-از دیار چه خبر؟ شمارهٔ جمشاهده کردشو داری به من بدی؟
در حال چانهزنی خمیر بود که با شنیدن صدای شاهپور لحظهای کف دست از کارش کشید. از همانجا به نیمرخ رفیقش نگاه کرد و خودش نمیدانست اخم در صورتش نشسته است:
-ازش خبر ندارم. آخرین باری که مشاهده کردمش مهمونی ده روز پیش بوده!
شاهپور خورده ژامبونها را در سینی بزرگ انداخت :
-وقتی دستاتو شستی شمارهشو بزن تو گوشیم. داریش که!؟
زبانش را از زیرِ لب، روی دندانهای بالایش کشید. پلک زد…وقتی میخواست برای گفتن حرفی فکر کند، ناتمایل داشته اینگونه میشد.
-اگر خودش میمیل داشت شمارشو بهت میداد. وقتی متوجه شدی از خودش بگیر!
شاهپور خندید و به طرف شیرزاد گردن کشید:
-برو بابا مسخره…مگه میخوام بخورمش؟خودش میتمایل داشت خودش میتمایل داشت…میخوام دعوتش کنم!
دیگر چه؟ حتماً به خونه!
خمیر را گوشهای هول داد و حالا کاملاً به طرف شاهپور برمیگشت.
زبانش میمیل داشت چیزی بگوید و ذهنش جلوی آن را میگحرکت کرد.
لب هایش را چفت کرد و بدون اظهار کردن کلمهای، به طرف روشویی حرکت کرد.
اصرارهای عزیز را برای راهی شدن به عمارت رد میکرد و هنوز خودش قلبیل مشخصی برای آن پیدا نکرده بود.
«-جهانبشخان از همه چیز خبر داره!»
خبر داشت دخترک قبلتر عاشق شیرزاد بوده است؟ خبر داشت و با آن نزدیک شدنهای مزخرف، میتمایل داشت بازیهای کوچک و مسخرهاش را شروع کند؟
مردک تا دنیا جهان بود، میمیل داشت نشان دهد میتواند همهٔ متعلقات شیرزاد را به آسانی از آن خودش کند.
کدام متعلقات؟دقیقاً به کدامشان فکر میکرد؟
جهان اگر میتمایل داشت بار دیگر به او ضربهای بزند، شیرزاد این بار نمیگذشت.
نابودش میکرد!
با کف دستان خودش او را نابود میکرد!
-شیرزاد؟ حواست کجاست؟گوشیت دو باره داره زنگ میخوره!
شیر آب را محکم بست و حوله را هموقت با قدم برداشتن به طرف تلفنش چنگ زد. کف دستانش که نیمهخشک شدند، حوله را روی میز انداخت و گوشی را برداشت. قبل از اینکه تماس از طرف عزیز قطع شود، آن را برقرار کرد و گوشی را کنار گوشش قرار داد:
-جانم!
-جانت سلامت مادر. جایی بودی بدموقع مزاحمت شدم؟
نگاه بست و کف دستی بین موهایش کشید.باید ساکت میشد:
-نه بابا؛ داشتم خمیر میزدم. خوبی؟ کارم داشتی؟
-فدات شم پهلوونم. دستت بنده؟ یه کار واجب داشتم!
شیرزاد نگاهی به تشت خمیر انداخت و شاپور با گحرکت کردن رد نگاهش آرام لب زد:
-با من!
-بگو ننه؛ بیکارم!
عزیز این پا و آن پا میکرد چیزی بگوید و شیرزاد امروزگار بد کلافه بود.
-جهان رفته کیش؛ فردا میاد!
شیرزاد نفس سریعش را بیرون فرستاد و خودش را روی صنقلبی انداخت. منتظر بود حرفی که قرقره میکرد را بزند.
-صبح زود دیار حرکت کرد بیرون؛ با یکی از دوستای قبلیش قرار داشت.
کمکم چهرهاش درهم میشد و این از دقتش بود. گوشهایش انگار حالا تیزتر شده بودند.
-خب؟
عزیز باز هم منمن کرد و این میتوانست کلافگیاش را بیشتر کند و گویی او همان شیرزادی نبود که ده روزگار پیش، هرچیزی که منتهی به آن دختر میشد را برای خودش ممنوع کرده بود.
-چی بگم پسر؟ساعت یک شده هنوز خبری ازش نیست. گوشیشو هم خاموش کرده!
پلکش پرید. نگاهش به شیشه سراسری مغازه دوخته شد و نمتوجه شد چرا جریان خونش کند شد:
-شاید شارژش تموم شده. چی میخواد بشه مگه؟
-هیچی..فقط…
از جایش بلند شد و گوشی را دست به کف دست کرد:
-فقط چی؟ چی باعث شده اینطوری نگرانش بشی؟
-خونهٔ قبلیشون مزاحم داشتن. یکی بود که اذیتشون میکرد!
مردمکهای شیرزاد به یک نقطه خیره ماندند.نبض شقیقهاش داشت تند میزد:
-چه مزاحمی؟یعنی چی؟
-والا پسرم میترسم راهی شده باشه همون خونه قبلیه. با دوستش اونجا زیستن میکردن. دختره هنوز اونجا مونده. نکنه بلایی سرش اومده باشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن