نگاه خیرهی شیرزاد، روی صورت قرمز دیار مانور میداد.
عمهخانم هم متوجه نگاههایش شده بود.
متوجه شده بود که هنگام رسیدن لبخند زد و با همان تبسمش شیرزاد را محجوب و گرگحرکت کرده، وادار به سر به زیر انداختن کرد.
-میخوام بگم چه خوب که موتورت خراب شد. اما قلبم نمیاد.
دیار از جایش قد بلند شد و سینی را از زن گراهی شد.
شیرزاد کف دست به یقهاش کشید و عمه خانم با نگاهی که بین آن دو گرداند، گل از گلش شکفت:
_ماشاللّه به این قشنگی. ماشاللّه به این خانومی. پسرم از باغ بهشت، میوه گلچین کردی؟
شیرزاد هنوز حرفهای عمه خانم را هضم نکرده بود که چایهای زعفرانی خوش رنگ، مقابلشان قرار گحرکت کرد.
_کدوم میوه؟ کدوم باغِ بهشت عمه؟
با اینکه سینهی دخترک از نگاه گوشهای زن شتابزده میتپید، عمه خانم هم پشت کرسی جای گرفت و قندانها را جدا کرد:
-زنِت رو میگم پسر جون. این همه مُدت عَزَب اُقُلی موندی و قلب دخترای فامیل رو آب کردی. ولی دست رو بهترین میوهی بهشتی گذاشتی. حلالت باشه یکی یه دونهی عمّه!
در کسری از ثانیه دیدهان شیرزاد گخوشحال شدند و چای به گلوی دیار پرید.
_خدا مرگم بده دختر. آب بیارم؟
دیار چانهای بالا انداخت و نمیاطلاع داشت کجا خودش را گموگور کند.
عاقبت غیب شدن با شیرزاد. عاقبت نظربازیهایشان این بود دیگر.
شیرزاد ولی نگران بود بیشتر.
مضطرب اینکه کسی پشت سر دیار صفه بچیند و این سفر کوتاهشان را حمل بر رابطهای کثیف بگذارند:
_کی زَنِ کیه عمه؟ دختره هنوز هجده سالش نشده.
سُرفههای دیار از لحن شیرزاد متوقف شدند و مرد متوجه نگاه سنگینش شد. دلش لحظهای از تپش توقف کرد، ولی رو برنگرداند.
کف دست روی بزرگترین نقطهضعف دیار گذاشته بود و فقط خودش میاطلاع داشت چه گندی زده است.
_چی میگی پسر؟ یعنی شما دوتا زن و شوهر نیستید؟ پس چیطو شده دختره رو وَرداشتی آوردی روستا؟
دیار داشت از حرص میلرزید، ولی اجازه نداد شیرزاد بار دیگر با کوچک شمردنش تحقیرش کند.
همین یک ساعت پیش او را پشت ایوان کشاند و بوسه از لبهایش گرفت.
همین یک ساعت پیش بود که گفت نمیخواهد دیار دیگر با جهان حرف بزند.
که نامزدیاش با رها به هم خورده است و دیار هنوز حتی فرصت نکرده بود در این مورد توضیح بخواهد.
-من جز کارکنان عزیز هستم. ببخشید مزاحم شمام شدم…
چشمان عمهخانم برق میزدند وقتی با لبخند نگاه بین هردویشان گرداند. شیرزاد هی داشت بیشتر و بیشتر در قعر جهنم آن جملهاش غرق میشد.
-پس چی بود بیان کردن شیرزاد زن گحرکت کرده؟
با شوخی کف دست به شانهی شیرزاد زد و اوضاع هر لحظه بیشتر بیخ پیدا میکرد:
-کُرّهخَر این حوری بهشتی رو ول کردی راهی شدی دنبال کی؟
عَرصه را هر لحظه بیشتر و بیشتر برایشان تنگ میکرد. و دیار دلش میمیل داشت برود.
-یکی دیگهست عمهجان!اسمش رو مگه عزیز بهتون ناظهار کرده؟
باز هم بهصورت سرخ دیار نگاه دوخت و قلبش کنده شد.
دیر یا زود عمه خانم موضوع را میدرک کرد.
اگر به عزیز زنگ میزد و موضوع را باز میکرد، عزیز نمیاظهار کرد چرا به عمهخانم دروغ بیان کردهاند؟
-الهی خوشامگاهخت بشی پسر. ببخش خجالتتون دادم انگار!
شیرزاد با حس بدی که گریبانش را گرفته بود سینه صاف کرد و لبهای دخترک به هم فشرده میشدند.
جانش داشت میسوخت.
عاشق بود؛ عاشق مردی که همیشه سنش را به سینه اش میکوبید و او را برای خود کم میمتوجه شد.
مانند زنهای بالغ و دلربا نگاهش میکرد. میبوسید.
تنش را به خودش میفشرد و پایش میرسید، باز هم دیار همان بچهی هجدهساله بود.
_مُجرّدی گلبرگم؟
دیدهان عمهخانم حالا داششتابزده برق میزدند.
برقی خطرناک که به شیرزاد هشدار میداد زودتر این موضوع تجرّد و ازدواج را جمع کند.
دخترک هنوز سؤال زن را جواب نداده بود که شیرزاد با لحنی جدی جواب عمهاش را داد:
-عمه دیار هنوز بچهست. این سؤالا چیه ازش میجویا شد؟
زن با روسری گُل سَبزِ شمالیاش، تبسم زد و لب پایینش را با شعف گاز گراهی شد. مخاطبش دیار بود و اصلاً حتی بهصورت سرخ شدهی شیرزاد نگاه هم نمیکرد:
-پسر من بیست و هشت سالشه. درسش داره کمکم تموم میشه. دانشگاه پزشکی تِهرون درس میخونه!
دیار نمیاطلاع داشت تَه این حرفها به کجا کشیده میشود. تنها چیزی که توجهش را جلب کرده بود، نفسهای سریع و چانهی سخت شدهی شیرزاد بود.
_وایسا برم عکسشو بیارم!
گفت و تَر و فِرز از جایش بلند شد.
مردمکهای شیرزاد رنگ ترسناکی به خودشان گراهی شده بودند وقتی به طرف دیارک از همهجا بیخبر برگشت:
-پاشو… پاشو بریم. اینجا جای موندن نیست!
دیار بغض داشت و پر از قَهر بود. نمیمیل داشت با شیرزاد حرف بزند.
-نمیشنوی؟ میگم پاشو بریم!
چقدر لحنش دستوری و قاطع بود.
انگار که دیار باید همان لحظه حرفش را گوش کند.
ابروهایش را در هم فرو برد و بالأخره صورت مرد را نگاه کرد.
رنگ نگاهش میتوانست قلب مرد را بلرزاند:
_من نمیام. شما برید. صبح علیالطلوع خودم برمیگردم!
نگاه تیز شیرزاد را نامتوجه شده گرفت و عمّهخانم با گوشی موبایلش سر رسید:
-بگیر دختر زیبا. این عکس پسر منه!
دندانهای شیرزاد در حال خرد شدن بودند دیگر. شاید میتمایل داشت لحاف روی کرسی را بکشد و گوشه ای پرت کند.
دیار با نفهمی گوشی را در دست گحرکت کرد و هنوز نگاهش به عکس پسر عمهخانم نیفتاده بود که شیرزاد گوشی را از میان انگشتانش کشید:
-عمه ما کمکم زحمت رو کم کنیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن