-فدات شم مادر، حتما زنگ بزن خبر بده باز!
یاد جملهی آخر میترا میافتم…
همانی که در گوشم، دور از دیده او بیان کرد.
«-این بچه پریشونته، این اگر به تو حسی نداره چرا خیابون به خیابون دنبالت میگرده؟»
«-خب به خاطر مولینش!»
«-گم شو بابا اسکل؛ این یالغوز خرِت شده…چشماش داد میزنه قلبش میخواد درسته بخورتت!»
کف دست به مقنعهام کشیدم و کاش میتوانستم به آن تپش نابهسولین، نظم دهم…نه آن تکه پارچهی سیاه بیجان!
اولین پله را که پایین حرکت کردم، نگاه او جلب صورتم شد:
-نگاه؛ سرتون سلامت. خبرش رو به شاهپور میدم.
-چیزی شده؟
این منِ مضطرب پر از نبض، با گوش دادن جملههایشان ترس به قلبش مسیر پیدا کرده بود!
مردمکهایش جایی حوالی گونهی راستم جای گرفتند. نقطهی انتهایی و وصلِ چتریهایم به آن مقنعه.
-وسایلتو جمع کن تو راه بهت میگم!
اضطراب بیشتر شد و پاهایم نزدیکتر:
-الان بگید؛ دارید مضطربم میکنید!
مردمکها از کنار گونه تا نگاههایم پیش آمدند.یک خیرگی…یک مکث…
-حال عزیز بد شده…
گویی گوشهای از سینهام کنده شد:
-چ…چی؟
-وسایلت رو بردار؛ میریم بیمارستان!
**
-اینقدر بزرگش نکنید؛ من خوبم!
بالش را زیر کمرش جاساز کردم و آوای جهانبخش از پشت سرم، حرفی که روی لب های من بود را به گوش رساند:
-اینقدر بیان کردی خوبم خوبم که کارت به اینجا کشید. ببینم مگه داروهاتو سر وقت مصرف نمیکنی؟
میل داشتم کمر راست کنم که کف دستان عزیز دور صورتم قاب شدند:
-بشین همین جا کنارم!
قورت دادم بغضی که مهمان گلویم بود و همزمان که کنار تختش میقرار گرفتم، لبهایم را به کف دستش چسباندم:
-خیلی ما رو ترسونمتوجه شد!
دستش باز هم نوازشوار از کنار شقیقه تا گونهام کشیده شد. دیدهانش پر از اشک بودند:
-منم هراسیدم. وحشت کردم دیگه برنگردی!
لبهایم به همدیگر فشرده شدند. او گمان میکرد من برای ماندن برگشته ام. و من بیچارهوار نمیخبر داشتم چگونه حسم را توضیح دهم.
من نمیتمایل داشتم بازیچهی جهانبخش و رها شوم. من نمیخواستم بمانم در حالی که میخبر داشتم ممکن است چه زیانی به “او” برسانند.
ماندن من به ضرر بود.
ماندن من خنجری بود که هر لحظه میتوانست در دل شیرزاد فرو رود.
نمیاطلاع داشتم چه بگویم و هنوز لب باز نکرده بودم که صوتی گامهای محکمی به گوش رسید.
-هنوز که بیداری! دکتر ناظهار کرد باید استراحت کنی؟
سرم را پایین انداختم و صدای خشخش نایلون داروهایی که او آورده بود، با نفس عزیز ادغام شد:
-دردت به جونم . این موقع شب حرکت کردی دنبال دارو…همهتونو توی دردسر انداختم!
سنگینی حضورش را حس میکردم و قبل از او این جهان بود که لب زد:
-سلامتی تو از هر چیزی مهم تره. دیگه نمیخوام تو این حال ببینمت!
شاید من را مقصر این حال عزیز میخبر داشتند. ولی جهان بهتر از هرکسی میخبر داشت چرا اقدام به رفتن کردهام.
-من خوب خوبم… به نگین که چیزی نگفتید؟
-نمیدونه؛ فعلاً باید بخوابی . بعداً درموردش صحبت میکنیم!
داشت میرفت؟
من را اینجا جا میگذاشت و به خونهاش میراهی شد!
من حتی جسارت اینکه برگردم و به صورتش نگاه کنم را نداشتم.
شاید اگر به نگاهانش مینگریستم در نگاهم آن فریاد را می دید. آن التماس را…
-فردا دیار یه دیزی پر و پیمون میذاره؛ همهمون دور هم جمع میشیم . ها؟
کف دست عزیز روی شانهی من بود و نگاهش به او. این یعنی مخاطب صحبتش هردویمان هستیم. هم از من میخواهد یک دیزی پر و پیمان بار بگذارم. و هم از او میخواهد فردا ناهار خودش را برساند.
-چی میگی بچه؟هوم؟دو تا لیمو عمانی درشت …
-میام…میام!
ملافه میان انگشتانم چنگ شد. چرا دیگر خودم را آنجا غریب میدانستم؟
چرا گمان میکردم اگر او برود بار دیگر حس غربت تمامم را در برمیگیرد؟
صدای پا آمد. یک گرمای آشنا…همان گرمایی که وقتی سوار بر ترک موتورش به طرف بیمارستان میراند، میتوانستم حس کنم نزدیک آمد و درست بغل گوش من، روی پیشانی مادرش خم شد و آن را بوسه زد.
میشد لب به گوشش نزدیک کنم و از او بخواهم من را هم با خودش ببرد؟
شاید میشد عزیز هم با ما بیاید.
-چیزی نیاز نداری؟
-اگر چیزی نیاز باشه من هستم؛ دلواپس نباش!
وقتی آن ضربدر سرخ میانشان را حس میکردم، ترسم بیشتر میشد. هر آن آمادگی کوبیدن همدیگر را داششتابزده.
گرمایی که پشت سرم بود دورتر شد. چیزی در جواب جهان ناضافه کرد و به جایش عزیز بود که لبخند بیمارش را به روی او پاشید:
-هیچی نمیخوام؛ خودت بیای کافیه!
**
بوی گوشت و حبوبات پخته شده همه جای خونه پیچیده بود. بوی سبزی های تازه . خودم را در آشپزخانه حبس کرده بودم که کسی از دیروزگار نپرسد. اینکه کجا بودم … چرا حرکت کردم!
من حتی دیگر نمیخواستم با جهانبخش روبهرو شوم.
-بهت اضافه کرده بودم لازم نیست بترسی!
شنیدن صوتی جهانبخش، آن هم درست پشت سرم میتوانست شانههایم را بپراند.
دقیقاً چه وقتی باید از او میترسیدم؟
بر خودم مسلط شدم و تربچهی سرخآبی صورتی را برداشتم.
-عزیز بسیار بهت وابسته شده!
کاغذی روی میز و کنار دستم افتاد. نامهای بود که برای عزیز نوشتم.
-فقط با یه کاغذ میتمایل داشتی ازش تشکر کنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن