مانند یک متجاوز بیناموس به او نگاه کند.
که اگر مهر مادریاش نبود، حتی تف هم در صورت شیرزاد نمیانداخت.
منتظر بود. منتظر فرصتی برای نابود کردن هر آنکس که با او بازی کرد.
رها… او حالا حالاها از در انکار برمیرسید و شیرزاد پلانهای دیگری برای آن مار خوش خط و خال کشیده بود.
چهارده ساعت فکر و فکر و فکر… نتیجه اش قطعاً یک نقشهی بیعیب و نقص از آب در میآمد.
صوتی باز شدن در هال شنیده شد و گوشهای تیز و منتظر شیرزاد، آن را شکار کردند.
کاغذ را به جیبش فرستاد و بهآرامی از جایش بلند شد.
نگین در خواب و کیوان مثل همیشگی دور از چشم نگین به منزلی مادرش راهی شده بود.
دو قدم آرام، کافی بود برای ایستادن بالای سر یک هجدهسالهی پر از نیرنگ.
قرار بود چه بشنود از زبانش؟
باز هم دروغ؟
سایهی قامت کوتاهش در آن تاریکی مشخص بود وقتی در را به آهستگی هول داد.
دیگر نمیتوانست آن سکوت را ادامه دهد.
جلوی خودش را میگحرکت کرد که نپرسد کجا بوده است.
کنار جهان بوده است یا نه!
اما این زبانش بود که نمیتوانست تحت کنترلش باشد:
-کدوم گوری بودی؟
حتی خودش هم از متوجه شدن صدایش میتوانست متعجب شود.
گویی ساعتها پشت سر هم فریاد زده بود.
شانههای کوچک دیار با ترس بالا پریدند و وقتی شیرزاد را مقابلش دید، دست به دیوار بند کرد.
نفس زد.
دیده روی هم گذاشت و در را روی هم قرار داد.
فک شیرزاد قفل شد. فقط میخواست بشنود که دروغ است.
فقط میمیل داشت ثابت کند که رها و مادرش نیرنگ تازهای برایش دارند.
ولی این ذهن آشفته و درهم، دست خودش نبود.
اینکه با یک قدم قد بلند خودش را به او رساند و نفسبهنفسش از حرکت ایستاد.
اینکه دیار با مردمکهای گرد شده نگاهش کرد.
-کَری؟
مردمکهای گرد دیار بهشدت تکان خوردند.
تاب توهین نداشت. اما طفلک گمان میکرد شیرزاد از اینکه اینقدر دیر رسیده است شاکیست:
-ح… حرم بودم!
صوتیش لرزید و شیرزاد وقتی در آن دو دیده لرزان و براق نگاه میکرد، با تمام توان به جنگ با قلبش حرکت کرده بود:
-شناسنامه و کارت ملّیت. بیار میخوام ببینمشون!
دیار هیچ از این لحن شیرزاد خوشش نمیرسید. قلبش شور میزد و گواه بد میداد.
-قبلا… قبلاً که مشاهده کردی!
شیرزاد نیم گام نزدیکتر آمد و پشت دخترک به دیوار کنار در چسبید.
از میان درزهای باریک در، سرما به پهلوی دیار نفوذ میکرد و لرزِ جانش افزون میگشت.
-اصلیا رو میخوامممم!
غرّید و اگر آوایش بهآرامی نبود، نگین را قطع به یقین، آنجا میکشاند.
سینهی دیار از حرکت ایستاد.
ترسی آشنا به دلش هجوم آورد.
ترسی که ماهها با آن زندگی کرده بود و حالا با شدت هرچه تمامتر، خود را نشان میداد.
-ی… یعنی چی؟
مُشت شیرزاد وارد شد که با شدت، کنار سرش فرود بیاید.
آمد که با صدای ناهنجار و قد بلندش، هم رعشه به تن دیار بیاندازد و هم نگین را بیدار کند، ولی میانهی جاده، آن را نگه داشت تا به آهستگی روی دیوار بنشیند.
کنار سر او… کنار یک طره از فرفریهای دیار که از بند روسری جدا شده بود:
-یعنی همه چی رو درک کردم. یعنی کف دستت برام رو شده. یعنی دیگه نیاز نیست واسه رل یه آدم معصوم رو بازی کردن، اینقدر از خودت کار بکشی!
نفسهای عصیانگرش بهصورت دیار میخوردند و هر لحظه، خون را از زیر پوستش فراری میدادند.
تن دیار داشت یخ میکرد.
دست و پاهایش به لرزه میافتادند و دهانش گویی مهروموم شده بود.
-بگو دیگه. انکار کن… بگو هیچ دروغی ناضافه کردی… بگو من دروغگو و حیلهگر نیستم. بگو واسه نزدیک شدن بهت نقشه نکشیدم. بگو وقتی درک کردم نامزد داری، واسه برادر ناتنیت تور پهن نکردم. بگووووو… بگو من دروغ ناظهار کردم که یه ایرانیام تا تو مغازهت استخدام بشم. بگو من افغانی نیستمممم!
جان از پاهای بیمار دیار حرکت کرد تا بیحال به دیوار بند شود و شیرزاد برای به حرف آوردنش چانهاش را چنگ بزند.
داشت جان میکند تا بشنود دروغگو نیست و او هم مانند همه شیرزاد را دور نزده است.
-نکشیدم… نقشه نکشیدم…
با بغض و لرزش چانهای که میان انگشتان شیرزاد بود لب زد. شیرزاد مانند تشنهای که نگاه به رسیدن آب زلال داشت، با نگاه منتظرش دهان او را مینگریست.
فقط کافی بود بگوید اینها همه دروغ هستند. کافی بود بگوید بیگناه است. شیرزاد چشم بسته باورش میکرد.
ولی اشک از گوشهی هر دو دیده دیار سرازیر شد وقتی لب باز کرد:
-فقط نتونستم حقیقت رو بگم!
ضربه، کاری بود برای شیرزاد.
میخ شد و شانههای دیار لرزیدند:
-من… من عاشقت شده بودم. چطور… چطور میتونستم بگم یه دروغ گوئم؟
-پس همه چی راستههههه!
صوتی فریادش ،میان خرد و خاکشیر شدن شیشه های چند ضلعیِ درِ هال، همه جا پیچید . دیارک به سکسکه افتاد و نگین با وحشت از خواب پرید.
رعشه ای که به تن دیار افتاده بود ،جوشش خون را زیر رگ های شیرزاد بیشتر میکرد.
خون از سرانگشتانش بیرون زد و بی توجه به سوزش آن اجازه نداد دیار حتی یک قدم بردارد.
-شیرزاد؟ چته هوار میزنی؟
شیرزاد با صبری که در حال اتمام بود، چشم بست و همان لحظه لامپ توسط نگین روشن شد .
دیار میلرزید و نگین با مشاهده کردن خونی که از کف دستان شیرزاد پایین میچکید وحشتزده گامی به عقب برداشت .
-نگین برو تو اتاقت !
دیار از اینکه به خاطر او در خانه جنجال به پا شود و ساکتششان از کف دست برود ،ترس داشت. از اینکه همهچیز آنگونه که نباید ،در ذهن شیرزاد حلاجی شود .
ترس داشت از اضطراب گحرکت کردن نگینی که باردار بود و عزیز او را به دیار ولینت سپرد.
– چرا برم توی اتاقم ؟چی شده؟ کف دستت داره خون میاد !
-گفتم برو توی اتاقت ؛همین الااان !
فریادش در قلب خانه نشست و گویی از یاد برده بود از گل نازکتر ،نمیشود به نگین گفت.
دخترک نگاه بدی به دیارک لرزان انداخت و با حس بدتری از آنجا دور شد .
این دختر رسیده بود کمکشان کند یا اینکه آتش در حیاتشان بیفکند ؟
نگاه رها روشن!
کجاست بیاید و ببیند که شیرزاد به خاطر این دختر،آنقدر خشم روی خشم گذاشته که دستش را در شیشه فرو برده است؟
نگین حرکت کرد و دیار برای اضافه کردن جملهای ، مانند ماهی دور از آب مانده، لبهایش باز و بسته میشد. ولی شیرزاد دیگر حتی اجازه نفس کشیدن هم به او نمیداد.
کف دست کنار سرش ستون کرد و موهای آشفتهاش روی پیشانیاش افتادند.
– دس… کف دستت داره خون میاد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن