رمان ناگفته ها پارت ۳

صوتیم ناراحت بود. آهسته خندید.
_آخه تا فردا که زمان نداریم. اگر الان پیداش بشه که بدتر میشه . میخوام خیالم راحت بشه که جات امنه. برو نترس. آفرین!
آهسته پایم را روی تیرآهن گذاشتم و قدمی به جلو برداشتم. زیر پاهایم فضایی خالی هفت طبقه بود. حالا یکی از پاهایم روی تیر آهن بود و آن یکی روی لبه ی بالکن. آن قدروحشت کرده بودم که حتی درد پهلویم را هم فراموش کرده بودم!
قدم دوم را برداشتم و پای دیگرم را هم به روی تیرآهن گذاشتم. بابک روی لبه بالکن وارد شده بود و با دستش دست مرا گراهی شده بود و مرا ساپورت میکرد. دست دیگرم را به شهاب دادم و گامی دیگر برداشتم و تقریبا خودم را به آغوش شهاب انداختم. مرا روی زمین گذاشت و کف دستش را به نشانه ی موفقیت برای بابک تکان داد. من هم چرخیدم و سری برای بابک تکان دادم.
هر دو برادر به داخل منزل حرکت کردند و شهاب هم مرا به داخل دعوت کرد.
_مرسی. باعث دردسر برای شما هم شدم
لبخندی زد و اظهار کرد:
_راحت باش. من برای بابک هر کاری میکنم.
لبخندی عصبی زدم و به داخل حرکت کردم. نقشه ی هر دو خانه مثل هم بود. تعارف کرد تا بشینم و حرکت کرد تا در را برای بابک باز کند.
_خوبی؟
نگاهی به بابک کردم که با تبسم نگاهم میکرد.
_آره داشتم سکته میکردم!
یک ابرویش را بالا برد و با خنده اضافه کرد:
_شجاعانه بود!
سرم را با تمسخر تکان دادم.
_آره شجاعانه! با محمد تماس گراهی شدی؟
گوشی تلفنش را بیرون آورد و تماس گرفت و روی اسپیکر گذاشت.
_به به احوال خان خان ها ….. جناب مهابادی کبیر! چطوری داداش؟ ما رو نمی بینی خوشی؟
_سلام چطوری محمد خوبی؟
_قربونت! تو چطوری؟
نگاهی به من کرد و مستقیم به سر اصل موضوع حرکت کرد.
_راستش محمد این جا یه مشکلی پیش اومده که اگر بتونی خودت رو برسونی عالی میشه. هر چی زودتر بهتر.
_چی شده؟
صوتیش مضطرب و گوش به زنگ شد.
قهوه ایی که شهاب به طرفم تعارف کرد را برداشتم و آهسته تشکر کردم.
_راستش نازلی با عمران کنتاکت پیدا کردن. حالا هم نازی خونه ی منه!
تقریبا با فریاد گفت:
_چی؟
_آروم باش محمد!
برایم جالب بود که بابک این قدر از این جمله “آروم باش” استفاده میکرد. خودش به طور شاضافه کرد انگیزی مسلط به خود و ملایم بود و همه را هم به آرامش دعوت میکرد.
_ چی شده بابک؟ الان نازی اون جاست؟ گوشی رو بهش بده.
گوشی را به طرف من گراهی شد.
_محمد……
آوایم گرفته و خشن شده بود.
_نازی چی شده؟
چشمانم را روی هم فشردم تا بلکه کمی آهسته شوم و بتوانم او را هم آهسته کنم.
_محمد بیا
ولی نتوانستم و به گریه افتادم. صدای مضطرب نازی نازی اضافه کردن محمد در تمام پذیرایی خانه ی شهاب پیچید. بابک گوشی را از کف دست من گرفت و اسپیکر آن را خاموش کرد و به اتاق خواب شهاب راهی شد. کف دستانم را جلوی صورتم گحرکت کرده بودم و گریه میکردم. چند لحظه بعد برگشت و گوشی را به طرف من گحرکت کرد.
_می تونی حرف بزنی؟
سرم را تکان دادم و سعی کردم تا به خودم مسلط باشم.
_محمد…..
سرفه ایی کردم و گلویم را صاف کردم.
_نازی همون جا پیش بابک بمون تا من خودم رو برسونم. میام از هست و نیست ساقطش میکنم بی شرف بی وجدان رو.
سوالی که از شب قبل ذهنم را به خودش مشغول کرده بود را سؤال کردم.
_تو می دونستی؟
چند ثانیه سکوت کرد.
_آره
خشمگین شدم. او میاطلاع داشت. دیگر چه کسی میدانست؟ ظاهرا تمام شهر خبر داشسریع به جز خودم!
_چرا بهم ناضافه کردی؟ چرا منو مثل یه تیکه گوشت قربونی گذاشتی دم دست اون؟
_نازی من هم به‌شدت وقت نیست که درک کردم. اون هم تازه اتفاقی فهمیدم.
_چرا ناضافه کردی؟ اصلا کاری ندارم که کی متوجه شدی. چرا ناضافه کردی؟ یک طرف این قضیه کوفتی من بیچاره بودم، اما آخرین کسی بودم که خبردار شدم اون هم وقتی مردی که تمام عمرم فکر میکردم پدرمه می خواست بهم ت*ج*ا*و*ز کنه. محمد تو می فهمی این یعنی چی؟ نه! نمی فهمی. چراکه اگر میمتوجه شدی زودتر از اینها بهم خبر میدادی که حداقل حواسم به خودم باشه. نه اینکه منو بزاری و بری.
با هق هق ادامه دادم
_اصلا نمی خوام بیای. خودم یه خاکی تو سر خودم میریزم. اصلا میرم عقدش میشم خیال همتون راحت بشه.
با گریه گوشی را به طرف بابک که با اخم نگاهم میکرد گرفتم. گوشی را گراهی شد و دوباره به اتاق خواب شهاب رفت. شهاب متفکرانه به من نگاه میکرد ولی حرفی نمی زد.
فکر میکردم محمد چیز دیگری است ولی حالا میمشاهده کردم که او هم میدانسته و حرفی نزده است. اگر کسی به خودش زحمت میداد که چیزی به من بگوید، من حداقل میاطلاع داشتم که برای مواجه با بعضی مسایل باید خودم را آماده کنم. یا اصلا به این خراب شده بر نمی گشتم.
بابک بار دیگر برگشت و گوشی را به طرفم گرفت . اشاره کردم که حرف نمی زنم. جلوی دهانی گوشی را گرفت و آهسته بیان کرد:
_اون هم قلبایل خودش رو داره. بزار ازخودش دفاع کنه.
گوشی را گراهی شدم.
_چیه بگو گوش میدم.
آهی کشید و گفت:
_من اتفاقی درک کردم می تمایل داشتم همون موقع بهت بگم ولی مامان پری نذاشت. بیان کرد نباید حرفی به تو بزنم. در مورد نظر داشتن یا نداشتن عمران هم من فقط شنیدم که عمران اظهار کرده بوده که یک صیغه محرمیت بین من و نازی خونده بشه، زیرا نازی داره بزرگ میشه. اصلا صحبتی از علاقه به تو نکرده بوده، یا اگر چیزی بوده من نمی دونستم. بعد هم مامان پری عمران رو وادار کرده که تو رو بفرسته بری. بعد هم دیگه عمران افتاد تو خط خانم بازی و کار، دیگه اصلا یادش راهی شد که یک آدمی به اسم نازلی کسروی وجود داره. مولین پری هم فکر میکرد که عمران بی خیال این موضوع شده. من هیچ وقت فکر نمیکردم بهت نظر داشته باشه. همیشه نگران بدحرکت کرداری هاش و کتک هاش بودم نه نظر داشتن. فکر میکردم اونقدر از تو بدش میاید که کاری به کارت نداشته باشه. به جون خودت که میدونی خیلی میخوامت اگر سر سوزنی به این موضوع مشکوک بودم محال ممکن بود که ولت کنم برم. من همش نگران این بودم که شما با هم نسازید و دعواتون بشه . از کتک هاش میترسیدم.
نتیجه گیری که کردم ساده و واضح بود. عمران با دیدن بار دیگر ی من و بزرگ شدن و شباهت زیاد من به مادرم فیلش یاد هندوستان کرده و فهمیده که میتواند از من استفاده کند. مرا جای مادرم بگذارد و زخم های درونیش را التیام ببخشد. با من مردانگی تحقیر شده اش آرام کند و انتقامش را بگیرد. متوجه شدن مجدداً ی من باعث به وجود رسیدن این حس در عمران شده بود و گرنه این همه سال من در خارج بودم و او هیچ وقت حتی حالی از من نمی سؤال کرد. چراکه به قول محمد من از یادش رفته بودم. با مشاهده کردن دوباره ی من آتش زیر خاکستر هم روشن شد و مرا سوزاند. به یاد نگاه تحسین آمیزش در فرودگاه افتادم وقتی که مرا برای اامان بار، و بعد از نه سال متوجه شد. چقدر احمق بودم که فکر میکردم که تحسین او پدرانه است، چون به مادرم شامگاهیه شده بودم.
_تو از کجا فهمیدی؟
_اظهار کردم که اتفاقی. مامان پری و مولینم داشتن حرف میزدن من گوش دادم.
_حالا من چی کار کنم؟
_بیان کردم که همون جا بمون تا من بیام. مدارکی چیزی همراهت هست؟
_نه هیچی
تقریبا با فریاد گفت:
_نه؟
من هم با صوتی قد بلند بیان کردم:
_ وقتی که داشتم از ترس سکته میکردم و خودم رو به زور از زیر دست و پاهاش نجات دادم توقع داری که چمدون هم بسته باشم و از در زده باشم بیرون؟
چند لحظه خاموشی کرد و اضافه کرد:
_کارت سخته نازی. حالا بزار بیام ببینم چی کار میکنم. تو اصلا کاری نکن . عمران رو که میشناسی بزار بیام ببینم چه خاکی میشه تو سرمون بریزیم.
_ماهی و گلی هم میدونستن؟
_نه فقط من.
حرفی نزدم و او هم بعد از چند لحظه سکوت بیان کرد:
_ بلیط گحرکت کردم بهت زنگ میزنم.
گوشی را به طرف بابک گرفتم و از سر جایم بلند شدم و در هال شروع به قدم زدن کردم. بی قرار بودم. می هراسیدم. خیلی زیاد، به طور که حتی برای لحظه ای هم نمی توانستم فکرم را متمرکز کنم.
_نازی؟
چرخیدم و رو به رویش قرار گرفتم.
_به نظر من باید شکایت بکنی. عمران کف دستش به جایی بند نیست. می تونی دی ان ای بدی.
نگاهش کردم. من از قوانین ایران اصلا سر در نمی آوردم. اما عمران را به خوبی میشناختم و می اطلاع داشتم که هر کاری از او ساخته است. شاید در این دنیا هیچ کس بهتر از من عمران را نمیشناخت. وقتی مجبور باشید که خودتان را هماهنگ با پدرتان بکنید و به قلبخواه او راهی شدار کنید، به طوری که کوچک ترین حرکت کردار شما که مورد تایید و دلخواه او نیست به شمتوجه شد ترین وجه ممکن پاسخ داده شود، خواه نا خواه شما آزموده می شوید و روی کوچک ترین حرکت کردارهای او دقیق میشوید تا حرکتی خارج از تایید او انجام ندهید . من تمام بچگی و نوجوانی ام را در چنین حالتی گذرانده بودم و به تمام حالات عمران واقف بودم . شاید تنها چیزی که من هرگز فکر آن را نمی کردم، این بود که عمران اصلا پدر من نیست و به من نظر دارد.
عمران کاملا شخصیت قویی داشت . پدر بزرگم نظامی بود و تمام فرزندانش را خود ساخته و خشن بار آورده بود. عمران خود ساخته بود و به‌شدت زود به درون زیستن پرت شده بود. با فوت زود هنگام برادر بزرگ ترش به تنها پسر خانواده تبدیل شده بود و بسیار زود ازدواج کرده بود و مشکلات زیادی را پشت سر گذاشته بود. مردی بود که هرچیزی را که اراده میکرد به کف دست می آورد. خواه از طریق مشروع و قانونی و انسانی و خواه از طریق غیر انسانی و کاملا ن*ا*م*ش*ر*و*ع و غیر قانونی، و اگر من چیزی بودم که او اراده کرده بود فقط باید خدا به من رحم میکرد.
یادم است که هنوز به آمریکا نرفته بودم و او سر یک موضوع کاری با یک نفر حسابی بحثش شد. مثل اینکه آن طرف مقدار بسیار زیادی سر عمران را کلاه گذاشته بود. تهمشاهده کرد هایی که به آن مرد در پای تلفن میکرد، هنوز در گوشم بود. بعد هم آدم هایش را فرستاد و تا سر حد مرگ او را کتک زدند و آن طرف هم از ترسش فردای همان روز پول را به عمران برگرداند. عمران چنین آدمی بود. او منتظر کارهای عصاب خورد کن اداری نمی ماند. کاغذبازی های اداری برای او آدم هایش بودند که برای پول هر کاری میکردند. یادم است که محمد همواره با شوخی صوتیش را مثل مایکل کرلیونه در فیلم پدر خوانده میکرد و میبیان کرد عمران بهترین پیشنهاد را به طرف حسابش میکند، “یا امضایت پای این برگه است یا مغزت! ” شاید بابک او را کامل نمی شناخت، اما محمد قطعا به تمام زیر و بم او آشنا بود که بیان کرد کاری نکنم تا او بیاید.
عمران خشن و متکی به خودبود. خشونت هایش را هنوز به خاطر دارم. یادم است که به‌شدت کوچک بودم و فقط به خاطر اینکه ظرف غذایم را روی زمین ریخته بودم، آن چنان مرا تنبیه کرد که من از ترس خودم را خیس کردم و او هم کشان کشان مرا به اتاق برد و بدون نور مرا در تاریکی حبس کرد. او چنین آدمی بود. آدمی که برای رسیدن به خواسته اش، هر ناخواسته ایی را بسیار راحت از سر جاده برمیداشت. تنها کسی که شاید عمران بیشترین علاقه و احترام را برای او قایل بود مامان پری بود که او هم رفته بود.
البته به خاطر دارم که عمو علی هم همواره با بیشتر کارهای عمران مخالف بود. ولی چیزی که آنها را در همه ی این سالها شریک نگه داشته بود، سود مالی سرشاری بود که به جیب همه شان سرازیر میشد و عمو علی هم قطعا کسی نبود که از پول صرف نظر کند. حتی اگر با بعضی از کارها و حرکات عمران مخالف بود. سرم را تکان دادم.
_شما تا چه حد عمران رو میشناسی؟
چانه اش را بالا برد.
_ من بیشتر کارخودم رو میکنم. متوجه شدی که من حتی دفترم هم از اونها جداست. بیشتر بابا و باربد با عمران و علی آقا کار میکنن، من هم البته یه جورهایی سود میبرم و تو بعضی کارها من هم هستم.
_پس نمی شناسیش؟
_منظورت رو بگو.
روی مبل قرار گرفتم و کف دستانم را به هم گره کردم.
_عمران اگر کاری بخواد بکنه میکنه. یه عادت دیگه هم که داره اینکه اگر کسی بهش نیش بزنه تا برنگرده و زهرش رو به طرف نریزه دست بردار نیست.
کنارم جای گرفت.
_پس چه کار میخوای بکنی؟ می خوای بزاری که با این کتک هایی که بهت زده همین طور راست راست مسیر بره
نگاهش کردم. حاضر بودم که یک کتک دیگر بخورم ولی عمران بیخیالم شود و من به ملایمشی که داشتم برگردم. جالب است آدمی تا به مشکلی برنخورده است همیشه از وضع حال و کنونی اش شاکی است اما وقتی در موقعیتی بدتر قرار میگیرد تازه متوجه میشود که موقعیت قبلیش چندان هم بد و سخت نبوده است. تا قبل از آنکه به ایران برگردم، همواره شاکی بودم که من در غربت هستم و تنها و بی همزبان و کنار گذاشته ام، ولی حالا آرزو میکردم که به موقعیت قبلی ام برگردم.
_من فقط میخوام که برگردم همین.
چند ثانیه نگاهم کرد و بیان کرد:
_اگر بیاد اونجا و اذیتت کنه چی؟ مگه نمیگی که عمران هر کاری میکنه؟
سرم را تکان دادم. به این هم فکر کرده بودم. ولی شانس عمران برای پیدا کردن من در کشوری که هیچ شناختی از آن نداشت چقدر بود و در ایران که همه امکانات در اختیارش بود چقدر؟ او در ایران آدم هایش را داشت و پول و رشوه و ارتباطات و زیرمیزی هایش. اما در آمریکا او جایی را بلد نبود و این من بودم که به او برتری داشتم. من میتوانستم به ایالت دیگری برم. من شهروند آنجا بودم و دوستانی که آن جا داشتم مرا در موضع قدرت قرار میداد. من فقط باید میراهی شدم. تنها راه نجات من همین بود. من اصلا خواهان احقاق حقم و اجرای قانون درباره عمران نبودم. زیرا میخبر داشتم با این کار و شکایتم از عمران فقط کار را برای خودم سخت تر میکنم. زیرا او دیگر غیر قابل کنترل میشد.
_آره ممکنه بیاد. اما اون جا این منم که آشنا دارم . میتونم ایالتم رو عوض کنم من شهروند اونجام اما اون نیست . من دوستانی اونجا دارم ولی اون نداره .
ابروانش را بالا برد. شهاب اضافه کرد:
_با عرض معذرت من نمی خوام دخالت کنم اما فکر کنم که نازی خانم درست میگه. اگر این طور باشه و این آدم خطرناک باشه بهتره که بره. کسی که تا این حد حیوانی عمل میکنه و تا این حد بی کله است که این طور کتک میزنه، اصلا قابل پیش بینی نیست.
بابک سرش را تکان داد.
_آره بره ولی چطوری؟ میتونی به عمران بگی مدارک منو بده تا من برم؟
لحنش کمی مسخره کننده بود. نگاهش کردم و بیان کردم:
_شما چه نظری داری؟
می خواستم ببینم او که تبسم کج میزند و مسخره میکند خودش چه ایده ی بکری دارد؟
_باید ازش شکایت کنی. این طوری ضعف خودت رو نشون میدی. اون فکرمیکنه که تو ضعیفی و اون میتونه هر کاری بخواد بکنه. ولی وقتی قانونی باهاش رفتار بکنی می فهمه که تو بزرگ شدی و میتونی جلوش وایسی.
سرم را تکان تکان دادم. هیچ کس حال مرا نمی فهمید. من فقط میخواستم آرامش داشته باشم. چیزی که از کودکی از آن محروم بودم. این تمایل داشته ی زیادی بود؟ حاضر بودم در یک روستا و بدون هیچ امکانات رفاهی حیات کنم اما ساکتش داشته باشم.
_نه من نمی تونم جلوش وایستم
نگاهم کرد اما حرفی نزد. کاملا مشخص بود که در درون با من مخالف است. برایم مهم نبود که بابک یا هر کس دیگری درباره ام چه فکری میکند. حتی اگر او فکر میکرد که من ترسو و بی اراده هستم هم برایم بی اهمیت بود. بله من ترسو و بی اراده بودم. همیشگی سعی میکردم که قوی باشم ولی گاهی واقعا نمی توانستم. مدتی که به آمریکا فرستاده شدم در بدترین شرایط روحی و روانی بودم. دختر نوجوانی بودم که در آستانه ی بلوغ مورد بدترین تحقیرها و تنبیه ها قرار گحرکت کرده بودم. من ترسو و زخم خورده حتی از سایه خودم هم میترسیدم و بعد در مکانی قرار گراهی شدم که بدترین شرایط را داشت. من پوست انداختم و نابود شدم تا توانستم اندکی خودم را بالا بکشم و به درجه ی کوچکی از آهستهش و کمی اعتماد به نفس برسم. بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان و در این چند سال اخیر فکر کرده بودم که زیستن در غربت و آن شامگاهانه روزگاری وحشتناک مرا آب مشاهده کرده کرده است و دیگر هیچ چیز آن قدر ترسناک نیست حتی عمران. اما حالا میمتوجه شدم که تمام آن اعتماد به نفس کاذبی که پیدا کرده بودم فقط به دلیل دوری از منبع ترس بود. حالا که برگشته بودم و در بدترین حالت ممکن قرار گرفته بودم میدیدم که هیچ تغییری نکرده ام. هنوز هم همان قدر بی اعتماد به نفس و ترسو هستم. گلی عقیده داشت که من عاقل تر و خانم تر از ماهی هستم و به خودم متکی و با اعتماد به نفس هستم. حالا باید می رسید و مرا میمتوجه شد که از ترس قایم شده بودم و فقط میخواستم فرار کنم.
_چی کار میخوای بکنی؟
_منتظر محمد میمونم
_محمد که معجزه نمیتونه بکنه
شانه ام را بالا بردم
_نه اما شاید بتونه راضیش کنه که مدارکم رو بده بزاره من برم.
پوزخندی کج زد و اضافه کرد:
_فکر میکنی بزاره بری؟
نگاهانم را روی هم فشردم. درد میکرد.
_نمیدونم.
من نمی توانستم در برابر غاما به اسم عمران کسروی بایستم فقط میتوانستم جایی سنگر بگیرم تا تیرهای او به من نخورد.
عصر همان روزگار عمران با مامور به خانه ی بابک وارد شد. مامور حکم بازرسی نداشت و داخل نیامد اما ظاهرا خود عمران به داخل آمده بود و تمام گوشه کنار خونه ی او را گشته بود.
با شهاب پشت در توقف کرده بودیم و به حرف های آنها گوش میدادیم. عمران عصبی بود. این را از آوایش به خوبی می توانستم تشخیص بدهم. با بابک جر و بحث میکرد و به او میگفت که میداند دخترش این جاست چون دربان اضافه کرده که او شامگاه قبل با یک دختر به خونه برگشته است. بابک همان صبح رفته بود و به حساب دربان رسیده بود. تهمشاهده کردش کرده بود که در ازای گراهی شدن پول اطلاعات افراد ساختمان را به غیر داده است و بیان کرده بود که به هیات مدیره ساختمان می گوید و دربان هم که ترسیده بود از کار بیکار شود بیان کرده بود که چیزی نمشاهده کرده و یک جورهایی به بابک فهمانده بود که اگر پلیس هم بیاید او میگوید که چیزی نمشاهده کرده است. بابک هم به‌شدت خون سرد بیان کرد که برود و از دربان شهادت بگیرد چراکه او هیچ دختریی را همجاده نیاورده است. نه دختر او و نه هیچ دختر دیگری . بعد هم به‌شدت مودبانه گفت که او متاهل است و همسرش در سفر است و خود این آقا، یعنی عمران هم همسرش را می شناسد. به محض اضافه کردن این حرف صوتی محکم به هم خوردن در وارد شد یا شاید چیزی مثل این. مامور هم با صدای بلند چیزهایی می بیان کرد. اما زیرا یک لهجه ی شمالی غلیظ داشت من زیاد متوجه حرف هایش نمی شدم. بابک با صدای کشیده اضافه کرد:
_عمران یه کاری نکن بزنم داغونت کنم. واسه من شاخ و شونه نکش.
_من که میدونم تو دختر منو فراری دادی ازت شکایت هم میکنم. تو وادارش کردی که بزنه تو سر منو بی هوشم کنه و طلا از خونه برداره بره!
چشمانم گرد شد. حرارت خشم را می توانستم در گوشهایم احساس کنم. نگاهی به شهاب کردم با تاسف سرش را تکان داد و آرام اضافه کرد:
_احیانا این عمران خان جزو کف دسته سیسیلی ها نیست؟
صدای فریاد نسبتا قد بلند بابک ساکتم کرد. تا به حال نمشاهده کرده بودم که او آوایش را تا این حد برای کسی بالا ببرد.
_چی میگی تو مرتیکه مثل اینکه حالت خوب نیستا؟ من چی کار دختر تو دارم آخه ؟ من سر جمع ده بار دختر جنابعالی رو مشاهده کردم اون هم همیشگی تو جمع خانوادگی بوده که همه بودن . من چه صنمی با دختر تو دارم که وادارش کنم تو رو بزنه و طلا از تو خونه ات برداره؟
کلمه ی طلا را با تمسخر کامل اضافه کرد.
_نکنه اندیشیدی محتاج چهار تا تیکه طلای تو هستم؟ من سر تا پات رو میخرم میفروشم جناب کسروی خودت هم میدونی.
عمران فحش زشتی داد که من خجالت زده سر به زیر انداختم. مامور آرام چیزی اظهار کرد و عمران هم گفت که برود پایین تا او هم بیاد.
گوشهایم را تیز کردم . مامور خداحافظی کرد و پایین رفت.
_ من که میدونم نازی پیش توهه. دیر یا زود بالاخره معلوم میشه. اما بهش بگو با زبون خوش برگرده. فکر راهی شدن رو هم سرش بیرون کنه چراکه من نمی زارم. این جا بره دانشگاه، مگه همه مردم که این جا میرن دانشگاه مردن؟ همین جا هم براش کار پیدا میکنم.
_به من ربطی نداره . برو پیداش کن خودت این حرف ها رو بهش بگو.
چند لحظه خاموشی ایجاد شد.
_ این هم پاسپورتش. اگر مشاهده کردیش بهش بگو که چی متوجه شدی
دوباره چند لحظه خاموشی برقرار شد. عمران خندید و گفت:
_اگر متوجه شدیش البته.
_به خدا دیوانه ایی عمران … میگم من ازش خبر ندارم.
_به‌شدت خوب باشه من هم که اظهار کردم اگر متوجه شدش بگو. فعلا!
چند ثانیه بعد صوتی بسته شدن در آسانسور رسید و بعد ضربه ایی به در خورد و شهاب در را باز کرد و بابک به داخل رسید.
رنگش کمی قرمز شده بود.
_پاسپورتم رو داد؟
نگاهم کرد و نفسش را با آوا بیرون داد. کف دستم را گراهی شد و به طرف مبل ها برد و نشست و مرا هم کنار خودش نشاند.
_چی شد بابک ؟
چند ثانیه حرف نزد. مثل اینکه مشغول سبک و سنگین کردن موضوع بود.
_پاسپورتت رو آتیش زده بود!
دهانم باز ماند. احساسی که به من کف دست داد نااظهار کردنی بود. چیزی مثل جریان آب سرد به تمام رگ و پی بدنم دوید. احساس سردی را حتی در سر انگشتانم هم به وضوح حس کردم. خشکم زده بود. به پشتی مبل تکیه دادم و به قالی خیره شدم.
حالا من چه خاکی باید به سر میریختم؟ برای اامان بار در زندگیم آرزوی مرگ او را کردم. حالا آن جریان سرد جایش را به موجی از حرارت داده بود. حرارتی که زاییده خشم و ناکامی ام بود. گرگراهی شده و خشمگین سعی کردم تا خودم را کنترل کنم. من جنجالی نبودم . حیات مرا مطیع و آرام کرده بود. اما بعضی چیزها فراتر از توان آدم است. دوست دارید که خشمتان را کنترل کنید ولی خشم نمی خواهد که دهنه زده شود و مثل رود مذابی از ماگما در وجودتان جریان پیدا میکند و اگر آن را بیرون نریزید خودتان را از درون نابود میکند. تخریبی انجام میدهد این خشم که تمام بدنتان را در بر میگیرد. تمام سلولها و بافت ها را از بین میبرد. من هم سالها بود که پر بودم از این خشم فرو خورده. آتش فشانی بودم که امکان داشت با یک لرزش دیگر فوران کنم.
تنفسم را ملایم کردم. دم باز دم . دم باز دم…..
_نازی؟
آوایش آرام بود و بدور از آن نیشخند همیشگی. مثل شامگاه قبل آهستهش بخش و جدی بود. نگاهش کردم . نگاهش هم جدی بود. کمی اخم داشت ولی دیگر می دانستم که این اخم جزیی از صورتش بود. نظرم درباره اش عوض شده بود. ماهی می توانست در زندگی به او تکیه کند. معلوم بود که ازآن مردانی است که اگر به او تکیه کنید پشتتان را خالی نمیکند. از آنهایی که در طوفان حیات مثل یک صخره محکم می ایستند و کف دست شما را هم میگیرد. او هیچ وظیفه ایی نداشت که به خاطر من این همه از کار و حیات اش بزند و مامور به در منزل اش آورده شود، ولی این کار را کرده بود زیرا محمد از او میل داشته بود.
بار دیگر به قالی چشم دوختم. لیوان آبی را که مقابلم گرفته شد، رد کردم. چه کار باید میکردم؟ این فکر مثل یک جمله نوشته شده بر روی یک کاغذ در ذهنم بالا پایین میراهی شد و راحتم نمی گذاشت.
حالا اگر محمد هم برمیگشت کاری نمی توانست بکند. من بدون پاسپورت بودم. عمران تمام تلاشش را برای بکف دست آوردن من کرده بود. دندان هایم را به روی هم فشار دادم. آن قدر شمتوجه شد که آرواره هایم درد گرفت. حالتی به من دست داده بود مثل اینکه تمام فضای درون ذهن من توسط همین فکر به اشغال در رسیده بود.
کف دستانم را به سینه قلاب کردم . مثل پرنده ایی شده بودم که درمانده و نا امید درون قفس خودش را گوشه ایی جمع میکند و به فضایی بیرون نگاه میکند. به جایی که آبی بیکران آسمان است . جایی که می تواند آزادانه پرواز کند. من بال و پرم را از دست داده بودم. عمران شاهپرم را چیده بود. من بدون هویت و پاسپورت تا یک قدمی مرز ایران هم نمی توانستم بروم. حداقل نه به راحتی و بدون دردسر و نه به صورت صورت قانونی و درست. برای گراهی شدن پاسپورت مدارک لازم بود. با کدام مدارک میتمایل داشتم اقدام کنم؟
_نازی؟
نگاهش کردم. لحنش مضطرب بود.
_آروم باش!
دلم میتمایل داشت سرم را به دیوار بکوبم. در چنین موقعیتی من چطور میتوانستم آهسته باشم؟ از طرفی هم میمشاهده کردم که حق با اوست و من کار چندانی نمی توانستم بکنم و با ناراحتی و خشم فقط انرژی خودم را حرام میکردم ولی از طرف دیگر آرام بودن در چنین شرایطی حداقل برای من غیر ممکن بود. احساس میکردم که گوشهایم داغ شده است. اشاره ایی به شهاب کرد شهاب با کیفش رسید و فشار خونم را گرفت. حرارت را روی گونه هایم احساس میکردم. در پشت سرم چیزی مثل نبض می تپید.
_نازی خانم آروم باش فشارت بالا راهی شده. سابقه فشار خون داری؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_خوب آروم باش.
اشاره ایی به بابک کرد و بابک از جا برخاست و به آشپزخونه راهی شدند و آهسته شروع به صحبت کردند و بعد از چند لحظه به هال برگششتاب‌زده. بابک گوشی اش را بیرون آورد و به کسی تماس گراهی شد. در هال قدم میزد و به نظر کمی عصبی میامد. من همان جا روی مبل جای گرفته بودم و هیچ کاری نمیکردم.
برگشت و کنارم نشست.
_محمد گوشی رو بر نمیداره.
نگاهش کردم.
مجدداً شروع به شماره گیری کرد. تا شامگاه شماره گراهی شد. هم شماره محمد را و هم شماره ی ماهی و عمو علی را. اما هیچ کدام جواب نمیدادند. دیگر خود من هم مضطرب شده بودم. شهاب شام سفارش داد. خجالت زده بودم. او را از کار و حیات انداخته بودم و آسایشش را سلب کرده بودم. اشتها نداشتم و فقط به خاطر تشکر از زحمتش کمی غذا کشیدم و بی اشتها مشغول شدم. بابک که به نظر میرسید خودش هم دلشوره پیدا کرده است نا ساکت هم غذا میخورد و هم شماره محمد و ماهی و حتی سعید را میگرفت.
بعد از شام بالاخره محمد جواب تلفنش را داد.
_محمد کجایی پسر؟ چرا جواب نمیمتوجه شد؟
_…….
_چی شده؟ صوتت اکو میشه و برمیگرده، شمرده شمرده بگو
_……
کف دستش را به دیوار گراهی شد و رنگش برای لحظه ایی آن چنان پرید که با دیوار سفید رنگ کنار کف دستش یک رنگ شد.
_یا خدا…..
دلواپس از جا برخاستم و به کنارش رفتم.
_یا خدا….. الان چطوره؟
_…….
_بچه چی؟ زنده موند؟
_……
_کجا دفنشون میکنید؟
زانوانم لرزید و همان جا به دیوار تکیه دادم. در ذهنم خلایی ایجاد شده بود که فقط یک کلمه در آن وجود داشت، گلی عزیزم.
روی دو زانو کنار دیوار چنباتمه زدم و نشستم.
_ای بابا …. خدا بیامرزدش! باشه خبرم کن. نه اینجا کنار من نشسته. باشه .
تلفن را قطع کرد و کنار من روی پنجه پاهایش قرار گرفت. نگاهش کردم. گاهی آدم جرات جویا شدن بعضی چیزها را ندارد. چون جواب آن را از پیش میداند و سعی میکند که نا امیدانه این آگاهی را به تاخیر بیندازد. در موهایم چنگ زدم و آنها را از روی صورتم کنار زدم اما کاملا با خشونت. آنها را از ریشه گرفتم و کنار کشیدم. به طوریکه دردم گحرکت کرد. دردی جسمانی برای انحراف افکار موذی. گاهی این حرکت شامگاهه مازوخیستی آدم را از واقعیت دور میکند. انتخاب بین بد و بدتر است. بد درد جسمانی است و بدتر افکار عذاب آور که گاهی رنج و ناراحتی آنها از درد جسمانی هم بیشتر است.
فقط نگاهش کردم و هیچ نپرسیدم. نگاهانش را به روی هم فشرد و آرام و افسرده اظهار کرد:
_سعید و گلی تصادف کردن. سعید فوت شده و گلی حالش خوب نیست. بچه هم مرده.
ناخوداگاه خدا را شکر کردم. گلی زنده بود. همین کافی بود. ولی با به یاد آوردن سعید عذاب وجدان گرفتم. مادر بیچاره اش به غیر از سعید و خواهرش کسی را نداشت. تازه میتمایل داشت مسروری کند که پسر و عروسش به نزدش رفته اند ولی زندگی چیز دیگری برایش تمایل داشته بود.
_زنده است؟
متوجه بلایی که به سر موهایم می آوردم شد و به نرمی مچ کف دستم را گرفت و از موهایم جدا کرد.
_تو کماست.
نفسم را با صوت بیرون دادم. مچ کف دستم را در کف دست خودش گرفت و با انگشت شصتش روی آن کف دست کشید. نگاهانم را فشردم و کف دستم را با شدت بیرون کشیدم. از این تماس ها بیزار بودم. میدانستم که شاید بی منظور دستم را گحرکت کرده است. ولی من نمی توانستم چنین چیزی را تحمل کنم. چیزی مثل نوازش.
_زنده میمونه؟
سرش را تکان داد و نگاهی طولانی و عمیق به من کرد و اظهار کرد:
_نتونست درست حرف بزنه. هم صدا اکو داشت هم حال خودش افتضاح بود. گفت یه ساعت دیگه با اسکایپ تماس میگیره. بیمارستان بود.
سرم را به زیر انداختم. قلبم گریه میتمایل داشت. اما من سرسختانه با وارد شدنش مبارزه میکردم.
_خوبی؟
بدون آنکه نگاهش کنم سرم را تکان دادم. اما بی قرار بودم. گیج و آشفته . قلبم میخواست تنها بودم و میتوانستم کمی به درون خودم فرو بروم. تنها چیزی که شاید کمی مرا آهسته میکرد.
برخاست و کف دستش را برای قد بلند کردن من به طرفم گحرکت کرد. سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. چشمان این مرد به طور شگفت انگیزی پر از رمز و راز و غیر قابل نفوذ بود. هیچ حسی از نگاهش خوانده نمی شد. همواره سرد و آرام و سیاه بود. یک سیاهی مطلق که هیچ چیزی نمی شد از آن خواند. به نظرم بابک پژمان کسی بود که تا خودش نمی خواست اجازه ورود و شناخت به روح و درونش را به کسی نمیداد. به‌شدت آدم تو داری بود.
دستم را به طرفش گحرکت کردم. کف دستم را گرفت و آهسته، به طوریکه دنده ام اذییتم نکند از روی زمین مرا کند و قد بلند کرد.
_دلواپس نباش، به هوش میاد.
یکساعت به کندی گذشت. احساس میکردم که عقربه ها توقف کرده اند یا بسیار کند حرکت میکنند. بی قرار بودم. تا خبری از گلی نمی فهمیدم آرام نمی شدم. بابک در اتاق خواب شهاب با لپ تاپ مشغول بود و شهاب هم یک اخبار پزشکی را به زبان انگلیسی گوش میداد. توجهم جلب شد و من هم برای متفرق کردن ذهنم به اخبار گوش دادم. درباره روشهای نوین درمان بیماری ام اس بود.
_نازی بیا…
از جا پریدم. تماس برقرار شده بود. محمد سیاه پوشیده بود و به جایی در اتاق نگاه میکرد و در خودش بود. الهی من برایش بمیرم.
صدا با کمی تاخیر مدتی و کلی قطع و وصل شدن به ما رسید.
_محمد چی شده گلی چطوره؟
دستی در موهایش کشید. کلافه بود. دلم پایین ریخت . نکند گلی هم حرکت کرده بود؟
_هنوز تو کماست.
_کی به هوش میاید؟
چند لحظه سکوت کرد و فقط به وب کم نگاه کرد.
_نمی دونم این جا میگن GCS گلی روی ۹ من نمیدونم اما فکر کنم عمیقه. نازی … معلوم نیست کی به هوش بیاد. سطح هوشیاریش پایینه.
صوتیش شکست و با پارازیت مخلوط شد. دستم را جلوی دهانم گراهی شدم. اگر گل نوش به هوش نمی وارد شد چه؟ بابک پرسید:
_بقیه چطورن؟
_ماهی خوبه.
بابک سرش را تکان داد. نگاهش کردم. حالا زمان مناسبی برای تجزیه و تحلیل او نبود. فقط این را متوجه شده بودم که بابک مضطرب نبود. چه بر سر ما آمده بود؟ چرا هیچ کداممان زندگی نرمالی نداشتیم؟ من و عمران، و این هم از ماهی که ادعای عاشقی میکرد اما به‌شدت راحت بابک را رها کرد و پی دلدادگی و تفریح خودش راهی شد و در این یک روز و نیمی که من با بابک گذرانده بودم نمتوجه شده بودم که ماهی تماسی بگیرد و جویای حالی شود و یا بابک یادش بیافتد که همسری دارد. شاید تنها کسی که زندگی عالی و بی عیب و نقصی داشت، گلی و سعید بودند. عاشقانه همدیگر را دوست داشتند. که آنها هم این بلا به سرشان وارد شد.
حواسم را به محمد دادم.
_نازی؟
_جانم عزیزم؟
بابک کمی چرخید و چند ثانیه با حیرت نگاهم کرد و بعد گوشه لبش بالا رفت و می توانم قسم بخورم که پوف تمسخر آمیزش را هم شنیدم که به‌آرامی از میان دو لبش بیرون داد. اخم کردم ولی حرفی نزدم. برایم اهمیتی نداشت راجع به من چه فکری میکرد. من محمد را دلبسته شدم و این را به هر کسی هم اعتراف میکردم. اگر او علاقه ی من را جور دیگری تعبیر میکرد از ذهن منحرفش سرنگاهه میگراهی شد و من تقصیری نداشتم. درست مثل بدری خانم که همواره میترسید که من محمد را از جاده به در کنم.
چیزی که من هیچ‌گاه درباره اش فکر نکرده بودم، رابطه با جنس مخالف بود.
_نازی من نمی تونم برگردم این جا به من احتیاجه. بابا هم حالش خوب نیست یه کم مشکل قلبی به هم زده.
_میدونم. باشه من خودم یه کاریش میکنم.
با چه اعتماد به نفسی حرف میزدم. من هنرپیشه خوبی بودم. تمام این سالها نقش بازی کرده بودم. چه آن وقتی که کودک بودم و عمران سیاه و کبودم می کرد و من از درد نمی توانستم بازی کنم ولی با پررویی خودم را سالم نشان میدادم و با ماهی بازی میکردم و چه در آمریکا که با مهارت برای عمه کتی از زندگی و تفریحات و دوستان خوبم در شامگاهانه روزی تعریف میکردم و چه حالا که می دانستم هیچ کاری نمی توانم انجام بدهم اما با اعتماد به نفس میبیان کردم که خودم همه چیز را ردیف میکنم.
محمد سرش را تکان داد.
_چی کار میخوای بکنی؟
شانه ام را بالا بردم.
_تو دلواپس نباش! حواست به بقیه باشه. من اون قدرها هم بی دست وپا نیستم. بابک هم هست کمک میکنه.
تبسمی عصبی زدم. چرخیدم و به بابک نگاه کردم تا تاییدش را بگیرم. نگاهش کاملا عوض شده بود. با شاضافه کردی و نوعی تحسین نگاهم میکرد. چند ثانیه نگاهم کرد. بعد مثل کسی که نمی خواهد نگاهش را از چیزی برگیرد. در حالیکه هنوز نگاهش به روی من بود به محمد گفت:
_حواسم بهش هست. پول لازم نداری؟
_چرا اتفاقا مهلت ویزامون تمام بشه باید یه کاری بکنم. یه پرس و جویی بکن ببین شرایطش چیه؟ اگر گلی خوب نشه من نمی تونم همین طوری ولش کنم برگردم. ببین باید برای چه ویزایی اقدام کنم…..
حرفش را قطع کرد و رو به من اظهار کرد:
_نازلی من میتونم با بابک تنها صحبت کنم؟
سرم را تکان دادم. میخبر داشتم که صحبت هایشان درباره ی من است اما حرفی نزدم. از محمد خداحافظی کردم و از اتاق بیرون رسیدم. در راهروی که به هال منتهی میشد از حرکت ایستادم و به دیوار تکیه دادم. به معنی واقعی کلمه بیچاره شده بودم. حالا خیلی چیزها عوض میشد. من برنامه داشتم که محمد هر چه زودتر برسد. مثلا ظرف فردا یا پس فردا. تا آن مدت من میتوانستم در خونه ی بابک بمانم و بعد با محمد به خونه ی عمو علی میرفتم. اما حالا دیگر محمد هم نبود و من دیگر بیشتر از این درست نبود که بخواهم مزاحم بابک شوم. باید کاری میکردم. از کجا باید شروع میکردم؟ من که جایی را بلد نبودم. پاما نداشتم. من حالا حتی یک دست لباس اضافه هم نداشتم. کاش محمد این جا بود. ولی به سرعت فکرم عوض شد و به سمت گلی راهی شد. کاش گلی به هوش بیاید. به شدت احساسم بی کسی و تنهایی میکردم. آن همه اعتماد به نفسی که مقابل محمد به کار برده بودم دود شده و به هوا رفته بود و حالا یک نازلی مانده بود که بیچاره و بی پناه، حتی از سایه خودش هم وحشت داشت. حالا در رینگ بوکس حیات فقط من بودم و عمران. باید تصمیم میگحرکت کردم که میخواهم کف دستکش هایم را در کف دست کنم و با عمران مبارزه کنم، یا آنکه از رینگ فرار کنم و امید وار باشم که عمران تعقیبم نکند. با شناختی که از خودم داشتم از حالا میدانستم که راه دوم را انتخاب میکنم. من توان مبارزه با عمران را به هیچ وجه در خود نمیمتوجه شدم. فرار کردن و در پشت پوته ها پنهان شدن همواره بهترین جاده برای یک خرگوش ترسو است که از دست روباه در فرار است. به سالن برگشتم. شهاب حالا کارتون عصر یخبندان را نگاه میکرد. کنارش قرار گرفتم. کنترل را برداشت تا کانال را عوض کند.
_عوض نکنید. من عاشق این کارتونم.
لبخند زد.
_منم عاشق کارتونم اما به کسی نمیگم.
لبخند زدم.
_کودک درونتون فعاله.
سرش را تکان داد.
_آره روان شناسم هم این میگه!
بی حوصله خندیدیم.
_به‌شدت مزاحم شما شدم.
_راحت باشید. من از تنهایی در اومدم.
_ما ایرانی ها واقعا تعارف تو خونمونه.
لبخند زد.
_من تعارف نمیکنم.
سپس مکثی کرد و بیان کرد:
_چند سال اون طرف بودی؟
_نه سال
سرش را تکان داد و دیگر حرفی نزد و حواسش را به فیلم داد.
چیزی در حدود نیم ساعت بعد بابک بار دیگر مرا به اتاق آوا کرد.
_بله؟
با کف دستش به تخت شهاب اشاره کرد. نشستم و نگاهش کردم.
_چی کار میخوای بکنی؟
چند لحظه حرفی نزدم. چراکه واقعا نمی دانستم چه کار میخواهم برای این کلاف سردرگم زندگیم بکنم. حالا یک فکرم پیش گلی بود. نگرانش بودم.
_نمی دونم. به نظر شما چی کار میتونم بکنم؟ آپشن ها رو بذارید رو میز. من از قوانین ایران چیزی نمی دونم.
چند ثانیه نگاهم کرد و سرش را تکان داد. دوباره کف دستی روی کف سرش کشید. این حرکتش برایم جالب بود. نمی دانم با این کارش موهای نداشته اش را شانه میکرد یا آنکه تیک عصبی اش این بود.
_تو با گذرنامه ایرانی ات وارد کشور شدی؟
سرم را تکان دادم.
_آره. فکر کنم با پاس آمریکایی راهم نمی دادن. من تبعه ایرانم هنوز. یعنی عمران که این طوری میگفت. ولی پاسپورت آمریکاییم هم آورده بودم. نیویورک پاریس رو با اون اومدم.
کمی فکر کرد و گفت:
_اون چیزی که من مشاهده کردم پاسپورت آمریکایی بود.
نفس راحتی کشیدم. یعنی میتوانستم امید داشته باشم که پاسپورت ایرانی ام هنوز سالم باشد؟
_مهم بودن پاسپورتت نیست. اصلا گیرم که پاس ایرانی ات سالم باشه چطور میخوای از عمران بگیریش؟ جوراب می خوای بکشی رو سرت بری بدوزدیش؟
_اون بهم نمیده میدونم.
سرش را در تایید حرف های من تکان داد.
_مطمن باش که نمیده .
_میتونم بار دیگر درمیل داشت پاسپورت بدم؟ بگم که ….
حرفم را قطع کردم. من مدارک نداشتم. با کدام شناسنامه میخواستم برای پاسپورت اقدام کنم؟
کمی روی صندلی به جلو سر خورد و گفت:
_مدارک میخواد نازی که تو نداری.
_دیگه چه آپشن هایی دارم؟
_ آپشن دیگه ؟ چی بگم والا…..
حرفش را قطع کرد و چند ثانیه نگاهم کرد. مثل اینکه میخواست ببیند که زمان و من برای اضافه کردن حرفش مناسب هستیم یا نه؟ و در نهایت دوباره به عقب برگشت و به پشتی صنقلبی تکیه داد و حرفی نزد.
_محمد چی گفت؟
احساس میکردم حرفی که او آن را فرو خورد با حرف های محرمانه اش با محمد در ارتباط است. یک ابرویش را بالا برد و به‌آرامی لبخند زد.
_اگر میمیل داشت که شما هم بفهمی میگفت نازی تو هم بمون میخوام فلان چیز رو بگم.
حرفی نزدم. چند ثانیه خاموشی برقرار شد. درحالیکه همچنان نگاهش به روی من بود از جا برخاست و گفت:
_مضطربته. داشت توصیه های لازم رو میکرد.
مکثی کرد و اظهار کرد:
_قهوه میخوری؟
از جا برخاستم. و به طرفش راهی شدم. متوجه حرکت من نشد و به طرف در رفت. آرام آوایش کردم.
_بابک
چرخید و با نگاهک پرسید که چه شده است؟
_میریم خونه ی خودت؟
_نه امشامگاه این جا بمون منم پیشت می مونم. در ضمن هر چی لازم داری لیست کن فردا برم بخرم.
از صبح همان جین کهنه خانگی که شامگاه قبل به تن داشتم و از خانه با آن بیرون زده بودم به تنم بود. با یک پلیور یقه هفت نسبتا نازک.
_مرسی ولی من چیز دیگه ایی میمیل داشتم بگم.
_بگو.
_میشه یه جایی رو برام پیدا کنی که امن باشه. بعد از محمد پولش رو بگیر.
چند ثانیه نگاهم کرد. بعد سرش را تکان داد.
_باشه حالا بیا به اون هم میرسیم.
احساس کردم که نسبت به این موضوع بی اعتنا است. حتی مثل اینکه به یک نوعی ناراحت هم شده بود.
بار دیگر صدایش کردم.
برگشت و با تبسم نگاهم کرد.
_بله؟
_چطوری میخوای منو از این جاببری؟ دیگه از بالکن نمیرما!
ریز خندید و گفت:
_باشه. با لباس پسرونه میبرمت. نازی چی میگی تو؟ اگر بخوای یه جایی تنها حیات کنی دیگه این مخفی کاریها معنی نداره.
حرفش درست بود میدانستم، اما کار دیگری هم از عهده ی من برنمی آمد.
_میگی چه کار کنم؟ دیدی که محمد نمیتونه بیاد. تا موقعی که کارم ردیف بشه که نمیشه خونه ی شما بمونم.
به دیوار کنار در تکیه داد.
_خوب سوال اینکه اصلا چطوری میخواد کارت ردیف بشه؟ برنامه ایی چیزی داری؟
سرم را تکان دادم. کمی به سمتم خم شد و من ناخوداگاه عقب رفتم. دقیق نگاهم کرد و دهانش را باز کرد ولی دوباره بست و به دیوار تکیه داد. کلافه بود.
_دوست داری اول با یه مشاور و روانکاو خانم صحبت کنی؟
با تعجب نگاهش کردم. من همیشگی شخصیت ضعیف و آسیب پذیری داشتم. در این شکی نبود، اما قطعا آن قدر هم مشکل دار نبودم.
_برای چی؟
بدون هیچ حرفی بازویم را به نرمی گحرکت کرد و من کف دستش را پس زدم و اخم کردم. با انگشتش به بازویم اشاره کرد و اضافه کرد:
_برای این. نمیدونم اون بی شرف چی کارت کرده و نمی خوام هم بدونم. اما اگر دلبسته شده باشی یه مشاور زن میتونه کمکت کنه.
با حیرت و غمگینی نگاهش کردم. او فکر میکرد که برای من اتفاقی افتاده است؟
_من خوبم. هیچ مشکلی هم ندارم.
چند لحظه مرا خیره شد.
_صحیح!
نگاهش را از روی صورتم برنداشت و برگشت و بار دیگر روی تخت جای گرفت و به من هم اشاره کرد تا بنشینم.
_برای گراهی شدن پاسپورت چه ایرانی و چه آمریکایی مدارک احتیاج داری. اگر بلایی که سر پاس آمریکاییت آورده بود سر این یکی هم آورده باشه باید شناسنامه داشته باشی. پس اول باید برای گحرکت کردن اون اقدام کنی. که اون هم قطعا زمان میبره و یه سری دردسرها رو داره. یکی از مشکلاتت اینکه اجازه پدرت رو میخواد. عمران قانونا پدرتته و برای گراهی شدن پاسپورت اجازه ی اون لازمه. ولی چیزی که برای تو میتونه یک امتیاز باشه اینکه اگر از عمران شکایت کنی یه سند محکم تو کف دستته که میتونی شناسنامه ات رو بگیری. منظورم یه شناسنامه بدون اسم اون به عنوان پدرته. این طوری گحرکت کردن پاسپورتت هم راحتت تره. چراکه دیگه پدری نداری که به اجازه اش برای خروج از کشور احتیاج باشه. (حرفش را قطع کرد و چانه اش را بالا برد و مجدداً ادامه داد) البته من دقیق نمی دونم که خروج دختر تنها امکان پذیر هست یا نه؟ آخه تو هم شهروند آمریکا هستی و هم ایران. باید در این مورد سوال کنم. حالا به هر حال اون موضوع رو که کنار بذاریم می رسیم به عمران. به نظر من تا هنوز زخمات تازه است و شهاب هم به عنوان یه پزشک شاهده، بیا برو شکایت بکن. خودم هم باهاتم تا تهش. اگر مشکل دیگه ایی هم برات پیش آمده میتونی اون رو هم عنوان کنی.
پاهایم را عصبی تکان تکان میدادم. هر وقت که استرس و آزردهی برایم پیش میامد نا خوداگاه پاهایم را تکان میدادم. با این کار کمی آهستهش پیدا میکردم.
کف دستش را برای لحظه ای و به نرمی روی زانوی راستم گذاشت و آن را ثابت نگه داشت.
_آروم باش. من که نمیگم بیا برو بکشش که این طوری میشی. میگم ازش شکایت کن.
موهایم را کنار زدم.
_نمی تونم. اون بدتر میشه چرا شما این رو قبول نمیکنی؟
کف کف دست راستش را برای لحظه ای بالا برد و بیان کرد:
_باشه قبول. حالا شما به من بگو که چطوری میخوای از دستش در امون باشی؟ من کجا برات خونه بگیرم که پیدات نکنه نیاد سراغت؟ چطوری میخوای شناسنامه ات رو بگیری و بری دنبال پاسپورتت؟ چطوری میخوای از کشور خارج بشی؟ نازلی اینها همش زمان بره. فکرش رو کردی؟ من میدونم که ازش میترسی کاملا درکت میکنم، ولی آخه با ترست فقط داری …..
حرفش را قطع کردم و عصبی بیان کردم:
_نه شما و نه هیچ کس دیگه نمیدونه من چی میگم. من اینقدر که از عمران میهراسیدم و میترسم از مرگ نمی ترسم. عمران وحشیه. همیشگی یه خویی حیوانی و وحشی تو وجودش بوده. حالا هم بدتر شده. شما حتی نمی تونی تصور کتک هایی که من خوردم رو بکنی. من حتی حاضرم قاچاقی از ایران برم ولی کار به شکایت و شکایت کشی نیفته. اون طوری عمران دیگه غیر قابل کنترل میشه، میدونم منو میکشه. تو رو خدا بفهم بابک من ازش میترسم. وقتی که به ایران اومدم فکر میکردم که دیگه ترسم از اون از بین حرکت کرده. دایما به خودم میبیان کردم که عمران اون قدر هم ترسناک نیست. حتی دو سه باری تا حدودی جلوش وایسادم و حرفم رو زدم. کبود کرد، کتکم زد. اما به طور احمقانه ایی فکر میکردم که عمران آروم تر مهروبون تر شده. فکر میکردم که دیگه ترسم از بین راهی شده اما با این اتفاق درک کردم که عمران اگر تو این چند مدت یه کم نرمی نشون داده فقط به خاطر این بوده که عاشقم شده بود. نمی خواست در من ذهنیت منفی از خودش به وجود بیاره. فقط همین. حالا دوباره اون ترسها برگشته. شدیدتر و عمیق تر. تو میگی چه کار کنم؟ من اینم، نمی تونم خودم رو عوض کنم.
مجدداً موهایم را از روی صورتم کنار زدم. وقتی بی نهایت تحت فشار عصبی در می آمدم اصلا تحمل اینکه موهایم در صورتم باشد را نداشتم. در این جور مواقع همه آنها را جمع میکردم به طوریکه حتی یک تار مو هم در صورتم نباشد. اما حالا با این موهای پریشان که شامگاه قبل بدون هیچ نرم کننده ایی آنها را شسته بودم چیزی به انفجارم نمانده بود. بابک در حمامش نرم کننده ی موی سر نداشت. البته احتیاجی هم نداشت!
_باشه آروم باش.
چند ثانیه آتش بس اعلام شد و هر دو نفرمان بدون هیچ حرفی فقط ساکت به همدیگر خیره شدیم.
_یه دوست وکیل دارم. فردا میرم سراغش درباره مشکلت باهاش حرف میزنم ببینم اون پیشنهادش چیه؟ شاید کانال های دیگه ای هم باشه که ما رو زودتر به هدفمون برسونه.
سرم را تکان دادم. برخاستم و بیان کردم:
_برای خونه چی کار کنم؟
تبسم کجی زد گفت:
_درست میشه همه چی به موقعش . بیا برم برات لباس بیارم بخواب تا فردا.
از اتاق بیرون حرکت کرد. اما من آن قدر بی قرار بودم که مطمن بودم آن شامگاه خواب به سراغم نخواهد رسید.
سردرد داشتم و بدتر از آن فکر سلامتی گلی بود که به مصبیت خودم اضافه شده بود و با هم آش شله قلمکاری را در مغزم ایجاد کرده بود که نمیتوانستم آن را تحمل کنم.
تا صبح جان کندم اما اصلا نتوانستم بخوابم. حتی برای یک دقیقه. این نخوابیدن و بیدار ماندن فقط یک حسن داشت و آن هم این بود که به خاطر آوردم که من آن روزگار دو شناسنامه مشاهده کرده بودم. در یکی از شناسنامه ها اصلا اسمی از عمران نبود. پس یعنی رسما او پدر من نبود. من میتوانستم بار دیگر شناسنامه بگیرم؟ بدون وجود او؟ باید میشد. مگر بچه هایی که پدر مادر ندارند چطور شناسنامه میگیرند.
همین که آفتاب زد برخاستم و به آشپز منزل حرکت کردم و صبحانه را حاضر کردم. ملایم و بی صوت کار میکردم ولی خوب زیرا جای وسایلش را بلد نبودم خواه نا خواه سرو صدا ایجاد میشد.
_چه زود بیدار شدی
_سلام. صبح به خیر!
روی صندلی نشست و به من که به دور خودم میچرخیدم چشم دوخت.
_دیشامگاه نخوابیدی؟
نگاهش کردم و سرم را به نشانه ی نفی تکان دادم.
_از کی این طوری بی خواب شدی؟
شانه ام را بالا بردم.
_به‌شدت وقته
_مثلا از کی؟
شکرپاش را روی میز گذاشتم و برای او هم قهوه ریختم و مقابلش قرار گرفتم.
_بسیار وقته. از وقتی از ایران راهی شدم.
با تعجب ابرویش را بالا برد و گفت:
_نازلی تو این همه وقته بی خوابی داری و پیش یه مشاوره نرفتی تا حالا؟
_من خوبم. فقط یکم کم خوابم!
تبسم کجی زد و اظهار کرد:
_کم خوابی؟
دیگر حرفی نزد. بعد از صبحانه بیان کرد:
_می خوای لباس بپوش بریم پیش این دوستم که وکیله.
_اگه عمران بیرون باشه چی؟
برای اولین بار از آن وقت که با او آشنا شده بدم، کشیده ریز خندید.
_نازی تکلیف خودت و منو مشخص کن. می خوای بالاخره خونه بگیری یا نه؟ اگر فکر میکنی که عمران جات رو پیدا نمی کنه باید بگم اشتباه بزرگی میکنی خانم. سر دو ثانیه جات رو پیدا میکنه و میاد سراغت…..
لرزیدم. درست مثل کسی که از سرما برای لحظه تنش مور مور میشود. حرفش را قطع کرد.
_نازی این رو نمیگم که دیگه از سایه خودت هم بترسی. میگم زیرا حقیقته.
_میگی من چی کار کنم؟
_فعلا بمون پیش خودم محمد هم همین و بیان کرد. بمون تا کارات یه کم تکلیفش معلوم بشه.
قلبم میتمایل داشت گریه کنم.
_نمیشه بابک نمیشه. اگر خانواده ات بفهمن چی؟ بدتر از اون اگه ماهی غمگین بشه چی؟ نمیگه تو رفتی تو خونه ی شوهر من چی کار؟
چند ثانیه مرا نگاه کرد. نگاهش گنگ و نامفهوم بود.
_خانواده ام چیزی نمی فهمن. ماهی هم اون قدر دوست داره که بتونه موضوع رو هضم کنه. فقط یه موضوع هست که ممکن عمران به جرم داشتن رابطه ی نا مشروع بین من و تو ما رو گراهی شدار کنه. که اگر حتی معلوم بشه که پدر تو نیست هم از جرم عمومی ما کم نمیشه.
کلافه سرم را پایین اندختم. خودم هم میدانستم که تنها ماندن من برابر است با بی دفاع شدن در برابر عمران. ولی چاره ایی هم نبود. اگر عمران میرفت و به قادر خان میگفت چه ؟ اگر به جرم داشتن رابطه ی ن*ا*م*ش*ر*و*ع پای بابک هم به این ماجرا کشیده میشد چه؟
_نمیشه بابک. نمی خوام پای تو هم گیر بیفته. تا همین حالا هم ریسک بزرگی کردی بهم پناه دادی. هم خودت هم دوست با معحرکت کردت.
_ چی کار میخوای بکنی؟ میخوای بزاری عمران بیاد سراغت؟ نازی این دفعه کف دستش بهت برسه….
حرفش را قطع کرد و قاطع به دیدهانم خیره شد و گفت:
_میتونم جایی مخفی ات کنم ولی…
مجدداً حرفش را قطع کرد. میتوانستم بی قراری و نگرانی که در نگاهش بود را به وضوح حس کنم.
_حالا بزار هم برم پیش این دوستم هم چیزهایی که لازم داری رو هم بخرم. راستی هر چی میخوای لیست کن برام.
از آشپزخونه بیرون حرکت کرد. درمانده بودم. چه کار باید میکردم؟ نه می توانستم ریسک کنم و از پیش بابک بروم زیرا میدانستم که عمران دیر یا زود جایم را پیدا خواهد کرد و نه میتوانستم بیشتر از آن او را در دردسر بیاندازم. اگر خانواده اش می فهمیدند چه ؟ یا اگر بدتر از آن عمران شکایتی مبنی بر رابطه ن*ا*م*ش*ر*و*ع بین ما را عنوان میکرد چه؟
روی صنقلبی آشپزمنزل جای گرفتم و به فنجان قهوه نیمه خورده بابک چشم دوختم.
_لیست کردی؟
سرم را تکان دادم و برخاستم.
_قلم کاغذ بده
از جیبش یک دفتر چه یادداشت و خودکار بیرون آورد و به کف دستم داد.
یک‌باره فکر احمقانه ایی را که به ذهنم رسید عنوان کردم و بیان کردم:
_میتونم موهام رو بزنم لباس پسرونه بپوشم . بهتر نیست؟
چند ثانیه با حیرت هر چه تمام تر نگاهم کرد.
_نه اصلا بهتر نیست! چی میگی تو نازلی؟ این ترس فلجت کرده. آروم باش و منطقی فکر کن. اون جوری سرو کارت با پلیس می افته.
چیزهایی راکه لازم داشتم نوشتم کاغذ را به طرفش گرفتم.
_میشه برم خونه ی خودت؟
چند ثانیه فکر کرد و گفت:
_آره زود باش بپوش. صبح زوده همسایه ها خوابن هنوز.
لباس پوشیدم. دنده ام بهتر شده بود ولی هنوز درد داشتم.
_از آقا شهاب تشکر کن از قول من .
آرام از در بیرون زدیم. و به سرعت به داخل خونه او رفتیم.
یک کارت الکترونیکی دیگر از جیبش بیرون آورد و به طرفم گراهی شد.
_بیا این رو داشته باش. این زاپاسشه. من میرم اول چیزهای که احتیاج داری رو میگرم بهت میدم بعد میرم پیش این دوستم. چراکه دادگاه داره دیر میره دفترش. یه کم استراحت کن تا من برگردم. فقط خدا کنه مغازه یی چیزی باز باشه
_راستی بابک من اون روزگار دو تا شناسنامه متوجه شدم. یکی با اسم عمران به عنوان پدر و یکی بدون اسم عمران. تکلیف چیه ؟ من الان برای شناسنامه باید چطوری اقدام کنم؟ این ها رو به دوستت بگو حتما.
_خوب شد گفتی پس……
حرفش را قطع کرد و چند لحظه اندیشید و گفت:
_دو تا شناسنامه برای چی برات گرفته بود؟
_به خیال خودش همه ی کارها رو ردیف کرده بود و فقط نظر بله ی من و به عنوان عروس کم داشت. برای ماه عسل هم میمیل داشت منو ببره پاریس.
چانه اش را بالا داد و گفت:
_برام جالبه، عاشق خودت نیست. این شباهت تو به مادرت اون رو این طوری کرده.
سرش را با تاسف تکان داد و کتش را پوشید و کیفش را برداشت و خداحافظی کرد و از در بیرون زد. بی هدف و فقط برای وقت گذرانی گشتی در خانه زدم. به عکسهایش که در قاب بود و روی بوفه چیده شده بود چشم دوخت. بیشترشان با باربد بود. از همان روزگار اول هم متوجه شده بودم که رابطه بابک با برادرش چیز دیگری است. با اینکه نا تنی بودند اما به هم علاقه و قلببستگی زیادی داششتاب‌زده.
بار دیگر به کلکسیون سیگارهایش خیره شدم. جالب بود انواع و اقسام سیگار ها در آن بود و جالب تر این بود که خود بابک مثل عمران یک سیگاری حرفه ایی نبود. به‌شدت کم میکشید. شاید در این مدتی که با او آشنا شده بودم یک بار دیده بودم که سیگار کشیده بود.
تلوزیون را روشن کردم و روی شامگاهکه خبر گذاشتم. ولی آوای زنگ در مرا از جا پراند.
قل*ب*م آن چنان میزد که چیزی نمانده بود از گلویم خارج شود. اگر عمران باشد چه؟ نوک پا به طرف در حرکت کردم و از دیدهی نگاه کردم. خودش بود. حالا علاوه بر طپش دل احساس افت فشار خون هم میکردم.
_نازی؟ نازی در رو باز کن. میدونم که اون تویی. همین حالا متوجه شدم که بابک رفت. بیا با هم صحبت کنیم. من کاریت ندارم بیا بریم خونه. فقط ایران بمون همین. بهت قول میدم که کاری بکنم که عاشقم بشی! باشه؟ بیا پیشم بمون بعد اگر دوست داشتی ازدواج میکنیم. هان چطوره؟
او میخواست با این افکار بیمار و مالیخاماایی اش مرا خام کند؟ می تمایل داشت مرا به خودش علاقه مند کند؟ چطور؟ بسیار قلبم میمیل داشت بدانم که او چه معیارهایی را برای این کار در نظر گراهی شده است؟ فکر میکند که میتواند حتی اندکی در دل من علاقه ایجاد کند؟ آن هم وقتی که تمام عمرم مرا عذاب داده و آخرین بار تا سر حد مرگ مرا کتک زده است.
به سمت در خم شد و دهانش را روی لنگه در گذاشت و بیان کرد:
_نازی بیا بیرون. نازی من میخوامت. تو رو خاک مامان پری بیا بیرون. دارم دیونه میشم. دیشامگاه تا صبح این جا تو ماشین خوابیدم. اگه این پسره کاریت بکنه من دیونه میشم. نازی؟ نازی؟
محکم به در لگد زد به طوریکه من از جا پریدم. قل*ب*م مثل یک پرنده خودش را محکم در سینه ام به این طرف و آن طرف میکوبید. نفرت مثل یک سم قوی در بدنم ریشه دواند. قلبم میمیل داشت در را باز کنم و او را بکشم و کار نیمه تمام دو شامگاه قبلم را تمام کنم. دهانم از این همه نفرت تلخ شده بود. چه کسی گفته نفرت دل را تلخ میکند؟ من تلخی آن را در تمام وجودم حس کردم. درست مثل شیرینی محبت.
چشمانم را به روی هم فشردم و پشت در روی زمین جای گرفتم. زانوانم را بغل کردم و درد پهلویم را پذیرا شدم. حداقل این طور ذهنم به روی هذیانهای کثیف و آلوده ی او بسته میشد. گوشهایم را با دست گحرکت کردم. عجیب بود اما مثل اینکه صدای او را واضح تر میمتوجه شدم. چیزی به دیوانگیم نمانده بود. من نمی خواستم که حرفهایش را بشنوم اما به نظر میرسید که او صوتیش را بالا برده است. کاب*و*سها برگشته بودند. همواره همین طور بود. هیچ وقت دست از سرم بر نمیداشتند. قلبم میتمایل داشت فریاد بکشم. دلم میتمایل داشت او خفه شود و از آن دلدادگی کثیفش چیزی نگویید. روی زمین گلوله شدم و در حالیکه اشک میریختم مثل گهواره خودم را تکان تکان دادم تا ملایم شوم. دستم را جلوی دهانم گرفتم تا صوتی گریه ام بیرون نرود.
نمی دانم چقدر مدت گذشته بود که دیگر صدا قطع شد. اما من همچنان اشک میریختم. روی آن پارکت خشک و خالی استخوان گونه ی سالمم درد گراهی شده بود. اما من بی اهمیت به نقطه ایی در روی دیوار خیره شده بودم.
صدای باز شدن در آمد و بعد بوی ادکلن و افتر شیوی آشنا. همان که صبح آن را استشمام کرده بودم. با این بو موجی از آهستهش تمام وجودم را در بر گراهی شد. حسی که پر از امنیت بود. حسی مثل حسی که فقط در کنار محمد آن را تجربه کرده بودم.
_نازی؟ نازی؟ پاشو ببینم چی شده؟
کنارم زانو زد و آرام موهایم را از روی صورتم کنار زد. نگاهانم را چرخاندم و نگاهش کردم. نگاهش نگران و جدی بود. آرام و خیلی بسیار مطمن به خود. چه خوشبخت بود ماهی که چنین مرد محکمی را در پشت سرش داشت.
_نازی؟ ….
بیشتر به سمتم خم شد و مودبانه اظهار کرد:
_اجازه میدی قد بلندت کنم؟
سعی کردم خودم کشیده شوم و او هم دستش را زیر کتفم انداخت و آرام مرا بلند کرد. کیسه های خریدش همان جا روی زمین رها شده بود.
مرا روی مبل نشاند و کتش را در آورد و کنارم قرار گرفت. کمی گره کراوتش را شل کرد و بیان کرد:
_این جا بود؟
بدون اینکه نگاهش کنم سرم را تکان دادم. نفسش را آوا دار بیرون داد و گفت:
_الان تو لابی متوجه شدمش. بسیار بی شرف و …..
حرفش را قطع کرد و لعنتی بر شیطان فرستاد.
_چی میاظهار کرد؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم. حاضر نبودم حرف و ذهنیت کثیف او که مرا به آن شب پرتاب می کرد را، واگویه کنم.
خاموشی بین ما با زنگ تلفن او شکسته شد. گوشی را برداشت. دوستش وکیلش بود که گفت در دفترش منتظر اوست.
سرش را نزدیک صورتم آورد و گفت:
_لباس بپوش بریم. میترسم این دفعه که برگردم ….
حرفش را قطع کرد. میاطلاع داشتم اشاره اش به آسیب پذیر بودن روح و روان من است.
_خوبم
صوتیم از آن همه گریه گحرکت کرده بود.
_نازی….
حرفش را قطع کردم. و با کمی خشونت اظهار کردم:
_گفتم که خوبم.
شروع به قدم زدن در سالن کرد. کلافه بود. عاقبت تلفن اش را بیرون آورد و به دوستش تماس گراهی شد و خواهش کرد اگر میشود او به منزل ی او بیاید .
آهنگ فیلم قلبشدگان را از استاد شجریان گذاشت. آهنگی که برایم یاد آور خاطرات زیادی بود. خداداد عاشق این آهنگ بود و هر وقت که به منزل شان میحرکت کردم این آهنگ هم جزی از خانه شان بود. آهنگ ریتمیک بود و تم مسروری داشت اما در آن لحظه برای من عذاب آور بود. برایم مثل نوحه سرایی بود.
تا آمدن دوستش وسایلی را که برایم خریده بود نشانم داد و سعی کرد تا مرا سر ذوق بیاورد. سلیقه اش خوب بود. پیراهن هایی که گحرکت کرده بود همه جذاب و شیک بود. بهترین ها را گرفته بود. نمی دانستم که آیا میتوانم زمانی این لطف او را جبران کنم یا تا آخر عمر مدیونش خواهم بود؟ هیچ چیزی را از قلم نینداخته بود. کیف کفش، شلوار جین، چندین و چند عدد پلیور، مانتو، شال، و بهداشتی، و در کیسه ایی جدا لباس زیر، بالاخره مرا سر ذوق آورد و خنده ام گرفت. این ها را صبح اول وقت از کجا خریده بود؟
_از کجا گحرکت کردی؟
_دوستم. زنگ زدم بهش اومد در مغازه رو باز کرد بقیه اش رو هم از دوستای دیگه اش گراهی شد. یه پاساژی رو واسه تو الاف کردم.
نگاهش کردم چشمانش بر خلاف صورت جدی اش خندان بود. من هم تبسم زدم. لباس ها را برداشتم و نرم کننده موی سر را در کف دستم گحرکت کردم و گفتم که به حمام میروم.
جلوی آینه در حمام از حرکت ایستادم و به تصویر خودم خیره شدم. دیدهم به تیغ اصلاح بابک افتاد. در کف دستم گراهی شدم. و آب جوش را باز کردم.
“وقتی که آب بسیار جوش باشه زدن رگ درد کمتری داره”
این حرف را همواره هند میزد. دختری لبنانی که در شامگاهانه روزگاری بود. تنها دوستم در آن شامگاهانه روزی. همواره فکر میکردم که بلوف میزند اما بالاخره یک روزگار جنازه اش را در حمام پیدا کردم. مچ هر دو کف دستش را زده بود. آن قدر عمیق، که مچ تقریبا قطع شده بود. تا وقتی که مرا در گور بگذارند هم این صحنه از یادم نمی رود. تیغ را سر جایش گذاشتم. بعد از آن جریان گاهی من هم فکر میکردم که این ایده ی بدی نیست. مدتها بود که دیگر به این موضوع فکر نکرده بودم. یعنی از وقتی که از شبانه روزی فارق التحصیل شدم و به دانشگاه راهی شدم و حالا بعد از مدتها مجدداً آن صحنه خیلی صاف و واضح در ذهنم شکل گراهی شده بود. هند که عریان در وان افتاده بود و رنگش سفید شده بود. موهای سیاهش، سیاه تر از همواره روی شانه های سفیدش ریخته شده بود و دهانش کمی باز مانده بود و سرش به عقب افتاده بود و تمام حمام را خون گحرکت کرده بود. همه ی آن قشنگی که در شامگاهانه روزی زبان زد بود در عرض چند ساعت به زوال حرکت کرد و گندید و از بین راهی شد. وان را پر کردم و در آن دراز کشیدم. تمام وقایع از جلوی دیدهانم رژه میرفتند.
زندگی آویزان و پا در هوای من در یک عصر روزگار دو شنبه از این رو به آن رو شده بود. حالا علاوه بر آویزان بودن به طور مرگ آوری منزجر کننده هم شده بود. نمی دانستم در این میان چه کسی بیشترین تقصیر را دارد. مادرم که فعل نادرست را انجام داده بود، یا عمران که کینه اش را پرورش داده بود و حالا فقط به دنبال فرصتی برای ضربه زدن بود. یا من که تا این اندازه به مادرم شامگاهاهت پیدا کرده بودم.
درد داشتم. قل*ب*م درد میکرد. من در آن عصر روزگار دو شنبه هم مادرم را از کف دست دادم و هم پدرم را. این کم دردی نبود. دردی بود که احساس میکردم حفره ای را در قل*ب*م ایجاد کرده است که حتی ضربان آن را نامیزان کرده بود.
تمام ذهنیت جذاب و فرشته آسایی که از مادرم داشتم یک شبه نابود شده بود و جایش را به تنفر داده بود. از مادرم متنفر شده بودم. عمران را که خیلی وقت قبل از دست داده بودم . عمران برای من مرده ایی بود که فقط برایش مراسم تدفین نگراهی شده بودم. و حالا با این کارش قبرش را هم کندم و دفنش کردم و بالای قبرش نوحه سرای کردم. سرم را به عقب تکیه دادم و به سقف حمام چشم دوختم. نمی دانم که چه وقتی خواب مرا در خودش اسیر کرد.
با جیغ خودم از خواب پریدم. ضربه های جنون آسایی که به در میخورد مرا گیج تر کرده بود. در حالیکه وقت و مکانم را فراموش کرده بودم . در وان نشستم. هنوز نیمی از ذهن و روحم در حمام شبانه روزگاری و در کنار جنازه غرق در خون هند بود و نیمه دیگر، در حمام منزل ی بابک در وان قرار گرفته بود. گیج و مات به مچ های کف دستم چشم دوختم.
_نازی ….نازی….
صدای فریاد بابک مرا به خودم آورد.
_نازی دارم میام تو….
آوای باز شدن ملایم و با احتیاط در آمد. خم شدم و به سرعت پرده ی حمام را کشیدم.
_خوبم بابک!
در را بست و دوباره از پشت گفت:
_چرا جیغ زدی؟
سرفه ای کردم و صدایم را صاف کردم.
_خوبم! خواب دیدم.
چند لحظه خاموشی کرد.
_باشه. اگر تمومی بیا بیرون دوستم اومده.
_باشه
به‌سرعت لباس پوشیدم و بیرون راهی شدم. حالت تهوع داشتم. بدون اینکه به سالن بروم به آشپزخونه راهی شدم و یک فنجان قهوه غلیظ برای خودم ریختم. بابک یک قهوه خور حرفه ایی بود و همیشگی قهوه سازش آماده به برق بود. بر عکس خانه ی عمران. سرم را تکان دادم تا فکر او از ذهنم خارج شود.
_اومدی؟
چرخیدم و نگاهش کردم. به کانتر تیکه داده بود و به سرتا پایم نگاه میکرد.
نگاهم را به فنجان قهوه ام دادم. جلو رسید و رو به رویم ایستاد.
_کاب*و*س بود؟
بدون اینکه نگاهش کنم فقط سرم را تکان دادم.
_نازلی. بیا یه مشاور برو. بذرا یه کم آروم بشی. برای خودت میگم.
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم و بیان کردم:
_من خوبم.
چند ثانیه متفکرانه نگاهم کرد.
به جایی روی کراواتش نگاه میکردم. کف دستش را با احتیاط به طرف چانه ام آورد و من صورتم را کنار کشیدم.
_ بیا بریم. دوستت منتظره
جلوتر از او به سالن راهی شدم. دوستش با شهاب کنار هم جای گرفته بودند و صحبت میکردند. با مشاهده کردن من برخاسشتاب‌زده و سلام کردند.
بابک جلو آمد و دوستش را معرفی کرد.
_علی رضایی، دوست وکیلم. ایشون هم نازلی کسروی هستن.
تبسم زد و اظهار خوشبختی کرد. کنار بابک جای گرفتم و با شهاب هم سلام و احوال پرسی کردم.
_خوب. علی جان. من زحمتت دادم امروز امدی این جا ببینی چی کار میشه برای نازلی کرد.
با این حرف بابک علی رضایی به من نگاه کرد. صورت دلنشین و مردانه ایی داشت. دیدهانی روشن و موهای مشکی پر کلاغی.
_من درخدمتم. کیس رو توضیح بدین تا من هم بهترین گزینه ها رو بگم.
بابک نگاهم کرد که یعنی تو میگویی یا من شروع کنم؟ نمی توانستم چیزی بگویم. ذهنم به شدت خمود و شکسته شده بود. هنوز تصویر شامگاهانه روزگاری در ذهنم بود. بنابراین آرام بیان کردم که خودش شروع کند.
بابک هم شروع به تعریف کرد. تا حدودی بسته و سانسور شده.
_که این طور!
به پشتی مبل تکیه داد و با حیرت به من خیره شد. چند دقیقه حرفی نزد. مثل اینکه مشغول تجزیه و تحلیل موضوع بود. سیگاری آتش زد و به بابک اشاره کرد که برایش زیر سیگاری بیاورد.
_مشکلتون. به‌شدت مشکله! یعنی منظورم اینکه که خیلی پیچیده است.
نگاهی به بابک کرد و ادامه داد:
_اول باید یه طول درمان بگیری. این برات یه امتیازه. یه وکالت به من بده من خودم میرم دنبال کارهات. فقط تو باید بری پزشک قانونی…
نگاهی به شهاب کرد و گفت:
_تو آشنا تو پزشک قانونی داری؟
شهاب به من خیره شد و اظهار کرد:
_این دیگه آشنا نمیخواد. حتی منم که تخصصم پزشک قانونی نیست میفهمم کتک خورده. پرده گوشش پاره شده بود.
علی سرش را تکان داد و اضافه کرد:
_تو یه مورد معولی آره. اما مورد خانم معماما نیست. این آدم این طور که شما میگید هر کاری از دستش بر میاد. پول داره، قطعا آشنا داره و انگیزه ی کافی که بخواد از همه عناصرش استفاده کنه. نمی خوام یه قدم ازش عقب باشم.
به من چشم دوخت و با چشمان روشنش نگاهکی به من زد و بیان کرد:
_من از اینکه کسی دورم بزنه بدم میاد.
بابک و شهاب خندیدند و من هنوز گیج کاب*و*سم فقط به آنها چشم دوختم. بابک نگاهم کرد و به سرعت متوجه شد که چیزی سر جایش نیست.
_حالت خوبه؟
فقط سرم را تکان دادم و با قهوه ام مشغول شدم.
_قدم بعدی اینکه شناسنامه بگیری. چراکه برای هر کاری این یک قلم را لازم داری.
_من دو تا شناسنامه داشتم ….
با تعجب نگاهم کرد و من به طور مختصر جریان را تعریف کردم. چند لحظه چیزی نگفت.
سیگار را خاموش کرد و به طرف جلو خم شد و کیفش را روی میز گذاشت.
_ببین! برای شناسنامه المثنی باید عکسی که میبری تایید بشه. حالا به هر طریقی. اگر کسی پاسپورت داشته باشه با اون، یا با کارت ملی یا با گواهی نامه رانندگی، خلاصه با سندی که رسمی باشه. حتی گواهی اشتغال به تحصیل یا حتی کارت پایان خدمت. اما تو اینها رو هم نداری. پس در نتیجه باید عکس رو نیروی انتظامی تایید کنه. که با استشهاد محلی یا شهادت چند نفر که شما رو می شناسن کسب میشه. این یک نکته که حالا زیاد مهم نیست. نکته دیگه اینکه تو یک جا اسم پدر تو شناسنامه ات هست یه جای دیگه اصلا اسمی نداری به جای اسم پدر. خوب من مطمنم که ناپدریت شناسنامه دومی رو بعد گحرکت کرده. یعنی با جواب آزمایش دی ان ای تونسته شناسنامه ی دوم رو بگیره. احتمالا جواب آزمایش تو بایگانی ثبت احوال هست اما من میگم که یه آزمایش دی این ای دیگه هم بدی بد نیست. برای ازدواجت در آینده هم ممکنه به دردت بخوره. هیچ کس نمیدونه قراره چه مشکلاتی پیش بیاد. اگر تو پدر داشتی و این مشکل رو نداشتی با توجه به اینکه به سن قانونی رسیدی منعی نداشتی و خودت میتونستی برای المثنی اقدام کنی و این آرسن لوپن بازی ها هم احتیاج نبود. هر چند همین حالا هم یکم این دو شناسنامه داشتن مورد داره. چراکه تو بایگانی دو تا مشخصات برای تو ثبت شده یکی با پدر و یکی بدون پدر و خب برای شناسنامه جمتوجه شدت تو باید ثابت کنی که اون پدرت نیست. حالا این ها بماند چراکه من به طور دقیق نمی تونم بگم چی میشه. گاهی یک مشکلاتی تو کار به وجود میاد که آدم اصلا فکرش رو هم نمیکنه و بعد بهش برمیخوره . بذار قدم به قدم جلو بریم باشه؟ بعد میریم سراغ پاسپورتت. به نظرم وقی پاس ایرانی ات رو گراهی شدی با همون برو. چون اصلا دست کف دست کردن برای گحرکت کردن پاس آمریکاییت دیگه جایز نیست. همین طور هم کلی زمان میبره. بعد که از ایران خارج شدی تو هر کشوری که سفارت یا کنسول گری آمریکا باشه یا حتی حافظ منافعش میتونی بری پاسپورتت رو بگیری. پس قدم اول طول درمانه، بعد آزمایش دی ان ای و بعد گرفتن شناسنامه و در نهایت پاسپورتته.
کمی گیج نگاهش کردم و در نهایت گفتم:
_برای این کارها باید به شما وکالت بدم؟
سرش را تکان داد.
_اگر عاشق شده باشی آره.
_کجا رو باید امضا کنم؟
به بابک نگاه کرد و بابک سرش را تکان داد. کاغذی از کیفش بیرون آورد و شروع به نوشتن چیزهای به روی آن کرد. نگاهی به بابک کردم و اظهار کردم:
_خیلی عذر میخوام چند لحظه منو ببخشید.
برخاستم و به اتاق مهمان حرکت کردم. ساکت و قرار نداشتم. هنوز هم در آن کاب*و*س کوتاه اسیر بودم. آن قدر شفاف بود که تمام ثانیه به ثانیه اش در ذهنم ثبت شده بود.
_نازلی؟
چرخیدم و به او که به در تکیه داده بود و مرا نگاه میکرد چشم دوختم. نگاهش جدی و آهسته بود.
_حالت خوبه؟
روی تخت جای گرفتم. آمد و کنارم قرار گرفت.
_چی شده؟ اومدن اون بهمت ریخته یا خوابی که متوجه شدی؟
نفسم را فرو دادم و همان جا نگهش داشتم. شش هایم را باد کردم و بعد آن را عمیق بیرون دادم.
_خوابم
_چه خوابی دیدی؟ یادته؟
سرم را تکان دادم و به تابلوی که در اتاق بود نگاه کردم. تابلو یک گرگ خاکستری بود که در برف های زمینه ی پشت سرش فقط کمی پر رنگ تر دیده میشد. چشمان زرد رنگش، با هوش و ذکاوت به دوربین خیره شده بود. بی اختیار به یاد جنگل های پشت شبانه روزگاری افتادم و آن هزار تویی که همیشگی در زمستان ها مثل خونه ارواح ساکت و ملایم بود . در حدی که در شامگاه های هالویین بچه ها برای ترساندن هم به آن جا میرفتند. حتی برای لحظه ایی هم حاضر نبودم به آن هزار تو فکر کنم. هزار تویی که بچه ها همیشه به شوخی به آن هری پاتر و جام آتش می گفتند. دقیقا شامگاهیه به همان هزار تو بود. کمی کوچک تر و کم تراکم تر. اما خیلی وهم انگیز و وحشتناک. بر خلاف هزار تویی که در فیلم هری پاتر بود هیچ چیز فانتزی در آن وجود نداشت. برای من حتی فکرش هم نابودکننده بود.
نگاهی به مچ کف دستم کردم و گفتم:
_ تو وان بودم و رگ دستم رو زده بودم.
دیگر این را نبیان کردم که با جنازه ی هند در یک وان افتاده بودم. نگاهش رنگ حیرت گراهی شد.
_ به این فکر بودی؟
سرم را تکان دادم.
_آره! وقتی آب خیلی داغ باشه زندن رگ درد کمتری داره.
اخم کرده بود و کاملا جدی نگاهم میکرد.
_نازی همه چی درست میشه. هیچ چی اونقدر ارزش نداره که تو به خاطرش خودت رو بکشی. حتی عمران. حتی اگر….
حرفش را قطع کرد و دستش را دراز کرد و دستم را در دست خودش گحرکت کرد. سعی کردم تا کف دستم را ملایم از کف دستش بیرون بکشم ولی نگذاشت.
_نازی این بار روشن ازت میپرسم. میخوام بدون هیچ شرم و حیایی جوابم رو بدی. چراکه این طوری بسیار چیزها عوض میشه. عمران بهت ت*ج*ا*و*ز کرد؟ کف دستم را با شدت از کف دستش بیرون کشیدم.
_البته که نه!
_پس چته ؟ چی این وسطه که داره داغونت میکنه؟
_چی؟
با استهزا لبخند زدم.
_چیه که داره داغونم میکنه؟ به نظرت همه بیچارگی های من برای از پا درآوردنم کافی نیست؟ دیگه چی از نظر شما باید باشه که من کم دارم تا سناریو درامم کامل بشه؟
_نازی آروم باش.
با سرش به در اشاره کرد و من متوجه شدم که ناخوداگاه صدایم بالا راهی شده است.
_متاسفم! قصد بی ادبی نداشتم.
_من میگم تو مشکلی داری که این نیست. همه مشکلت عمران نیست. برای همینه که میگم برو روانکاو یا یه مشاور. من خیر و صلاحت رو میخوام نازی.
سرم را تکان دادم و به ساعت کاسیو اش چشم دوختم . لنگه همان ساعتی که در فری شاپ فرودگاه پاریس برای عمران خریدم. آن مدت فکر میکردم که شاید با این کارم بتوانم رشته های قطع شده ارتباطمان را گره بزنم . چیزی که نمی دانستم این بود که این ارتباط از بنیاد مشکل داشت. خونه از پایبست ویران بود و من تلاش میکرد تا با زدن ستون از فرو ریختن سقف جلو گیری کنم. ولی این سقف بالاخره فرو ریخت و روی سرم آوار شد. آواری که هنوز بعد از گذشت دو روزگار نتوانسته بودم از زیر آن بیرون بیایم و فقط با شنیدن آوای عمران به جایی اینکه بالا بیایم بیشتر به قهقرا فرو حرکت کرده بودم.
_من خوبم!
چند ثانیه بدون هیچ حرفی نگاهم کرد. آوای زنگ در مرا از جا پراند. نفسش را با حالتی عصبی به بیرون فرستاد و دستش را برای لحظه ایی روی شانه ام گذاشت و بیان کرد:
_باربده
از آن حالت دفاعی نیم خیز شده به حالتی آرام برگشتم و مجدداً به عکس آن گرگ چشم دوختم. بابک برخاست. حالا آوای سلام و احوال پرسی باربد با شهاب و علی می رسید.
_سلام.
برخاستم و به باربد که دم در اتاق ایستاده بود سلام کردم. داخل شد و مثل همیشگی با مهربانی حالم را سؤال کرد.
_چطوری نازی خانم؟
_مرسی خوبم شما چطوری؟
تشکر کرد و رو به بابک اضافه کرد:
_بابا و مولین سراغت رو میگحرکت کردن.
بابک خیلی خونسرد جواب داد:
_قادر خان دیگه چی کار داره؟
باربد پوزخند زد و با حالتی عصبی گفت:
_دارم میرم کیش. یعنی داره میفرستتم کیش. وضعیتم خیلی ناجوره بابک….
_برای چی داری میری؟
_واسه پروژه اون مرکز خریده. عمران زنگ زده بهش که من گیرم نمیتونم برم. بابا هم میگه باید من برم. از اون طرف ستاره هم میگه یا تکلیف منو مشخص کن یا من ازدواج میکنم. میگه دیگه از این وضع خسته شده.
_خوب حق داره طفلک. چند ساله که دختر مردم رو پا در هوا نگه داشتی درست نیست.
_اگر کف دست من بود که تا حالا بچه دار هم شده بودیم.
قلبم برای باربد سوخت. ستاره دختر خوبی بود. خوشکل بود و بسیار خانم. دانشجوی پزشکی بود و دختر با کمالاتی بود و فقط به خاطر اینکه پول دار نبودند قادر خان مخالفت میکرد و می اضافه کرد که به خانواده آنها نمی خورند.
_درست میشه. به ستاره بگو یه کم دیگه تحمل کنه.
به بابک خیره شدم. با چه لحن قاطعی صحبت میکرد.
_حالا چقدری باید بمونی؟
باربد یک بسته شکلات از جیبش بیرون آورد و به طرف من گحرکت کرد و گفت:
_چه میدونم والا. یک ماه دو ماه شاید هم بیشتر.
خنده ام گراهی شد. رفتاری پدرانه داشت. قطعا میتوانست پدر خوبی شود. پدر! برای من چه واژه نامانوسی بود. عمران برای هم همواره عمران بود. شکلات را گرفتم و تشکر کردم. شخصیت به‌شدت مهربانی داشت.
_شما چی کار کرمشاهده کرد؟ عمران دیگه نیومد؟
_چرا صبح اومده بود. نازی هم تنها بود….
حرفش را قطع کرد و نگاهی به من کرد و ادامه داد:
_یه چیزهایی از همون پشت در گفته بود که نازی رو بهم ریخته بود
باربد گفت:
_ علی برای کار نازی این جاست؟
بابک سرش را به نشانه مثبت تکان داد.
_ای راستی صبح ماهی تماس گرفت. اضافه کرد که هر چی زنگ میزنه بهت گوشی رو بر نمیداری…
با حیرت به بابک نگاه کردم. ولی او به‌شدت خونسرد اظهار کرد:
_کار داشتم. حالا خودم باهاش تماس میگیرم.
حیرتم بیشتر شد. کارش من بودم؟ من اصلا نمی خواستم که وجودم باعث شود که برای حیات آنها مشکلی به وجود بیاید. بدون وجود من هم بابک به اندازه کافی با ماهی سرد برخورد میکرد. نمی خواستم درگیر شدن در مشکل من ماهی را از یادش ببرد.
ولی باربد خیلی خونسرد هیچ حرفی نزد. مثل اینکه این حرکت کردار سرد و خالی از عشق بابک برایش عادی بود.
_تو رو خدا به ماهی زنگ بزن. مضطربت میشه. نمی خوام فکر کنه که من مزاحم زیستنتون شدم.
نگاهم کرد. نگاهش سرد و کاملا محافظه کارانه بود. آن گرمی و جدیتی که در مدت های عادی داشت را نداشت. مثل کسی بود که راجع به یک موضوع بی اهمیت فکر میکند.
_باشه زنگ می زنم بهش.
با خواهش بیان کردم:
_اون الان به وجودت احتیاج داره. حالا که دلخور و مضطربه. کاشکی میتونستی بری پیشش.
دو برادر نگاهی با هم رد و بقلب کردند که من معنی اش را متوجه نشدم.
باربد به سالن برگشت و بابک با دقت نگاهم کرد و اظهار کرد:
_ چیزی به غیر از ماهی هم هست که تو به اون اهمیت بدی؟
با تعجب نگاهش کردم.
_ماهی رو دوست دارم. برام با ارزش. هم ماهی هم گلی و هم …..
حرفم را قطع کرد و با تبسمی کج اضافه کرد:
_هم محمد.
چند ثانیه به همدیگر خیره شدیم. نگاهش سرد و کمی عصبی بود که مرا به تعجب انداخت.
علی از داخل سالن آوایمان کرد. به سالن برگشتیم و علی یک وکالت نامه جلوی من گذاشت و اضافه کرد که کجا را باید امضا کنم.
_من نمی خوام شکایتی از عمران بشه. این گرفتن طول درمان به معنی شکایت کردن از اون که نیست؟
علی چند لحظه سکوت کرد و اضافه کرد:
_چرا نمی خوای ازش شکایت کنی؟
_زیرا میشناسمش. مثل گرگ تیر خورده میشه بدتره.
_باشه من برات یه طول درمان میگیرم.
رو به بابک کرد و گفت :
_یه موضوع دیگه که خیلی مهمه اینکه این آدم ممکنه رابطه شما رو زیر سوال ببره. حالا خانم اون جا بزرگ شدن نمی دونن که جریان چیه، تو که میدونی. یه برچسب رابطه ن*ا*م*ش*ر*و*ع بهتون میزنه تمام! چه کار میخوای بکنی؟ میخوای بگی این خانم کیه که تو خونه ی من مونده؟ فامیله؟ دوسته؟ به هر حال نامحرمه و رابطه تون از نظر خودتون هر چی باشه از نظر قانون ن*ا*م*ش*ر*و*ع و حرامه.
_من اصلا راضی نیستم بابک به خاطر من بیفته تو درده سر. اگر این طوری باشه از خونه اش میرم. بالاخره یه کاری میکنم.
علی نگاهم کرد و با لحنی جدی بیان کرد:
_چی کار میخوای بکنی؟ کجا میخوای بری؟ اندیشیدی به یه دختر تنها بدون هیچ مدارک شناسایی جایی رو میدن؟ اصلا گیرم که دادن. یا مثلا من خودم برات یه جایی رو اجاره کردم، فکر میکنی امنیت داری؟ حتی اگر خود این ناپدریت هم پیدات نکنه صد نفر دیگه برات دندون تیز میکنن. شما به جای خواهر من، ماشالا زیبا و بَر و رو داری. همین میشه مایه دردسرت. همسایه و صاحب خونه و چه میدونم هر کسی بهت نظر پیدا میکنه. چی کار میخوای بکنی؟ این جا آمریکا نیست. حیات یه زن تنها این جا ریسک بزرگیه. مخصوصا یه دختری که ساده باشه و خوشکل. به نظرم پیش بابک بمون. اگر نظر من رو میخوای هیچ جایی امن تر از این جا برات نیست. اگر جایی، خونه کسی و فامیل آشنا داری اون حرف دیگه است. ولی من اصلا راهی شدن و تنها بودن رو توصیه نمی کنم. حالا دیگه خودت میدونی.
به بابک نگاه کردم. از نگاه این مرد که نمی شد چیزی درک کرد.
_من میدونم که این امنیتی که این جا دارم جای دیگه ندارم ولی خوب گفتم که نمی خوام برای بابک دردسر بشه.
نگاهی بین علی و بابک رد و بقلب شد و بعد نگاهی بین بابک و باربد، و من گیج به آنها نگاه میکردم. علی چند لحظه ای مکث کرد و گفت:
_من یه پیشنهاد برات دارم.
نگاهش کردم. سیگار دیگری آتش زد و گفت:
_ممکنه از نظر تو یه کم غیر متعارف باشه، ولی خوب در حال حاضر بهترین کار همینه.
با تعجب نگاهش کرد. چه کاری میتوانست از نظر من غیر متعارف باشد؟
_می شنوم.
کمی به سمت من خم شد و خاکستر سیگارش را در زیر سیگاری تکاند و گفت:
_چاره اش یه صیغه کردنه! تو و بابک صیغه میکنید و دیگه ناپدریت خودش رو بکشه هم کاری نمی تونه بکنه. همه چیز قانونی و شرعی میشه.
حسی که به من کف دست داد وحشتناک بود. تعجب، ترس، خشم، هیجان، اضطراب، تمام این ها به دل و مغزم هجوم آورد. اما هیچ کدام مهم نبود. من سالها بود که از این حس های گیج کننده و بد اشامگاهاع بودم. چیزی که بیشترین هراس را برایم به ارمغان آورد و حس بد خیانت را به وجودم تزریق کرد، یک اسم بود. ماه نوش.
حتی تصور این کار هم برایم مثل کاب*و*س بود. اگر ماهی میمتوجه شد نابود میشد و من حتی به قیمت نابودی زندگی خودم هم حاضر به انجام این کار نبودم.
به بابک خیره شدم و با اخم اظهار کردم:
_اصلا حرفش رو هم نزنید. من حاضرم تو پارک ها بخوابم اما این کار و نکنم!
واکنش ها متفاوت بود. شهاب خنده اش گحرکت کرد. باربد با ناراحتی نگاهم کرد و علی خونسرد سرش را تکان داد و بابک …..
پوزخند تمسخر آمیزش ناراحت کننده تر از همیشه و با حالتی کمی تحقیر آمیز به روی لبانش بود. صورتش کمی قرمز شده بود ولی کاملا آرام و مطمن به خود به من نگاه میکرد.
احساس کردم که حرفم را بد بیان کرده ام. من اصلا قصدم توهین به شخصیت او نبود. من فقط منظورم این بود که به هیچ قیمتی حتی، کارتون خوابی هم حاضر به غمگین کردن و خیانت به ماهی نیستم. آن هم وقتی که به عنوان مهمان در خانه همسر آینده اش هستم.
_من منظورم این بود که …..
پوزخندش پر رنگ تر شد. و با انگشتش اشاره کرد که یعنی ادامه بدهم.
_من قصدم توهین به شما نبود، فقط نمی خوام ….
نتوانستم ادامه بدهم. آن هم وقتی که چهار جفت چشم به من خیره شده بود. برخاستم و با حالتی عذر خواهانه رو به آنها کردم و بیان کردم:
_ببخشید یه چند لحظه….
به بابک اشاره کردم تا به اتاق بیاید. برخاست و با مکث به دنبالم آمد.
_بله؟
نگاهش کردم. قلبخوری و آزردهی حالا در دیدهانش برای لحظه ای خودش را نشان داد. ولی فقط برای لحظه ایی. دوباره سرد و جدی شد.
_من اصلا قصدم غمگینی شما نبود. تو رو خدا درک کن بابک . من نمی تونم به ماهی خیانت کنم. برای این بیان کردم که حاضرم تو پارکها بخوابم اما این کار و نکنم. نمی تونم! کار اشتباهیه و من نه خودم این کار و میکنم، نه به شما اجازه میدم که این فداکاری رو برای من بکنی.
نگاهش کمی نرم شد و از آن سختی و سردی بیرون آمد. جلو وارد شد و بیان کرد:
_پس چی کار میخوای بکنی؟
درمانده اضافه کردم:
_نمیدونم. واقعا نمیدونم. هر کاری به جز این کار.
چند ثانیه نگاهم کرد و بعد به‌شدت خونسرد گفت:
_باشه میگردم برات یه جای مطمن پیدا میکنم. اما عواقبش هر چی باشه پای خودت.
سعی کردم ترسم را مخفی کنم. سرم را به نشانه موافقت تکان دادم.
میاطلاع داشتم که در هر جایی خارج از این جا بیچاره خواهم شد. این را هم میدانستم که عمران عاقبت مرا پیدا خواهد کرد. تمام این ها را میدانستم ولی حاضر به انجام این کار نبودم. وقتی فقط برای لحظه ایی خودم را به جای ماهی میگذاشتم میفهمیدم که این کار از بیخ و بن اشتباه محض است. حتی اگر فقط برای حمایت از من باشد. همین که ذهن ماهی حتی برای یک لحظه به یک نکته منفی کشیده شود کافی بود تا هم اعتماد او را به بابک زیر سوال ببرد و هم علاقه اش به من کم شود. ماهی برایم با ارزش بود.
باربد به اتاق رسید و به بابک اشاره ایی کرد و بابک سرش را به طور نامحسوسی تکان داد و از اتاق بیرون رفت.
_نازلی داری اشتباه میکنی. عمران اذیتت میکنه. این طوری کف دستش همه جوره از تو کوتاه میشه. موضوع چیه؟ به بابک اعتماد نداری؟ یا …..
حرفش را قطع کردم.
_نه اصلا این طوری نیست. اگر اعتماد نداشتم که حالا این جا نبودم. من فقط نمی خوام ماهی تو این ماجرا صدمه ببینه. کم چیزی نیست برای یک زن
_قرار که نیست اتفاقی بیفته. ماهی هم من مطمنم که درک میکنه. اون تو رو دوست داره. موقعیتت رو هم درک میکنه.
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_نه. نمی تونم.
_عمران پیدات میکنه.
_میدونم!
چند ثانیه با تعجب نگاهم کرد.
_چند درصد دخترها مثل تو فکر میکنن؟ فکر میکنی اگر ماهی تو موقعیت مشابه گیر کرده بود این کارو نمیکرد؟
سوال جالبی بود. سوالی که جوابش را چندان مطمن نبودم. بابک یک مرد جوان و دلپذیر بود. یک آدم همه چیز تمام. طبیعی بود که دختر ها برایش سر و دست بشکنند. ماهی هم از این قاعده مستثنی نبود. شاید امکان داشت که این کار را بکند شاید هم نه. در هر حال بابک می توانست نقطه قلقلک هر دختری باشد. اما قطعا نه من. برای من بابک مردی بود، متکی به خود و خود ساخته. این مقاوم بودن و مسولیت پذیری بابک بیشتر از هر چیز دیگری توجه مرا به خودش جلب کرده بود. اما ماهی برایم باارزش تر از هر چیزی بود. آنها تنها کسانی بودند که برای من مانده بودند. درست بود که با درک کردن این موضوع که من اصلا بچه عمران نیستم نسبتم با خانواده ی عمو علی هم قطع میشد ولی اینکه آنها این همه سال جریان را می دانستند و باز هم با من مثل جزی از اعضای خانواده راهی شدار میکردند مرا به آینده و اینکه در آینده هم حمایت و محبت آنها را خواهم داشت امیدوار میکرد. عمو علی و محمد موضوع را میخبر داشتند و باز هم برای محمد من نازلی مانده بودم. این مهم بود. وقتی که تنها باشید و فقط چشم و امیدتان به چند نفر باشد با چنگ و دندان سعی میکنید که این رشته های ارتباطی بین شما پاره نشود. حال من هم دقیقا همین طور بود. من به هیچ وجه حاضر به از کف دست دادن ماهی یا محمد و گلی نبودم.
جدای از اینها برای من ازدواج همیشه معنی دیگری داشت. چیزی عاشقانه و پر از لحظات بکر و رویایی. نه یک قرارداد حمایت بر روی کاغذ.
_ ممکن بود ماهی این کار رو بکنه اما من نمیتونم. برای من پیوند ازدواج یک چیز مقدسه که اگر وقتی تمایل داشتم این پیوند رو با کسی داشته باشم ترجیح میدم عاشقانه باشه نه قراردادی.
البته دیگر این را اضافه نکردم که اگر عشقی برای یک پیوند به وجود بیاید. با شناختی که از روحیات خودم داشتم، میاطلاع داشتم که شاید ابداً به مردی آن قدر اجازه ندهم که به من نزدیک شود تا منجر به شکل گیری علاقه ایی شود.
_چی کار میخوای بکنی؟
_نمیدونم! جایی رو آشنا سراغ نداری؟
_نازی عمران پیدات میکنه. اون یا آدم هاش الان شامگاهانه روزگار دارن این جا کشیک میدن. کجا میخوای بری که پیدات نکنه…..
حرفش با صوتی نسبتا بلند بابک که از سالن صدایش کرد نیمه تمام ماند.
_باربد بیا بچه که نیست، خودش میدونه. ما اظهار کردنی ها رو گفتیم. حالا دیگه خودش باید تصمیم بگیره.
لحنش کاملا دلخور بود. فکر میکرد که من به علت بی اعتمادی به او این جواب را داده ام. اما چیزی که حتی برای لحظه ایی کوچکترین دخالتی در تصمیم من نداشت، همین عدم اعتماد بود.
باربد نگاهم کرد و به‌آرامی اضافه کرد:
_اشتباه میکنی.
چند لحظه در اتاق ماندم تا کمی آرام شوم. می هراسیدم. ترس حالا رسیده بود و در قل*ب*م خونه کرده بود و با شدت بیشتری برایم شاخ و شانه میکشید. همین که حس کرده بود من تنها شده ام چمدان بسته بود و در وجودم خانه کرده بود.
لحظه به لحظه ی آن شامگاه شوم جلوی دیدهانم جان گراهی شد. اگر باز هم قرار بود که تکرار شود چه؟ اگر بزور مرا به عقد خودش در میاورد چه؟
خودم را میکشتم!
یادم میاید چند مدتی بود که عمه کتی عادت کرده بود و فیلم های ایرانی میدید. یک روزگار اظهار کرد که به خونه شان بروم و فیلم عروس آتش را گذاشت تا با هم ببینیم. یادم میاید که تا مدتها ذهنم درگیر این فیلم بود. من ذهنی حساس دارم و هر چیزی از فیلم گحرکت کرده یا حتی متوجه شدن یک صحنه احساسی در خیابان مرا بیشتر از بقیه آدم ها درگیر خودش میکند. همیشگی صحنه پایانی فیلم که احلام میتمایل داشت در حجله خودش را آتش بزند در ذهنم مانده بود.
شاید من هم همین کار را میکردم.
بابک صوتیم کرد. به سالن رفتم.
بابک و باربد و علی گوشه ایی توقف کرده بودند و آهسته بحث میکردند. شهاب با تلفن صحبت میکرد.
بابک به من اشاره کرد که به طرفشان بروم. تلفن شهاب هم تمام شد و اضافه کرد:
_فردا اظهار کردم که میریم پیشش. اضافه کردم صبح زود میریم کارمون رو به‌سرعت راه بندازه.
بابک به من خیره شد و گفت:
_خوبه؟ شما راضی هستی نازی خانم؟ شهاب با دوستش تماس گرفت که سریع کارهای طول درمانت و آزمایش و این چیزها رو مسیر بندازه. اگر بشه همه ی کارها تو دو روز ردیف بشه می تونی بری. بقیه کارها رو علی انجام میده.
سعی کردم شجاع باشم. چه تلاش مذبوحانه ایی!
_باشه مرسی.
باربد در حالیکه نگاهش به من بود گفت:
_کجا میخوای براش خونه بگیری؟
بابک نگاهی طولانی به من کرد و گفت:
_میبرمش پیش امیر هوشنگ و بانو. صلاح نیست تهران بمونه عمران پیداش میکنه. ولی اون جا درصدش خیلی پایینه. اگر هم پیداش کنه امیر هوشنگ آدمی نیست که از پس عمران بر نیاد. یه لشکر آدم پشتش هستن همیشه. حالا با محمد هم تماس میگیرم ببینم اون چی میگه.
نگاهش را از من گراهی شد و رو به علی اظهار کرد:
_هر چی لازم داری ازش بپرس. چراکه دیگه ممکنه نتونه برگرده. راستی چقدر طول میکشه المثنی بهش بدن؟
_یک ماهی طول میکشه. عکس هم باید بگیره. بعد میره برای کارهای گذرنامه اش
رو به من کرد و گفت:
_مشخصات شناسنامه ات رو از حفظی؟
_نه فقط شماره شناسنامه. اون هم زیرا ۲۳۶ بود. همیشگی میبیان کردم ۲&۳ میشه ۶
علی خندید و بقیه را هم به خنده انداخت. همه به غیر از بابک که سرد و تا حدودی خشن به من نگاه میکرد.
_خوب این هم خودش خوبه.
باربد گفت:
_اگر ظرف امروزگار و فردا عمران با حکم ورود به خونه بیاد چی کار میکنی؟ (رو به علی کرد و اضافه کرد)حکم ورود به خونه میتونه بگیره؟
_آره اگر ادعا کنه که پدرشه و دخترش رو بابک اغفال کرده و تو خونه نگه داشته، آره میشه
بابک پوزخندی زد و با سرش به من اشاره کرد و گفت:
_نمی دونم از خانم بپرس. ببین شاید ایده ایی چیزی داره.
ناراحت روی نزدیک ترین مبلی که به من بود نشستم و حرفی نزدم. حرف حساب او جواب نداشت. اما من هم نمیتوانستم کاری بکنم.
شهاب پیشنهاد داد:
_بابک اذیتش نکن اگر قلبش رضا نیست به محرمیت. بیاین خونه ی من. این آدم که اصلا منو نمیشناسه. فردا هم با خودم میبرمش. بره صندلی عقب بخوابه متوجه شده نشه. تو هم بعد بهت زنگ میزنم که بیای بهمون برسی. بعد هم که داری میبریش تو کوه و کمر، این بابا تا بیاد به خودش بجنبه جای نازی خانم پیدا کنه، نازی خانم کاراش ردیف شده از کشور خارج شده. هان چی میگی؟
بابک به من چشم دوخت. پیشنهاد بدی نبود. اما شهاب بیچاره از خونه و زندگی اش فراری میشد.
_آخه نمیخوام مزاحم شما بشم.
_مزاحمت نیست. من میرم پیش باربد که شما هم راحت باشید. بابک هم اگر میل داشت میتونه پیشت بمونه.
بابک گفت:
_نه مشالا! خودش شیر ژیانی برای خودش! میخواد تنهایی حیات انگارها!
از نیش و کنایه ایی که درکلامش بود خنده ام گراهی شد. خنده ی مرا که دید خودش هم خنده اش گراهی شد.
علی وسایلش را جمع کرد و بیان کرد که جایی کار دارد و باید برود. باربد هم با او رفت. شهاب هم کمی دیگر ماند و او هم خداحافظی کرد و کلید زاپاسش را به بابک داد و گفت که نیمه شامگاه به آن جا برم که مبادا همسایه ها ببیند. اما اگر تا قبل از نیمه شامگاه عمران با مامور آمد، من باید باز هم از بالکن به منزل اش میحرکت کردم.
بابک در خانه ماند و تلفنی به کارهایش رسید. با کسی در مورد اسب هایش صحبت میکرد و درمورد مبلغی که به نظر خیلی نجومی می وارد شد با طرف پشت تلفن چانه میزد. چیزهای از نژاد اسب ها میگفت.
بعد به جایی دیگر تماس گراهی شد و با عربی فصیح و روانی با طرف صحبت کرد. با تعجب نگاهش کردم. همیشگی به نظرم عربی سخت ترین زبان دنیا بود. و ابداً نمشاهده کرده بودم که یک فارس این طور خوب عربی را صحبت کند.
شروع به قدم زدن در سالن کردم. دلم شور میزد. میتمایل داشتم خبری از گلی بگیرم. محمد که تماسی نگراهی شده بود. طفلک ماهی هم که صبح تماس گراهی شده بود و بابک جوابش را نداده بود. کف دست و پا میزدم تا بلکه خبری از گلی بدانم. به محض تمام شدن تلفن بابک به سراغش رفتم.
_بابک؟
سرش را از روی لپ تاپش بلند کرد و نگاهم کرد.
_میشه یه زنگ بزنی به ماهی یه خبری از گلی بگیری؟ دلم شور میزنه.
نفسش را عمیق بیرون داد و بدون هیچ حرفی تلفن را برداشت و شماره گرفت و به طرف من گحرکت کرد.
آن قدر زنگ خورد و تقریبا امیدم برای جواب دادن ناامید شد که ماهی هن هن کنان گوشی را برداشت. مشخص بود که درحال فعالیت بوده است.
_الو بابک؟
همان متوجه شدن صدایش هم آهستهم کرد. قلبم می تمایل داشت حالا پیشم بود، بغلش میکردم و یک قلب سیر گریه میکردم.
_ماهی!
چند لحظه مکث کرد. بعد صدایش بغض آلود شد.
_نازی جونم چی شده؟
گریه اش گرفت و درحالیکه فین فین میکرد با اشک به عمران فحش و ناسزا میگفت. گفت که تازه امروز خبر دار شده است. گفت که اگر این اتفاق نیفتاده بود خودش برمیگشت و عمران را خفه میکرد. گفت که حتی برای لحظه ای هم فکرنکنم که دیگر از آنها نیستم. اظهار کرد که اصلا فکرش را هم نمیکرده که عمران آنقدر پست باشد که تمام این سالها به من نظر داشته است.
از گلی اظهار کرد که چقدر مظلومانه زیر کف دستگاه ها خوابیده و هیچ تغییری نکرده است. روی زمین نشستم و پا به پای او اشک ریختم. می توانستم دلخوری و تحت فشار بودن را از صدایش حس کنم.
ماهی که همیشه یک لبش مسروری بود و یک لبش خنده حالا بی وقفه اشک میریخت و هق هق میکرد. از عمو علی گفت که دلش مشکل پیدا کرده و او هم در بیمارستان بستری شده است. سعی کردم تا حدودی ملایمش کنم. اضافه کردم که باید مقاوم باشد و به مادرش و محمد هم روحیه بدهد. او هم می اضافه کرد که مواظب خودم باشم و هر کاری داشتم به بابک بگویم. قلب ما همیشگی برای هم مضطرب بود. او برای من و من برای او!
_هر اتفاقی بیفته و هر چی بشه همواره من ماه نوشم و تو نازلی.
یادم میاید که این حرف را همیشگی از بچگی به هم میزدیم، با یک جمله بندی ناقص. منظورمان این بود که هر اتفاقی که بیفتد چیزی بین ما تغییر نمی کند و ما همیشگی خواهر می مانیم و این حرف را وقتی که بزرگتر شدیم هم به یاد آن روزها با همان جمله بندی به کار میبردیم. چیزی رمزی و نمادین بین خودمان.
گوشی تلفن را ب*و*سیدم و قبل از آنکه خداحافظی کنم پرسیدم که میخواهد گوشی را به بابک بدهم؟ ولی ماهی با آزردهی و کمی قلبخوری بیان کرد که حالا درگیر است و خودش با او تماس خواهد گرفت.
تلفن را قطع کردم و به بابک برگرداندم. با کمی تعجب مرا نگاه میکرد.
_خیلی دوستش داری؟
_آره
سرم را روی زانوانم گذاشتم و ضجه زدم. با گوش دادن صدایش و غم و دلخوری اش غصه ی خودم را از یاد برده بودم. بابک کنارم روی زمین جای گرفت. سرم را کج کردم و نگاهش کردم. اشک از گوشه چشمم پایین رسید و روی بینی ام سر خورد و پایین چکید.
نگاهش با وجود نامفهوم بودن و گنگی احساسات، گرم و ساکتش بخش بود. مثل اینکه شعله ایی از آرامش از نگاهانش به سمت قل*ب*م سرازیر میشد و وجودم را آرام میکرد.
کف دستش را جلو آورد و با احتیاط اشکم را با انگشت اشاره اش پاک کرد. مجدداً سرم را چرخاندم و پیشانی ام را به زانویم تکیه دادم. وزن کف دستش را روی موهایم احساس کردم. فقط کف دستش را روی موهایم گذاشته بود. همین.
سرم را قد بلند کردم و تبسمی کج زدم. با اینکه از دستم غمگین بود اما باز هم حمایتش را از من دریغ نکرده بود. باز هم می تمایل داشت مرا به جایی ببرد که دست عمران به من نرسد.
_شما مشاهده کردم رو نسبت به جنس مخالف عوض کردی. همه اش فکر میکردم که همه ی مردها مثل عمران یا کسایی هستن که باهاشون یه جورهای آشنا بودم. آدم هایی که فقط به فکر استفاده از زن هستن. برای من مقدس ترین مرد همواره محمد بود.
چند لحظه نگاهم کرد.
_دوست پسرهات؟
پوزخند زدم.
_من هیچ وقت تو عمرم حرف زدنی به غیر از درس با پسرهای هم کلاسیم نداشتم.
تبسم زد.
_پس منظورت کدوم مردها که باهاشون آشنا هستی بود؟
موهایم را کنار زدم.
_دوست پسرهای دوستام یا همسراشون. با دوستی اون جا آشنا بودم که روانشناسی میخوند. اون گاهی از کیس هایش برام تعریف میکرد. کیس هایی که توش همش خشونت مردها بود و اعمال زور و قدرتشون. به غیر از محمد فکر نمیکردم مردی هم باشه بخواد بدون نگاه داشت به من کمک کنه.
چند لحظه نگاهم کرد. طبق معمول چیزی از نگاهش خوانده نمی شد. شاید کمی بی قراری و ناراحتی که به سرعت روی آن سرپوش گذاشت. ولی برایم بی اهمیت بود. حتی اخم بین دو ابرویش هم دیگر برایم ناراحت کننده نبود. سردی صورتش و دیدهان نافذش دیگر چندان ترسناک نبود. او به من پناه داده بود، این برایم مهم بود.
برخاست و گفت:
_همه مثل هم نیستن.
بعد نگاهی با اخم به من کرد و بیان کرد:
_تو دوستت روانشناس بوده و تو یه مشاوره پیشش نحرکت کردی؟
من هم اخم کردم. چرا او اصرار داشت که ثابت کند من مشکل دارم؟ البته بی مشکل نبودم اما چیزی نبود که قابل تعریف کردن باشد. حتی برای نسیم که با او صمیمی بودم.
_من حالم خوبه. چرا شما همش دوست داری بگی من مشکل دارم؟
نگاهی با تمسخر به من کرد و در حالیکه به سمت آشپز خانه می راهی شد گفت :
_نداری؟
قاطع بیان کردم:
_نه!
آوای ملایم خنده اش مرا هم به خنده انداخت.
شب با محمد تماس گحرکت کرد تا موضوع را به او بگوید و من تازه آن جا بود که درک کردم خود محمد این پیشنهاد را عنوان کرده است. آن قدر تعجب کرده بودم که زبانم بند رفته بود. محمد عقلش را از کف دست داده بود، یا از شدت علاقه خواهرش به بابک بی خبر بود؟ این پیشنهاد احمقانه ترین حرف و تصمیمی بود که تا به حال از محمد همیشه عاقل دیده بودم.
_یعنی چی؟ آخه این چه کاریه؟
صوتیم بالا حرکت کرده بود. محمد این قدر احمق بود؟ با این کار ماهی نابود میشد.
_مجبوریم نازی من این جا کف دستم زیر سنگه بفهم تو رو خدا! اگر خودم میتونستم بیام که الان عمران این طوری نمی تونست رجز خونی بکنه. همون موقع کف دستت رو میگرفتم میبردم یه محضر عقدت میکردم تا دیگه نتونه انگشتش به انگشتت بخوره، چه کنم که این جا گیرم.
خشکم زده بود. این حرف دیگر از نظر قبلی اش هم احمقانه تر بود. هیچ وقت با این مشاهده کرد به محمد نگاه نکرده بودم. محمد همیشگی برای من محمد بود. کسی که مثل برادر بود و نه یک مرد. شاید من نمی توانستم احساسات خواهرانه را درک کنم. ولی میدانستم که هیچ وقت به محمد به دیده یک مرد نگاه نکرده بودم. هیچ وقت برایم منزجر کننده و ترسناک نبود. پس مشخص میشد که من محمد را به نگاه کسی مثل ماهی یا گلی میمتوجه شدم . یک دوست، کسی مثل خداداد. آرام و با صوتیی که به زحمت گوش داده میشد اضافه کردم :
_من این کارو نمیکردم. تو ….
حرفم را قطع کردم و نگاهش کردم. میمیل داشتم بگویم “تو برای من فقط محمدی، همین.”
چند لحظه نگاهم کرد. تبسم بی حوصله ایی زد.
_حالا این رو ولش کن الان مهمه . بذار من خیالم این جا راحت باشه نازلی. الان فقط بابک که اون جا مورد اعتماد منه. اگر بخوای نمی گذارم حتی ماهی هم چیزی از این جریان بفهمه. بذار بتونه حمایتت کنه بعد که کارت ردیف شد هر کدومتون میرید پی زندگی خودتون. نازی من این جا دارم دیوانه میشم تو رو خدا درکم کن. نصف حواسم پیش توهه نصف دیگه اش پیش گلی.
کف دستش را روی صورتش کشید.
_میدونی چند روزه درست نخوابیدم؟ همش تو فکرتم. بزار حداقل از فکر تو یکی یکم آزاد بشم. خیالم راحت بشه که یکی پشتت هست.
به بابک چشم دوختم که دست به سینه و با قیافه حق به جانب به من نگاه میکرد، به‌شدت خونسرد و آرام. انگشت اشاره ام را رو به روی صورتش گراهی شدم و بیان کردم:
_یک لحظه(به مانیتور نگاه کردم و ادامه دادم) چرا نمی خوای بذاری که حمایتش رو بدون صیغه بکنه؟ مگه این طوری نمیشه حمایت کرد؟
آوایم کمی عصبی بود. نمی دانم چه چیز مرا بیشتر دلخور کرده بود. اینکه این پیشنهاد خود محمد بوده است؟ یا اینکه احساس میکردم که او مرا به بابک حواله میدهد؟ قیافه حق به جانب بابک؟ یا حتی این ضعیف بودن خود من؟ اینکه آن قدر جرات نداشتم که به دادگاه بروم و یک شکایت حسابی از عمران بکنم و او را گوشه زندان بیاندازم. چه چیزی بود که مرا تا این حد آتش زده بود؟ اگر میتمایل داشتم با خودم منصف باشم از خودم بیشتر از همه آزرده بودم. اما کاری نمی توانستم انجام بدهم. یا حداقل خودم را این طور قانع میکردم. ما آدم ها موجودات عجیب و جالبی هستیم وقتی که کاری را نخواهیم انجام دهیم آن قدر قلبایل بی خود و بی جهت پشت سر هم ردیف میکنیم تا دلیل مان از نظر خودمان منطقی شود. اما در نهایت مجبوریم به خودمان اعتراف کنیم که من ترسیدم یا توانایی انجامش را نداشتم. البته این علت های اصلی همیشگی در نهان باقی می ماند.
صدای پوف مسخره آمیز او را گوش دادم اما حتی برنگشتم تا نگاهش کنم.
محمد سرش را بین دو کف دستش گحرکت کرد و با صدای خفه ایی اضافه کرد:
_نه نمی شه! برای اینکه این بی همه چیز چشمش دنبالته. میخوای بار دیگر بگیره کتکت بزنه؟ (سرش را بلند کرد و با حالتی کاملا عصبی ادامه داد) چرا نمی فهمی که من خیر و صلاحت رو میخوام؟ چی بهت بگم نازی؟ نمی خوام بترسونمت اما وقتی ظهر زنگ زده برام خط و نشون کشیده که میزنه یه بلایی سرت میاره می خوای من چی کار کنم؟ نترسم؟ محتاط نباشم؟ مردک میگه میزنه میکشتت! نازی بفهم! من این جا تو جهنمم از یه طرف خواهرم از یه طرف تو. اما وقتی یک زن شوهر دار باشی قانون پشت تو میشه. بابک میتونه تا تهش پشتت وایسه بگه این مردک به زن من نظر داره. اما حالا پای خودش هم گیره .
خشمم کمی فرو کش کرد. من ذاتا همین بودم به‌شدت سریع ساکت می شدم.
_خوب ما داریم میریم یه جای دور، عمران ممکنه من رو اصلا پیدا نکنه. بعد هم کارم ردیف میشه میرم.
بابک از جایش برخاست و با لحن جدی رو به محمد اضافه کرد:
_قانعشون کن که من دیدهم دنبالش نیست. (به طرفم چرخید و یک نگاه به سرتا پایم کرد ) گوشه لبش با حالتی تمسخر آمیز بالا رفت و از اتاق خارج شد.
_نازی اگر عمران پیدات کنه چی؟ بعد هم فکر نکن جایی که بابک داره میبرتت می تونه بیاد ور قلبت بمونه. امیر هوشنگ رو من میشناسم حلال حروم سرشه . اجازه نمیده مثل این دو روزگاره که شما تو خونه تنها پیش هم بودین، اون جا هم بابک بیاد پیشت بمونه . باید تنها بمونی میتونی؟ اون جا هیچ امکاناتی نیست نازی میتونی حیات کنی؟ همه این چیزها هست که میگم این کار عاقلانه ترینه. بعد هم تو الان دو روزه داری پیش بابک حیات میکنی چیزی ازش مشاهده کردی یا مشکلی برات پیش امده که مضطربی؟
_چی میگی تو محمد؟ تو رو خدا موضوع رو بزرگ نکن. تو دیگه بحث اعتماد رو پیش نکش. بحث من فقط سر ماهیه . من نمی خوام اون ضربه بخوره همین. اگر تو باربد رو پیشنهاد میدادی من قبول میکردم.
محمد آهی کشید و بابک که اصلا متوجه نشده بودم کی به اتاق برگشته بود از پشت سرم بیان کرد:
_باربد هم یکی از گزینه ها بود اما متوجه شدی که داره میره کیش. چطوری میخواد این جا مواظب تو باشه.
فنجان قهوه به کف دست کنارم توقف کرد و در حالیکه با نگاه نافذش به من نگاه میکرد با لحن مسخره آمیزی اضافه کرد:
_کس دیگه مد نظرتون نیست؟ بقال سر کوچه؟ یا همسایه بغلی؟
محمد با غمگینی اظهار کرد:
_بابک بسه!
چند ثانیه سکوت بینمان برقرار شد.
_چی کار میکنی نازی؟ من کار دارم باید برم. می خوای به خود ماهی بگم ببینم نظرش چیه؟ یا اصلا اگر راضی نیستی نمی زارم چیزی بفهمه تا کارت ردیف بشه از کشور خارج بشی. اگر هم خدا میل داشت و گلی تا دو سه روزگار دیگه به هوش اومد که خودم میایم حواسم بهت هست. چی میگی ؟
حرفی نزدم. این جاده کارها هر کدام یک ایراد داشت. اگر به ماهی میبیان کردند به خاطر علاقه ایی که به من داشت ممکن بود که قبول کند ولی آیا این رضایت دلی بود؟ و اگر نمی بیان کردند شاید یک مدتی از جایی میمتوجه شد، آن وقت هم اعتمادش را به همسرش از کف دست میداد و هم من . این چیزی بود که من درباره اش حساس شده بودم. اما به نظر میرسید که محمد فقط یک مقطع وقتی را نگاه میکند. حال را. اینکه در آینده چی میشد چیزی بود که محمد نسبت به آن بی اهمیت تر بود. شاید هم همین درست بود. اما از نظر من که کاملا زنانه به موضوع نگاه میکردم این کار اشتباه بود و هر مقلبی که این طرح پیاده میشد در نهایت ماهی ناراضی اصلی می بود. چیزی که من نمی تمایل داشتم این طور شود.
_نه
از پشت میز بلند شدم و بدون خداحافظی از محمد به اتاق مهمان راهی شدم. نمی توانستم کاری که به نظرم اشتباه بود را انجام بدهم. شاید اگر همه درها به رویم بسته می شد من مجبور به این کار می شدم ولی نه حالا که راه حل دومی هم بود. صوتی صحبت کردن محمد و بابک هم آرام شد و بعد از چند لحظه خاموش شد. سرم به شدت درد میکرد. کمی در اتاق قدم زدم. قرار بود نیمه شامگاه به منزل شهاب بروم. به سالن برگشتم بابک روی مبل جای گرفته بود و طبق معمول جدول کلمات متقاطع حل میکرد. سرش را بالا آورد و نیم نگاهی سرد به من کرد و دوباره به کارش مشغول شد. به آشپز خانه راهی شدم و از یخچال مسکن برداشتم و خوردم. آهسته و قرار نداشتم. راستش کمی وحشت کرده بودم. محمد اظهار کرد که بابک نمی تواند در منزل امیر هوشنگ که هنوز نمی خبر داشتم کیست، کنارم بماند. نمی دانم چرا همین یک جمله کمی مرا ترسانده بود. منی که می تمایل داشتم تنها زیستن کنم حالا از این موضوع کمی وحشت کرده بودم. اگر میمیل داشتم با خودم صادق باشم جواب این بود که من در عمیق ترین زوایای قل*ب*م فکر میکرد که در هر جایی حمایت بابک را خواهم داشت. اینکه حداقل بابک بتواند سری به من بزند و تنهایم نگذارد، چیزی بود که تا حدود زیادی روی آن حساب کرده بودم. فکر میکردم که جایی را اجاره خواهد کرد و روزی یک بار پیشم خواهد آمد تا دلگرمی برایم باشد. اما حالا قرار بود جایی بروم که تنها باید سر میکردم. دیگر بابک نمی توانست به سراغم بیاد. قرار بود در میان غریبه هایی بمانم که کوچکترین شناختی از آنها نداشتم. همین مرا ترسانده بود.
به سالن برگشتم و رو به رویش جای گرفتم. یک تیشرت سه تکمه آبی نفتی پوشیده بود و یک شلوار ورزشی . با مزه شده بود و کمی از آن پوسته ی خشن و خشکش خارج شده بود. متوجه شدن مرد اتو کشیده و رسمی مثل او که هیچ وقت او را حتی با شلوار جین ندیده بودم، با این لباس راحتی جالب بود. نگاهم کرد و جدولش را کنار گذاشت و نشان داد که آماده گوش دادن حرف های من است.
_امیدوارم که قانع شده باشی که جواب من فقط به خاطر ماهیه و بس.
نگاهم کرد و سرش را به نشانه مثبت تکان داد.
_ما اگر هم چیزی اضافه کردیم به خاطر خودت بوده . حالا هم خودت می دونی هیچ اجباری نیست. شما به من پناه آوردی من هم تا اون جا که تونستم ازت حمایت کردم. اگر از این به بعد چیزی بشه از من سلب مساماته . البته انشالا که کارت زود ردیف بشه و بتونی بری راحت بشی. به هر حال من هر کاری از کف دستم بر میامد کردم بقیه اش با خودت.
هم برای عوض کردن بحث و هم برای شناخت بیشتر از کسانی که قرار بود به نزد آنها بروم گفتم:
_امیر هوشنگ کیه؟ محمد هم میشناختش آره؟
_آره! امیر هوشنگ دوست سابق بابمه.
_سابق؟
سرش را به نشانه مثبت تکان داد.
_یعنی الان دوست نیستن؟
_نه دشمنن!!
فکر کردم که شوخی میکند اما لحن کاملا جدی و دیدهان جدی ترش میگفت که هیچ شوخیی در کار نیست.
هیچ حرفی نتوانستم بگویم. گاهی چیزی برای جواب پیدا نمیکنید.
_چیزی به پدرتون نگه؟
پوزخند کجی زد.
_بیان کردم که دشمنشه. خیالت از طرف امیر هوشنگ راحت.
آن قدر تعجب کرده بودم که ناخواگاه اضافه کردم:
_پس چرا شما با دشمن پدرت رفاقت؟
چند لحظه حرفی نزد و فقط نگاهم کرد. آهی کشید و جدولش را برداشت و گفت:
_سوال جالبیه!
خند ام گحرکت کرد. این مرد استاد دور زدن سوالهایی بود که نمی خواست به آنها جوابی بدهد.
درحالیکه اصلا غمگین نشده بودم با خنده گفتم:
_حالا این جناب دشمن کجا هست؟
سرش را بالا آورد و با لبخند گفت:
_گردنه ی حیران روستای میر آباد. خودت رو برای یه سرمای حسابی آماده کن!
تا به حال اسمش را هم نشنیده بودم. من هیچ وقت جغرافیای خوبی نداشتم. یادم می آید که در دوران مدرسه هم همیشگی نقشه های جغرافیای مرا ماهی میکشید! حالا از کجا باید میدانستم گردنه حیران کجای ایران است؟
_کجاست؟
_آستارا_ اردبیل
دهانم باز ماند. اردبیل؟ آستارا؟ دو شهری که در آن ترکی صحبت میشد؟ من میتمایل داشتم در آن جا چه کار کنم فقط خدا میاطلاع داشت.
_شما اصالتا مهابادی هستید؟
_بابا آره …مامانم اردبیله. مادر باربد هم بابلسری بوده.
_باید خونه این آقای امیر هوشنگ بمونم؟
سرش را به نشانه نفی تکان داد.
_نه! میری خونه ی من، باید تنها بمونی.
موشکافانه نگاهم کرد و بعد موذیانه پوزخند زد.
_اون جا خونه داری؟
سرش را تکان داد.
_به غیر از محمد کی دیگه اون جا رو بلده؟
_فقط شهاب. من زیاد اون جا نمی رم. حالا میری میبینی تو تابستون مثل بهشت میشه. گاهی که بسیار خسته میشم میرم اون جا یه تجمشاهده کرد قوا میکنم و بر میگردم. یک بار هم من و باربد و شهاب و محمد رفتیم . به واسطه ی امیر هوشنگ اون جا رو شناختم . به هر حال عمران فکرش هم به اون جا نمی رسه از این مطمنم. مگه این که کسی بهش خبر برسونه که فکر نمی کنم کسی بین ما ستون پنجم باشه!
آهی کشیدم و از جا برخاستم تا به اتاق بروم.
_نازی؟
_بله ؟
چیزهایی که برات خردیم و چک کن اگر چیزی کم و کسر داری بگو تا فردا کاملش کنم. ممکنه مدتها نتونی بیای تو شهر.
_باشه مرسی
به اتاق راهی شدم. بی اختیار به یاد لپ تاپ عزیزم افتادم. گوشی موبایلم، لباس هایم، کتاب های با ارزشم، تحقیقاتم، من همه چیزم را از کف دست داده بودم. آدمی با خاطراتش زنده است و حالا قسمت اعظم خاطرات من در کف دست عمران بود. تمام چیزهای با ارزشم. تنها چیزهایی که از آن خانه به همراه داشتم انگشتر مامان پری و حلقه ازدواجش بود که بعد از آن روزگاری که از صندوقش آنها را برداشتم، کف دستم کردم و دیگر به صندوق برنگرداندم. تمام یادگار من از بیست و یک سال زندگی گذشته ام یک شخصیت متزلزل و آسیب پذیر بود و همین دو انگشتر.
اما همین را هم نمی میل داشتم. تنها تمایل داشته ی من در حال حاضر راهی شدن و دور شدن بود. دور شدن از کسی که کودکیم را دزمشاهده کرد و نوجوانی ام را تباه کرد و جوانی ام را به نابودی کشاند.
می تمایل داشتم بروم تا بلکه بتوانم یک زندگی نسبتا نرمال را برای خودم بسازم. می خبر داشتم که ابداً زیستن من مثل دختری که کودکی و نوجوانی ملایمی را در کنار خانواده پر مهرش گذرانده نخواهد شد. من مثل یک ظرف چینی شکسته بودم. حتی اگر بند هم زده میشدم و تکه تکه هایم بار دیگر به هم چسبیده میشد باز هم شکسته بودم و
با کوچکترین ضربه و تکانی امکان داشت که فرو بریزم و خورد شوم.
ولی حداقل می خواستم تا جایی که امکان دارد این قطعات شکسته را کنار هم نگه دارم، تا فرو نریزد و از هم نپاشد.
باید می حرکت کردم و درس میخواندم. کار میکردم و سعی میکردم تا زیستنم را سر و سامان ببخشم.
می دانستم با همه اتفاقاتی که پشت سر گذاشته ام شکننده تر از همیشگی دیگر به هیچ کس نمی توانستم اعتماد کنم. اما برایم مهم نبود. کمبودی از وجود یک مرد و جنس مخالف را در زیستنم احساس نمی کردم. شاید فقط از لحاظ پشتیبانی و ساپورت کردن به وجود مردی مثل بابک احتیاج پیدا میکردم، ولی نه از لحاظ احساسی.
باید میراهی شدم. اگر یک بار دیگر کف دست عمران به من می خورد می دانستم که از لحاظ روحی کاملا به هم خواهم ریخت.
صبح زود بود که از منزل بیرون زدیم. همان جا در پارکینگ پشت ماشین شهاب دراز کشیدم. بابک به طرفم خم شد و درحالیکه پالتوی خودش را روی سرم میکشید اضافه کرد:
_یکم بخواب دیشامگاه که چشم رو هم نذاشتی. من نمیدونم چطوری میخوای تنها زیستن کنی؟
رو به شهاب کرد و بیان کرد:
_دیشامگاه تا یک آوا میگوش داد یک متر میپرید بالا.
شهاب ریز خندید و بدون حرف ماشین را روشن کرد.
قرار شد بابک با ماشین خودش بیاید. آن هم وقتی که مطمن شد که عمران تعقیبش نمیکند.
از پارکینگ خارج شدیم و بعد از چند لحظه بابک تماس گراهی شد و گفت که او از پارکینگ بیرون زده و به سمت شرکتش میرود چراکه عمران سپر به پسر او را تعقیب میکند.
با خیال راحت با شهاب به پزشک قانونی راهی شدیم. با علی آن جا قرار داشتیم. بعد از انجام کارهای قانونی که علی به آنها رسیدگی کرد در نوبت جای گرفتیم. سرسام گرفته بوم. گیج و منگ به آدم هایی که آن جا می آمدند و می حرکت کردند نگاه میکردم. هر کدام یک جور مشکل داشتند. یکی برای دعوا و جر بحثی که منجر به ضرب و جرح شده بود آمده بود. یکی به علت کتک های شوهرش و چند دختر هم بودند که ظاهرا با پسر آنها را گرفته بودند و حالا برای معاینه دوشیزگی به آنجا آورده شده بودند. یکی از آنها که به‌شدت کم سن و سال بود به شدت گریه میکرد. و آن قدر هراسیده بود که پاهایش بی اراده میلرزید. و بدتر از آن پدر و مادرش بودند. مادرش هر چند ثانیه یک بار یک تو سری به او میزد. آن چنان محکم که سرش به شدت تکان می خورد و پدرش هم کمی آن طرف تر ایستاده بود و با صدای نسبتا بلند فحشهای رکیک به خانواده پسر که کنار ما قرار گرفته بودند می داد. و میبیان کرد که “او این چیزها حالیش نیست و پسرشان باید دخترش را عقد کند. ” قلبم برای دختر سوخت. به علی چشم دوختم. مثل اینکه او از مشاهده کردن این جور صحنه ها اشامگاهاع بود. ولی شهاب با اخم به آنها نگاه میکرد. عاقبت نوبت ما شد و به اتاق معاینه راهی شدیم. دکتر تمام جای زخم ها و کبودی ها را معاینه کرد و در همان حال با شهاب هم درباره همین موضوع من صحبت میکرد. مرد میانسالی بود که بسیار مهربان بود و چند بار پشت سر هم تاکید کرد که کار بسیار خوبی کردم که برای گراهی شدن طول درمان آمده ام. با شهاب هم صمیمی بود و آن طور که متوجه شدم پسرش هم دانشگاهی شهاب بوده است.
شهاب در مورد مشکل من با او صحبت کرد و دکتر بیان کرد که بهترین کار آزمایش دی ان ای است اما در صورتی که من نخواهم عمران چیزی متوجه شود بدون او این آزمایش امکان پذیر نیست. مگر اینکه من کمی از موهای او یا بزاقش یا ناخنش را داشته باشم. بدون عمران من فقط خودم میتوانستم نمونه بدهم. شهاب اظهار کرد که مگر نمیشود من نمونه ای داشته باشم تا درصورت لزوم از آن استفاده کنم؟ چون این امکان وجود داشت که من از ایران بروم. ولی دکتر گفت که بهتر است در صورت بیخ پیدا کردن موضوع و شکایت از عمران، آزمایش دی ان ای مطرح شود.
با علی صحبت کردیم و علی گفت که قطعا یک نسخه از آزمایشی که عمران چند سال قبل از من گراهی شده در بایگانی ثبت احوال هست و او با همان میتواند شناسنامه المثی من را بدون اسم عمران بگیرد.
با منتفی شدن موضوع آزمایش به عکاسی حرکت کردیم. بابک آن جا هم نتوانست به ما برسد. اضافه کرد که عمران هنوز بیرون دفتر در ماشین قرار گرفته است. با پیک یک مقنعه برای من فرستاد تا با آن عکس بگیرم.
خیلی سال بود که مقنعه نپوشیده بودم. به یاد مدرسه افتادم. پوشیدم و عکاس اظهار کرد که باید موهایم کاملا پوشیده باشد.
موهایم را پوشاندم. صورتم هنوز کمی کبود بود که عکاس اظهار کرد با روتوش درست میشود. صورتم مثل بچه ها شده بود.
عکس هم گحرکت کرده شد. دوباره به ماشین شهاب برگشتم و با او و علی به خونه برگشتم. خیالم راحت بود که عمران نیست و اگر کسی هم باشد آدم هایش هسشتاب‌زده که برایش خبر میبرند.
شهاب ماشین را به پارکینگ برد. هر چند که بعد از آن روزگار که به پشت در رسیده بود، بابک از نگهبانی تمایل داشته بود که دیگر عمران را به ساختمان جاده ندهند. مطمن بودم که اگر آدم هایش هم جلوی در خانه ایستاده باشند، با وجود شهاب و علی کاری از پیش نمی بردند. نمی توانسشتاب‌زده کف دستم را به زور بگیرند و ببرند آن هم در روزگار روشن. اما دیگر عمران مطمن میشد که من در منزل بابک هستم. همین کمی خطرناک بود و رفتنم را دچار مشکل میکرد. حس خوبی نداشتم.
مثل صبح از راه پله ها راهی شدیم. امنیتش بیشتر بود. علی جلوی من حرکت میکرد و شهاب پشت سرم می آمد.
_نازلی!
احساس کردم که حفره ایی در زیر پاهایم ایجاد شد و من با سر به درون آن سقوط کردم. صوتیش، آن صوتی منحوسش، کف دست از سرم برنمی داشت و مثل ناقوس مرگ در گوشم بود. او این جا چه می کرد؟ مگر نباید جلوی دفتر بابک در ماشین جای گرفته باشد؟
چرا من را از او گریزی نبود؟ پاهایم میلرزیدند. ناخوداگاه به دیوار مسیر پله ها تکیه کردم تا از سقوطم جلو گیری کند. علی زیر لب ناسزایی اظهار کرد و به من نگاه کرد. میتوانستم در چشمانش ببینم که او هم به اینکه عمران آن جا چه میکند فکر میکند.
چرخیدم. در پاگرد طبقه سوم توقف کرده بود و دو نفر از آدم های نفرت انگیز تر از خودش هم پشت سرش مثل نیروی امنیتی گارد گراهی شده بودند. یکی از آنها را شناختم. همان بود که روزگار رسیدنم در فرودگاه هم با او به دنبالم آمده بود.
حالت تهوع بار دیگر به سراغم وارد شد.
نگاهش کردم و به آن روز برگشتم. حالا تمام بدنم می لرزید. لرزشی که نمیتوانستم جلوی آن را بگیرم. چانه ام مثل کسی که سردش است می لرزید و دندانهایم به هم می خورد.
یک کف دست کت و شلوار و کراوات طوسی پوشیده بود. کاملا جذاب و خوش هیکل. چه کسی می توانست تصور کند که در زیر این هیبت دلبسته شدنی و خواستنی چه دیوی نهفته است. عمران مثل یک سیب به ظاهر سالم بود. سیبی که ظاهرش سالم و سرخ و سفید بود و با اولین گاز معلوم میشد که کرم ها در درونش لانه کرده اند.
عمران یک بدن به ظاهر عالی و دوست داشتنی با روح و روانی فاسد و متعفن داشت. روح و روانی که تنها من بوی گند تعفنش را گوش داده بودم و چهره کریه درونی اش را متوجه شده بودم.
چیزی نمانده بود که از شدت وحشت بی هوش شوم. ضربان قل*ب*م سنگین و کند شده بود. علی بسیار خونسرد به مقابل من وارد شد و با لحنی کاملا جدی اظهار کرد:
_شما هر کاری داری به من بگو من وکیل ایشون هستم.
عمران نگاهی به علی کرد. نگاهی مثل اینکه به یک تکه آشغال زیر پایش می اندازد. معنی تمام حالات و نگاه هایش را می متوجه شدم. این نگاه یعنی ” بچه برو من تو رو هیچی نمی دونم”
نگاهش را از او گراهی شد و دو پله به طرف من بالا رسید. شهاب جلویش از حرکت ایستاد. با حیرت ابتدا به شهاب نگاه کرد و بعد به من.
_نازلی چقدر مهم شدی! چه گارد دفاعیی! پس بابک کو؟ دفترشه؟ داره منو می پاد آره؟ بابک فکر کرده زرنگه؟ بهش بگو از مادر زاییده نشده کسی که بتونه عمران کسروی رو دور بزنه. آقا یک ساعته داره ماشین آدم منو چک میکنه.
خنده تمسخرآمیزی کرد. با کف دستش به کنار بازوی شهاب زد. بسیار آهسته.
علی دوباره با جدیت تکرار کرد.
_شما چیزی میخوای بگی، کاری داری، به من بگو.
عمران نگاهش کرد و با حالتی خندان بیان کرد:
_من با تو کاری ندارم من خودش رو میخوام.
تا به حال دچار ترسی به این فلج کنندگی نشده بودم. از ترس سرگیجه گحرکت کرده بودم.
شهاب را کنار زد. و یکی از آدم هایش بازوی شهاب را گراهی شد و به پایین کشید و عمران هم دو پله باقی مانده را طی کرد و رو به روی من قرار گراهی شد.
از صورتش چیزی خوانده نمی شد. اما دیدهانش دنیای از حرف بود. حرف هایی که من هیچ علاقه ایی به گوش دادنشان نداشتم. دستش را بالا آورد تا گونه ام را لمس کند. دقیقا همان جایی که خودش چند شامگاه قبل آن را کوبیده بود و کبود کرده بود.
_کف دستت به من بخوره اونقدر جیغ میزنم که همه مردم جمع بشن این جا.
صدایم که تمام تلاشم را کرده بودم تا شجاعانه باشد آن قدر لرزان بود که گاهی اوج می گحرکت کرد و بلند می شد و گاهی کوتاه و با نفس های بریده بریده همجاده میشد. تا به حال در عمرم غش نکرده بودم، اما حالا احساس میکردم که با آن فاصله چندانی ندارم. همین که دستش به سمت صورتم آمد، من ترسیده کف دستم را بالا آوردم تا مقابل صورتم بگیرم. اما او به نرمی مچ کف دستم را گراهی شد. تلاش کردم تا کف دستم را از کف دستش خارج کنم.
_عمران تو رو خدا ولم کن.
صوتیم التماس آمیز بود. چیزی که از آن متنفر بودم. التماس کردن به کسی که تمام زندگیم را نابود کرده بود.
صوتی بلند علی در جادهرو پیچید.
_الو ۱۱۰…..ببخشید آقا من می میل داشتم…..
با اشاره عمران نفر دوم آدم هایش به طرف علی رفت و تلفن را از کف دستش بیرون کشید و به زمین کوبید. علی مات و متحیر به آدم عمران و بعد خود عمران خیره شد. مثل اینکه تازه عمق فاجعه را درک کرده بود. ولی به‌شدت تند خودش را جمع و جور کرد و با صدای قد بلند اضافه کرد:
_یعنی چی آقا؟ در ذهنش گذراندی این جا تگزاسه؟ زن مردم رو برداری ببری؟ اصلا این نگهبانی کوفتی کدوم گوریه که این جا اینقدر بی صاحاب شده؟
عمران بدون اینکه مچ دست مرا رها کند رو به علی کرد و با تهدید اضافه کرد:
_اگر خفه شدی که هیچ و گرنه میدم اون دهن گشادت رو گل بگیرن.
علی خیلی خونسرد اضافه کرد:
_به شوهرش هم همین رو میخوای بگی؟
عمران مچم را فشرد و با غضب بیان کرد:
_شوهر چی؟ کشک چی؟ در ذهنش گذراندی من خرم جوجه وکیل؟ من خودم گنجشک رنگ میکنم جا قناری میفروشم. اون وقت تو واسه من شاخ شدی؟
علی بی توجه به تهدید عمران رو به شهاب کرد و اظهار کرد:
_شهاب یه زنگ بزن به بابک و بگو بیاد تکلیف این آقا رو روشن کنه.
کف دستم را که حالا نهایت فشار عمران را تحمل میکرد کشیدم. توجه اش به من جلب شد. چرخید و نگاهم کرد.
_زن بابک شدی؟ (خنده ی آرامی کرد و مچم را رها کرد اما اجازه نداد که از دستش خارج شود. با انگشت شصتش جایی را که فشرده بود نوازش کرد و ادامه داد) بابک؟ (مجدداً ریز خندید) اون یکیش رو هم بزور گراهی شد.
مرا به طرف خودش کشید. به طوریکه بی تعادل و لرزان به سینه اش سنجاق شدم. خم شد و گونه ام را ب*و*سید و به‌آرامی کنار گوشم گفت:
_ماهی میدونه چه خوابی واسه شوهرش دیدی؟ نازی کار بدی داری میکنی….
با انزجار و نفرت هر چه تمام تر صورتم را کنار کشیدم و نگذاشتم حرفش تمام کند و جیغ خفه ایی کشیدم.
در منزل ایی که در پاگرد پله هایش توقف کرده بودیم باز شد و صاحب منزل بیرون آمد. هیکلش دو برابر آدم های عمران بود. قد به‌شدت بلند و هیکلی گوشتالود و درشت داشت.
نگاهی به ما کرد و بعد چشمش به شهاب افتاد.
_چیزی شده؟ مزاحم هستن آقای دکتر؟
شهاب بیچاره که رنگ به رو نداشت سرش را تکان داد و گفت:
_بله آقا رضا اگر میشه زنگ بزنید ۱۱۰
مرد سرش را کمی داخل خونه کرد و اظهار کرد:
_نیما یه زنگ بزن ۱۱۰ بگو این جا دعوا شده.
خودش هم بیرون آمد و با آن هیکلش که می توانست درسته عمران را از وسط به دو نیمه کند مقابل ما توقف کرد. علی ملایم به عمران بیان کرد:
_برو آقای کسروی بیشتر از این مزاحمت ایجاد نکن. ما همین حالا از پزشک قانونی میایم. پرونده ی خودت رو سنگین تر نکن. این خانم صیغه کرده به شما هم هیچ ربطی نداره. این خانم نه دختر شماست نه هیچ نسبت دیگه ایی شما رو به هم پیوند میده، خودت هم این رو میدونی. آزمایش دی ان ای که خدا بخواد میدونی چیه؟ اگر بیشتر از این مزاحمت ایجاد کنی ازت شکایت میکنم. تا همین جا هم کلی ضرر زدی بهش. یه پاسپورت هم بهش بدهکاری. به علاوه کتک هات و اعمال زور. به حساب من که یه سه چهار ماهی باید بری آب خنک بخوری. هان خودت چی میگی؟ حالا هم که شاهد داریم که داشتی واسه یک خانم متاهل مزاحمت ایجاد میکردی.
با ابرویش به همسایه شهاب اشاره کرد.
عمران چند لحظه نگاهش کرد. در نگاهش چیزی بود که مرا تا سر حد مرگ ترساند. چیزی که میاظهار کرد او عقب نخواهد نشست.
مرا رها کرد و به‌شدت خونسرد رو به علی اظهار کرد:
_ باشه جناب وکیل بگرد تا بگردم. من عاشق قایم باشکم! به پژمانم بگو چهار دیدهی حواسش به زنش باشه (با انگشت شصتش به جایی که من از حرکت ایستاده بودم اشاره کرد) این روزگارها دزد زیاده! البته اگر واقعا زنش شده. این دختر رو من بزرگ کردم این شوهر بکن نیست. اون هم زن پژمان. بهش بگو به قادر خان هم سلامش رو میرسونم. ثری خانم که جای خود داره!
چرخید و مرا خیره شد. سرش را با تاسف تکان داد.
_اگر پیشم میموندی دنیا رو به پات میریختم. احمقی نازی احمق!
اشاره ایی به آدم هایش کرد و به سرعت از پله ها به پایین حرکت کردند.
با حرکت کردن آنها آخرین نیروی من هم تمام شد و همان جا روی زمین روی دو زانو جای گرفتم. کف کف دستم را روی زمین گذاشتم و سرم را پایین انداختم. تا خون بیشتری به درون سرم جریان پیدا کند.
آواهای اطرافم را به‌آرامی تر میمتوجه شدم. شهاب کنارم زانو زد.
_نازی خانم؟…. نازی ؟…..
سرم را قد بلند کردم. نگاهش مضطرب بود.
_خوبم.
صدایم آنقدر آرام بود که خودم هم به سختی گوش دادم. یکی از بازوهایم را شهاب گراهی شد و آن دیگری را علی و مرا به سرعت به داخل آسانسور کشیدند. اصلا نمتوجه شدم که چه وقتی مرا به داخل منزل بردند و روی مبل نشاندند. شهاب فشارم را میگحرکت کرد و علی با تلفن حرف میزد .احتمالا با بابک.
گیج بودم. انرژی زیادی که بدنم در آن ترس طاقت فرسای چند لحظه قبل مصرف کرده بود تمام توان را از من گراهی شده بود. زانوانم را بغل کردم و چانه ام را روی آنها گذاشتم و به علی نگاه کردم. عصبی طول و عرض سالن پذیرایی شهاب را متر میکرد.
_بابک؟ کدوم گوری هستی تو؟
_…..
_مرگ من؟ اگر اون عمرانه که تو داری از دفترت کشیکش رو میدی پس اینکه الان تو مسیر پله ها کم مونده بود نازی رو زیر بغلش بزنه ببره کی بود؟
_…..
_داد نزن….من چه میدونم. تو داری کشیکش رو میدی….
_……
نفس عمیقی کشید و به من خیره شد.
_نه چیزی نشد. آره این جاست. ترسیده نمی تونه حرف بزنه. باشه بیا
تلفن را قطع کرد و کنار من نشست. سرم را کج کردم و نگاهش کردم. از خودم بدم می رسید. گونه ام را ب*و*سیده بود و مرا لمس کرده بود. همان حال بد مجدداً برگشته بود.
_خوبی؟
فقط سرم را کمی به نشانه مثبت تکان دادم. تبسم نصف و نیمه زد و اشاره ایی به شهاب کرد و به اتاقش حرکت کردند و چند دقیقه ایی را آن جا آرام آرام صحبت کردند.
مغزم از کار افتاده بود. قلبم میخواست فکر کنم و جاده حلی پیدا کنم اما آن قدر گیج و هراسیده بودم که قدرت فکر از من سلب شده بود. فقط تمام لحظه به لحظه ی حرفها و اتفاقات در راه پله ها جلوی دیدهانم می رسید.
چیزی در حدود نیم ساعت بعد بابک آمد. مثل یک گلوله آتش بود. عصبی و خشمگین.
_چی جوری اومده این جا که من نمشاهده کردمش؟ من تمام مدت داشتم کشیک میدادم.
صوتی بم و نسبتا بلندش از مسیر رو می رسید.
_من چه میدونم ؟ تو اون جا بودی شازده از من میپرسی؟
وارد شد و کنارم جای گرفت. حالا پیشانی ام را روی زانویم گذاشته بودم و به دکمه های مانتویی که تنم بود و هنوز آن را در نیاورده بودم نگاه میکردم.
کف دستش را برای لحظه ایی روی موهایم گذاشت.
_نازی…..
صدایش ساکت و مضطرب بود. سرم را کشیده کردم. نگاهش کردم. نگاهانش ملایم جدی بود اما دلواپسی هم در آنها بود.
_خوبی؟
_آره
صوتیم گحرکت کرده بود. سرفه ایی کردم.
کتش را در آورد و به پشتی مبل تکیه داد و آه عمیقی کشید و کف دستش را روی صورتش کشید و با لحن خسته ایی گفت:
_من تمام مدت حواسم بهش بود. فقط یک لحظه درست جاییکه ماشین اون پارک شده بود یه وانت زد به یه موتوری و سریع دور و برش شلوغ شد. همین.
_تو همین یه لحظه اون کار خودش رو کرده. حالا اتفاقی که افتاده.
_مرتیکه حروم…..
حرف بابک را قطع کردم و با آزردهی گفت:
_خواهش میکنم به خودش فحش بده.
با حیرت نگاهم کرد و فقط سرش را تکان داد.
رو به علی کرد و اظهار کرد:
_چی شد حالا؟
_ مجبور شدم بگم که نازی خانم صیغه ات شده. هر چند فکر نکنم باور کرد. (خنده ایی کرد و ادامه داد)بیان کرد بابک همون یکی رو هم به زور گراهی شده.
صدای خنده کشیده شهاب به خنده ملایم خود بابک اضافه شد.
با تعجب به بابک خیره شدم.
_شما به زور زن گراهی شدی؟
نگاهم کرد. طولانی و موشکافانه. گردنش را کمی کج کرد و به جای جواب به سوال من اضافه کرد:
_کف دست که بهت نزد؟
جوابش را ندادم و فقط نگاهش کردم. البته رفتارهای سرد او بعد از نامزدی در شمال کمی مرا مضطرب کرده بود ولی اجباری بودن این وصلت هضمش به هیچ وجه برای من ممکن نبود. چه زور و اجباری میتوانست بالای سر مرد محکمی مثل بابک پژمان باشد؟ چند ثانیه در نگاهانم به جستجوی چیزی که نمی دانستم چیست پرداخت.
_یه صیغه نامه برامون جور کن. حواست باشه تاریخ دو روزگار قبل رو بزنی. هر محکم کاری که خودت میدونی انجام بده.
علی سرش را تکان داد و نگاهی به من کرد و اضافه کرد:
_بابک این آدم تهمتوجه شد هم کرد. اظهار کرد که حواست به زنت باشه. دزد زیاده……
شهاب از آشپز خونه بیرون رسید و یک ماگ نسکافه به کف دستم داد و در ادامه حرف علی اظهار کرد:
_گفت که به مامانت و بابات هم میگه.
بابک چانه اش را بالا داد و خونسرد به رو به علی اضافه کرد:
_یه سیگار بده.
علی سیگاری برایش روشن کرد. پک آرام و کوتاهی به سیگار زد و در حالیکه نگاهش رو به من بود اظهار کرد:
_بگه! من حسابم از قادر خان جداست. زیستن من اختیارش کف دست خودمه.
به یاد حرف گلی افتادم که میاظهار کرد “شاید قادر خان ثری خانم رو مجبور کرده که روی بابک کار کنه تا نظر مساعدش را برای عقد با ماهی جلب کنه.” اما برای چه؟ برای پول؟ برای اینکه پول هر دو خانواده یکی شود و خواه نا خواه سودها هم دو برابر شود؟ دیگر عمو علی نمی توانست در کاری برای شراکت نه بیاورد چراکه به اصطلاح گوشتش زیر دندان آنها بود. ناخوداگاه اضافه کردم:
_پس به چه زوری ماهی رو گحرکت کردی؟
چند ثانیه نگاهم کرد. گوشه لبش بالا رفت و لبخند کجی زد و بیان کرد:
_بعدا نازی.
اخم کردم و حرفی نزدم. پس اجباری در کار بوده است.
برخاست و رو به علی اضافه کرد:
_تو صیغه نامه رو ردیف کن تا شامگاه. تا من هممسیرم باشه. یه وقت ممکنه به درد بخوره
علی سرش را تکان داد و گفت:
_کی جاده می افتی؟
_نصفه شامگاه.
_اگر تعقیبتون کرد چی؟
بابک سیگارش را خاموش کرد و چند لحظه حرفی نزد و بعد گفت:
_با ماشین خودم نمی ریم با ماشین شهاب میرم. بره پشت بخوابه که متوجه شده نشه
_نفهمه.
_نه شامگاهه متوجه نمیشه کی پشت فرمونه
کف دستی به روی کف سرش کشید و اظهار کرد:
_کلاه میزارم سرم کمتر تابلو میشه!
علی خندید و گفت که میرود تا کارها را ردیف کند. شهاب هم با او حرکت کرد.
کمی از نسکافه ام را خوردم و به او که کنار پنجره ایستاده بود و خیابان را تحت نظر گحرکت کرده بود خیره شدم.
_بیرونه؟
چرخید و نگاهم کرد.
_نه نیست. نمی دونم کجا …..
تلفنش زنگ خورد و حرفش را نیمه کاره گذاشت.
_الو باربد. چطوری تو چه خبر؟
_……
روبه رویم قرار گرفت و گوشی تلفن را بین شانه و گونه اش نگه داشت و از روی میز از پاکت سیگار علی یک سیگار دیگر آتش زد و به پشتی مبل تکیه داد. حرفی نمی زد و با دقت به حرفهای برادرش گوش میداد.
_واقعا؟ پس یعنی الان عمران باید بیاد اون جا؟
_……
_مجری پروژه کی بود؟ امضای کی پای قرار دادشونه؟ تو و بابا یا عمران و محمد؟
_…….
نگاهش را به من داد و همانطور که به من خیره شده بود اظهار کرد:
_اوهوم! پس خودش باید بیاد یا محمد. بهش خبر دادین؟
_……
_خوبه پس خبرش کن تا بیاد پیشت. من بتونم همین امشب نازی رو ببرم بسپرم کف دست امیر هوشنگ، خیالم یکم راحت بشه. آخه صبح تو جادهرو نازی رو گیر انداخته بود دوباره
_……
_حالا داستانش طولانیه بعد برات تعریف میکنم….پس باربد کف دست کف دست نکن همین حالا زنگ بزن بهش بگو، تا بیاد کیش.
_…….
_باشه نه قربانت خبرم کن.
گوشی را قطع کرد.
_چیزی شده؟
سرش را تکان داد و خم شد و ماگ مرا برداشت و کمی از نسکافه ایی را که در آن باقی مانده بود را خورد.
_آره مثل اینکه یکی از کارگرهای پروژه از بالای داربست افتاده پایین. کار به جاهای باریک کشیده معلوم نیست پاش سرخورده افتاده یا خودکشی کرده یا اصلا کسی هلش داده. چون مثل اینکه چند روزگار قبل هم با چند تا از کارگرها بحث و درگیری داشته. حالا پای عمران هم به عنوان مدیر پروژه کشیده میشه وسط، باید بره کیش. برو برگرد هم نداره.
_مرده؟
سرش را تکان داد.
_نازی از طبقه دهم افتاده
دستم را جلوی دهانم گرفتم.
_وای خدا.
برخاست و کنارم جای گرفت. در نگاهش چیزی بود که نمیتوانستم مفهوم آن را متوجه شوم.
گفتم:
_بیچاره.
آهی کشید و اضافه کرد:

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان زیبا دخت مظلوم - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←