-من…نمیتمایل داشتم شما…
نفسهای شیرزاد سریع شدند. چه تصویری از خودش برای دخترک ساخته بود که حتی یک ثانیه به کمک گحرکت کردن از او فکر نکرده بود؟
-مولینت اون روزگار خودش رو از پل انداخته پایین؛ هوم؟ من مثل یه سیبزمینی بیرگ دنبال تو، توی کوچه و خیابون بودم. بعد یه بیشرف اونقدر فتانه خانم رو ترسونده که مجبور شده خودشو از پل بندازه پایین؟آره؟
دیار با گریه سر تکان داد و حرفش نمیآمد. هر کلمهای میبیان کرد، تهش این خود او بود که گراهی شدار میشد.
حالا پوست شیرزاد به سرخی میزد. برای خارج نشدن فریادی که حبسش کرده بود، باز هم به دیار نزدیکتر شد و حلقه موی اسیر شده زیر مقنعهاش بالاخره پایین افتاد.
-باید… به من… میگفتی!
دیار با هر دو دست اشکهایش را پس زد و در نزدیکیای که جانش را به بازی میگحرکت کرد، نفس زد:
-چرا باید میبیان کردم؟چرا باید کسی که هیچ نسبتی باهاش ندارم رو تو دردسر مینداختم؟
شیرزاد عصبی بود و قلبش میتمایل داشت فریاد بزند. اما جایش نبود.
-من و مولینم همینجورش داشتیم از زندگی شما میرفتیم…چرا…
-اگر به من میگفتی شاید الان مادرت زنده بوددد!
این آوای شیرزاد بود که همه جا پیچید و قطع به یقین مهدی، رضا و شاپور هم آن را شنیده بودند. شانههای دیار بالا پریدند وهردو دستش را باز هم روی چشمانش قرار داد.
شاید هم راست میبیان کرد. اگر شیرزاد با خبر میشد، آن لعنتی نمیتوانست مادرش را بکشد.
اگر شیرزاد میدانست ، شاید فتانه اکنون زنده بود.
اما…این احتمال قوی وجود داشت که ممکن بود آن پستفطرت بلایی سر شیرزاد هم بیاورد.
نفسهای شتابزده شیرزاد حالا با مشاهده کردن حال دخترک کمکم ملایم میگراهی شدند. نباید سرش داد میزد!
باز هم او را به گریه انداخت!
-باشه…
نگاه بست. سیب گلویش تکان خورد و دستانش با خشم موهایش را عقب فرستادند. در کوتاهترین مدت باید با ماشین صفر آنها را میزد تا اینقدر در دست و پا نباشند.
-خیله خب…
نگاه باز کرد؛ حلقه موی تیره رنگ هم روی کف دستی که نگاهش را میپوشاند، بازی بازی مسیر انداخته بود.
نفس سنگینش را صوتدار بیرون فرستاد و صوتیش را پایینتر آورد:
-معذرت میخوام. دیار؟ببینمت…
نه..انگار با فریادش دکمهی گریهی عروسک را زده بود. گریهای که بند نمیرسید و مگر عروسکها را بغل نمیکردند؟
پس چرا شیرزاد نمیتوانست دست دور شانهها و کمرش گرد کند و موهایش را از توی صورتش پس بزند؟
سیب گلوی لعنتیاش باز هم تکان خورد و این کف دستش بود که ارادهای از خودش نداشت.
بالا راهی شد و روی انگشتانش قرار گرفت…درست کنار همان حلقه مو…نفسش راهی شد و دیار مانند شوک زدگان کف دستانش را پایین انداخت.
دست شیرزاد روی هوا مانده بود که دخترک با همهی توانش از آنجا به مقصد سرویس بهداشتی گریخت!
-لعنت… لعنت… لعنت!
دست به یقهاش کشید…به سینهاش!
انگشتانش داشتند میسوختند!
این چه کوفتی بود دیگر؟
چه مرگش شده بود که انگار ساعتها دویده و حتی یک لحظه به خودش امان نداده است؟
به شدت از روی صنقلبی برخاست و صدای کشیده شدن پایههای آن روی سرامیک کف مغازه، گوش هر کسی که آنجا بود را خراشید!
کسی که آن حال مزخرفش را نمتوجه شد!؟ نه؟!
**
روپوشش را از میخ آویزان کرد و درحالی که تیشرتش را چنگ میزد صوتی قدمهای مهدی را گوش داد.
-آقا با ما کاری ندارید دیگه؟
یقهی تیشرت را از سر گذراند و با اخمهایی که علتشان مشخص نبود جویا شد:
-شاهپور راهی شد؟
-آره آقا؛ با دیار حرکت کردن!
لبهی تیشرت را محکم پایین کشید و مشغول قلاب کمربندش شد:
-میتونی بری!
نگوش داد آوای مهدی را؛ داشت به این فکر میکرد که به عزیز چه بگوید. زن بیچاره منتظر رسیدن دیار بود.
گوشی و سوییچ را چنگ زد.
دیر یا زود باید مجاب میشد که قرار نیست دیار عروسش شود!
قرار نیست وقتی چنین نظری برای دخترک در سر دارد او را در منزلای که جهانبخش هم حیات میکند نگه دارد.
**
دیار:
آخرین بستهی غذا را هم روی میز قرار دادم و با پشت دست، مویی که روی پیشانیام وارد شده بود را عقب زدم:
-بفرمایید؛ اینم آخریش!
بیبی تاجی که پای فریزر نشسته بود، چیزی به طرف شاهپور که همچنان در حال ناخونک زدن به کوفتهها بود پرت کرد:
-بده من اون کوفتهها رو بچه تا اسهال نشدی!
لب هایم را به هم فشردم تا جلوی خندهام را بگیرم. پیرزن بامزهای بود. یک پیرزن بامزه و مقتدر که بسیار خوب شاهپور را در مشت میگراهی شد.
شاهپور جاخالی داد و مانند کودکان شانه بالا انداخت:
-بیبی این دختره بره کی برامون کوفته درست میکنه؟ اسهال شدم میگم برام کته بذاری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن