بوم… بوم… بوم…
خودش بود… خود خودش!
موفرفری کوچولو!
-آدم خوب تو این دوره زمونه پیدا نمیشه؛ کدومشون به دختر تنهای مجرد خونه میدن؟ اگرم هوس کار خیر به سرشون بزنه، باید ساز زیر شکمشون رو کوک کنی!
دستانش رگ زدند ؛ آدم قحط بوده که به این دختر پناه آورده؟ چرا حساب کلماتی که از دهان بیمصرفش درمیآمد را نمیکرد؟
فرمان موتور را به طرفشان گحرکت کرد و در نزدیکیشان جک را زد.
-بیا، فعلا اینا رو بگیر…تکلیف خونه رو هم روشن میکنیم!
-نمیخواد خنگ خدا؛ بردار میدونم از این عطرا میزنی!
دخترک با مقنعهی سیاهش تبسم زد و بعد از اینکه شیشهی عطر را داخل کیف خودش گذاشت، چند اسکناس را به همجاده کیسهی سفیدرنگی به دوستش داد:
-دستت درد نکنه؛ عطرم تموم شده بود! بیا اینم دشت امروزت!
شیرزاد لبخندش را که دید، مانند کسی که از چیزی حرصش گحرکت کرده باشد، پیاده شد!
نگاه دیار و میترا هردو به طرف او سوق داده میشد که از موتور پایین رسید و با سرعت به طرفش گام برداشت.
-پشم گاوی…! این پسره…
دل دخترک گویی از یک بالابلندی رها شده بود که با مشاهده کردن شیرزاد رنگ از رخش پرید.
ولی این آوای وحشی و خشمگین شیرزاد بود که قلب رهاشده از آسمانش را لرزاند:
-هیچ معلومه کدوم جهنمی بودی؟
اامان سؤال تهاجمی شیرزاد که به گوش هردویشان رسید، نگاه میترا به قامتی که در نزدیکترین حالت ممکن به دیار از حرکت ایستاد، دوخته شد. شاید به گونهای که انگار میخواهد او را در بر بگیرد .
-یا ولیمزاده بیژن!
دیار کف دستپاچه بود و نمیاطلاع داشت شیرزاد از کجا پیدایش شده. برای کسی که روزها دلتنگش بود و حالا وسط ظهر در ناکجاآباد با او روبه رو میشد.
-سلام…
سلام ساکت و نرمش، نگاهی که برای نگاه در نگاه شدن با شیرزاد بالا کشیده بود، چه داشتند که توانسسریع خشمگینتش را دود کنند و به جایش آن حرص نهفته را بیشتر کنند؟!
-با من میاد منزل، تا وقتی سرمنزل واسه خودش پیدا کنه!
شیرزاد میمیل داشت تیز نگاهش کند که تبسم دستپاچهی دیار باعث شد جلوی خودش را بگیرد:
– یه نگاه به ساعتتون نمیندازید؟گوشیتو چرا خاموش میکنی؟
لحن تندش لبخند موذیانهای به لب میترا آورد.
این مرد بدجور مضطرب شده است!
-آقا من برم، پسه هوا…دیار تو هم که میای خونه؟
شیرزاد کم مانده بود کلهی آن دختر را از جایش بکند. با کدام عقل سلیم، دیار را اینجا کشانده است؟ آن هم وقتی خبر دارد ممکن است کسی برایش مزاحمت ایجاد کند؟
-نمیاد…شما بفرما!
دیار با لبهای چفت شده و نگاه مضطرب به میترا اشاره کرد زودتر برود و میترا به جای حاضرجوابی که کار هموارهاش بود، ابروهایش را برای دیار به صورت معناداری بالا پایین انداخت.
دیار بغلش کرد و شیرزاد دیده به روی ابراز احساسات آن دو دختر به همدیگر بست.
همهی کسانی که برایش عزیز بودند را اینگونه بغل میکرد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن