**
-میگم سوخته؛ روشن نمیشه. یه عالمه مشتری قرار گرفته تو سالن!
عصبی پلک بست. چرا هرچقدر توضیح میداد مغز زنگ برداشتهی شاهپور حالیاش نمیشد چه میگوید؟
-گوش میدی به من یا نه؟ میگم کف دست ببر تو سوراخ پشتی، سیماشو بکش بیرون. اونجایی که چسب برق قرمز زدم رو پیدا کن؛ بازش کن ببین فاز و نولش اتصالی کرده یا چی!
-باشه بابا …
-حواست باشه قبلش کنتور رو بزنی. همینجوری بازش نکنی همهمونو به فا*ک بدی؟
-حواسم هست …
گفت و بالأخره تماس را قطع کرد. کفرش را بالا آورد تا فهمید شیرزاد چه میگوید.
پوفی کشید و گوشی را به جیبش فرستاد. میل داشت به طرف ساختمان عمارت قدم بردارد که نگاههایش ناخودآگاه به طرف خونهی سرایداری کشیده شد.
منزلای که هنوز هم همان شکل بود. همان ترسیمی که در ذهن شیرزاد جا مانده بود!
خونهای پر از خاطرات سرد و تلخ!
ابروهایش به هم نزدیک شدند و پاهایش او را به همان سمت کشاندند.
عزیز خودش گفت برود سراغش و…شیرزاد همان مردیست که قسم خورده بود هرگز به آن خانه برنمیگردد!
قسم خورد ولی…برگشت!
پشت در خانه که رسید، ایست کرد. درست نبود داخل منزلای شود که یک دختر تنها در آن زندگی میکرد.
چند تقه روی شیشهی پشت نردهی آن زد و سینهای صاف کرد:
-دیار؟
چند ثانیه منتظر جواب ماند و کسی نبود که پاسخش را بدهد. فاصلهی بین ابروهایش ناخودآگاه کمتر شد. این خونه هیچ چیز درست و درمانی نداشت و این میتوانست کمی او را دلواپس کند. مگر یک دوش گراهی شدن ساده چقدر طول میکشد؟
بار دیگر در زد و سعی کرد گوشش را به آن نزدیک کند:
-دیار؟اون جایی؟
چرا مانند پدری که یک کودک بازیگوش و شیطان دارد هر روزگار بیشتر از دیروز دلواپس دخترک میشد؟
گویی او یک کودک سربه هوا و بیتجربه بود که هر آن ممکن است برای خودش خطری ایجاد کند.
نگاهی به اطراف انداخت و دیگر منتظر جواب نماند. کف دستگیرهی در را پایین کشید و بدون اینکه آن را ببندد، داخل خونه شد.
داخل شدن همان و هجوم سرمای خاطراتی که مانند یک جعبهی دربسته آنها را گوشهای دور انداخته بود، همان.
خودش را میمتوجه شد…
گوشه گوشهی آن منزلی حقیر و کوچک.
یک خانهی سرد…
یک دست لباس خیس و گلآلود.
نگاه بست، صدای بوم بوم محکمی به گوشش میرسید.
کسی با مشت روی در میکوبید.
نوجوانی لرزان وسط خانه ایستاده بود و میان تاریکی، با چانهای که از سرما میلرزید به در منزل زل زده بود.
میهراسید…
از داخل شدن کسی که پشت در بود.
هم میترسید و هم از او خشمگین بود!
یک سایهی بلند و تنومند…و سایهی نحیفاندام و کوچکی که کنارش بود.
-میدونم اونجایی…درو باز کن!
یک صوتی ملتمس زنانه:
-آروم باش؛ من خودم درستش میکنم. به خدا خودم ادبش میکنم!
پسرک با خشم و لرزش همانجا ایستاده بود و گویی بیشتر از هر کسی آن صوتی زنانه زخمش زده بود!
بازدمهای سنگین شیرزاد از گلویش خارج میشدند و شانهاش را به در اتاق تکیه داد.
به خودش قول داد برنگردد. قسم خورد برنگردد. ولی حالا او اینجا بود. درست چسبیده به اتاقی که آن شامگاه، پس از شکسته شدن قفل در به آن تکیه داده بود.
مرد بلندقد با موهایی که زیر باران خیس شده بودند، داخل شد و مردمکهای پسرک روی زن گریان دوید.
زنی که قبل از رسیدن آن مرد به طرفش یورش آورد و لباس خیسش را چنگ زد:
-چه غلطی کردی؟ چه غلطی کردی شیرزاددد؟
داشت نفس کم میآورد و از عهدهی پس زدن آن تصویر برنمیرسید. تختهسنگ روی سینهاش فشار میآورد و کسی نبود او را از قعر آن یادی مرگبار بیرون بکشد؟
پلکهایش به هم فشار میآوردند و عرق روی شقیقهاش جای گرفته بود.
به کسی نیاز داشت که یک سطل آب رویش بپاشد…
یک سطل آب برای شستن آن تصویر و فرشتهی نجات مرد، کسی بود که بیخبر از همه جا کف دستگیرهی در اتاق را برای برداشتن لباس خصوصیاش پایین کشید.
در عقب حرکت کرد و همجادهش شانهی سنگین شیرزاد هم پرت شد.
یک برخورد سخت…یک هم آغوشی اتفاقی…یک لمس نامیل داشته…
برخورد دو تن و گرد شدن دو جفت مردمک لرزان!
نزدیک بود روی زمین بیافشتابزده که کف دستان بزرگ شیرزاد اتوماتیکوار پشت کمر باریک و ظریف دختری نشستند که از شوک، دلش در حال پرواز بود.
فقط چند ثانیهی کوتاه بود!
آن گودی نمناک و تراشیده. آن نرمی لعنتی و آن نمای خیرهکنندهی بهتآور.
حولهای که داشت پایین میافتاد و چشمانی که روی آن تَن سُرسُره بازی میکردند.
جیغی که از گلوی دخترک بیرون نیامد و از حیرت بود که میان گلویش گیر کرد. آخر قلبش در یک ایست کامل به سر میبرد و جانی نداشت برای جیغ کشیدن!
یوها ها🤪🔥☄
حوله میافتاد و دار و ندار عروسک ظریف را به نمایش میگذاشت اگر شیرمردی چون شیرزاد، با مردانگی آن را روی سینهاش نگاه نمیداشت.
با نفسی بند رسیده و تنی گُر گراهی شده چنگ زد حولهی سفیدرنگ را، بالایش آورد و به سینهی دخترک فشار داد.
فشار داد که نیفتد. فشار داد که مصیبتی بیشتر از آن بر فرق سرش فایق نیاید.
این حیرتانگیز بود. این تصویر لعنتی حیرت انگیز بود و اگر در خودش مردانگی سراغ داشت، باید نگاه میگحرکت کرد از همان نمای افسونکنندهی شاضافه کردانگیز.
ولی…ولی ثانیهها کش میآمدند و نگاههای شیرزاد اطاعت نداشسریع از کف دستورات مغزش.
گور پدر مردانگی …
گور پدر تمام حسهای بازدارندهای که کنار گوشش پِچپِچ میکردند که نگاهت را بگیر و زودتر از آن خانهی نفرینشده گم شو.
چشمهایش این صحنه را با تمام وجودشان میخواستند.
همین لبهای سرخ ، گونههای گل افتاده…این حلقهحلقههای سرکشی که روی سفیدی شانههایش افتاده بودند و همین قطرات آبی که میان مرز حولهاش گم میشدند.
آن ترقوهی ظریف و آن برجستگی های…
_آقـ… آقا شیرزاد میشه روتونو اون ور کنید؟ وای خدا… میشه… بذارید… برم؟
کمرش میان کف دستان شیرزاد بود. وگرنه خیلی وقت پیش میگریخت آن آهوی رمیدهی گریزپا!
چیزی از سینهی مرد سقوط کرد. سرش گُر گرفت مردی که نامزدش آن بیرون با حرص، منتظر برگشتنش بود و او هر لحظه بیشتر و بیشتر سرش را روی صورت او زاویهسازی میکرد.
سیب گلویش تکان خورد و این نفسهای سریعش بودند که تازیانه بر لبهای برجسته و صورتی قلببرک میزدند:
_عزیز…عزیز اضافه کرد ناهار آماده ست…
صدایش چرا مانند همواره راسخ و محکم نبود؟
چرا پس و پیش داشت؟
بالا و پایین داشت…
لرزش داشت…
باید رهایش میکرد. باید دیده میبست و لعنت به افساری که دیگر کف دست خودش نبود!
چرا هر لحظهای که میگذشت، لبهایش نیاز بیشتری به بوسیدن آن لبهای آشنا پیدا میکردند؟
دخترک مانند پرندهای کوچک و معصوم نفس میزد و داشت از پا درمیرسید مرد قویهیکل!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن