لنگه ی در که وا شد و مامان تو قاب در نمایان شد، خیلی بهسرعت تماس رو قطع کردم و چرخیدم سمتش…
شال قهوه ای رنگ رو دور بدنش پیچراکهد و اومد سمتم.
غمگین بود.
کاش بدونه من واسه اینکه غم تو نگاههاش نباشه دارم تن به چه کاری میدم.
کوله ام رو روی دوشم انداختم و رفتم سمتش. سعی کردم خودم رو بشاش و خوشحال نشون بدم واسه همین تبسم زدم و گفتم:
-صبح بخیر خوشگلترین مولین دنیا !
اون حتی نتونست ادای آدمای سرخوش رو دربیاره چراکه با حالتی محزون گفت:
-صبح بخیر عزیزم…
غمگین نگاهم کرد.نزدیک و نزدیک تر کرد.
سرانگشتهاش رو روی پوستم کشید.انگشتهاش یخ بودن.
آرام بیان کرد:
-ساتو…
به صورتش خیره شدم و جواب دادم:
-جووونم مولین!
آب دهنشو قورت داد و با رها کردم دو طرف شنلش بیان کرد:
-اگه قراره فقط آخر هفته ها ببینمت پس اینجا چه فرقی با همون زندون داره.
دستشو گراهی شدم و به لبهام نزدیک کردم.
انگشتهاش رو بوسیدم و اضافه کردم:
-قول میدم زود به زود بهت سر بزنم…هر وقت که تونستم.کنار ننجون بمون…
مضطرب من نباش.
جایی که من میرم جای خوبیه…
اندوهگین سرش رو تکون داد و بعد
یه لقمه گذاشت تو جیب کوله ام و اضافه کرد:
-اینو سر کار بخور ضعف نکنی خب؟ به خودت برس…
با بغض لبخند زدم و اظهار کردم:
-چشممم! هرچی شما بگی!
زیپ کیف رو بستم بعد هم گونه اش رو ماچ کردم و با درآغوش کشیدنش گفتم:
-خداحافظ مولین.بدرقه ام نکن چراکه من زود میام پیشت! دوست دارم..بهشدت دوست دارم…
نباید بیشتر از اون کنارش می موندم.هرچه بیشتر می موندم پای موندم شل تر میشد واسه همین از آغوشش جدا شدم و به سرعت ازخونه زدم بیرون…
دماغمو بالا کشیدم و با بیرون آوردن دست راستم از توی جیب لباس تنم
انگشتموزیر هردو نگاهم کشیدم و به سمت ماشین مشکی رنگی رفتم که رنگ رو و جمالش به این منطقه و این خیابونا نمیخورد.
نگاهی به دور و اطراف انداختم و بعد قدم زنان به سمت ماشین حرکت کردم.
چندقدمی اون ماشین مشکی که از تمیزی زیاد پی درخشید و برق میزد، ایستادم که همون موقع یه مرد تنومند و یلند قامتی که من همواره اونو با نویان می دیدم از ماشین پیاده شد.
اومد جلو…صورت عبوس و مقتدر و قلدری داشت.
اصطلاح عامیانه اش میشد قلچماق بودن!
آره شبیه قلدرها بود.
یه بهتر بود بگم لات شیک !
منو کاملا میشناخت.در عقب ماشین رو باز کرد و گفت:
-بفرمایید خانم!
با من خیلی محترمانه حرف میزد البته دلیل این احترام برمیگشت به نویان و حساسیت زیاد و عجیب غریبی که روی من داشت.
به طرز غیر عادی ای با من خوش و بش میکرد و بعدهمون آدم در لحظه تبدیل میشد یه یه موجود مخووووف!
بی سرو آوا وار ماشین شدم.
درو بست و پشت فرمون جای گرفت.
فق خودش بود و من.کوله پشتیمو روی پاهام گذاشتم و به آینه جلویی ماشین که نگاههاش توش نمایان بودن خیره شدم.
تا مدنی طولانی ساکت بودم ولی یعد اون خاموشی رو شکستم و سؤال کردم:
-من ساتو ام…
نگاهم کرد ولی جوابی بهم نداد.میخواستم باهاش کمی صمیمی بشم تا درمورد نویان ازش بپرسم.
با یه مکث چنددقیقه ای پرسیدم:
-میتونم اسمتونو بپرسم…؟
جوابی نداد.انگار تمایلی به اینکار نداشت اما خب قبل از اینکه من یه کل از باز کردن دهنش مایوس بشم جواب داد:
-تورج…
تورج! پس کف دست راست و مورد اعتماد نویان اسمش تورج بود.
نفس عمیقی کشیدم و همونطور که انگشتهای شستمو می چرخوندم سؤال کردم:
-نویان روانیه ؟
نفس عمیقی کشیدم و همونطور که انگشتهای شستمو می چرخوندم پرسیدم:
-نویان روانیه ؟
واکنش خاص یا بهتره بگم آشکاری نسبت به سوالم از خودش نشون نداد ولی حتی با وجود اینکه چراکه پشت فرمون بود و فقط چشم و ابروهاش رو توی آینه می مشاهده کردم از همونها تعجبش رو از گوش دادن حرفم احساس کردم.
خیلی زود نحوه ی پرسشم روعوض کردم و جور دیگه ای بیانش کردم و اضافه کردم:
-آخه اون یه جوریه! بهشدت سرخوشه بعد یهو یه جوری میشه که…که مثل…مثل آدمای نرمال نمی مونه…
باز هم حرفی نزد.خاموشیش رو دوست نداشت.
دلم میمیل داشت یکم راجع به اون حرف بزنه برام آخه من چیز خیلی زیادی ازش نمیدونستم.
احساس میکردم طرف حسابم یه آدم و یه شخصیت کاملا گنگ و پیچیده و نامفهوم….
یکی که هیچی ازش نمیدونم!
هیچی…
دوباره سؤال کردم:
-اون چرا کنار خانواده اس نیست؟ اصلا خانواده اش کجاهستن!؟ایرانن…؟! میدونن پسرشون آدم کشه؟ میدونن آدمارو باخودخواهی مجبور میکنن که…
تا با اون نگاههای برآشفتهش بهم نگاه کردم ناتمایل داشته ساکت و صامت شدم.
یه…یه خشم عجیبی تو نگاه سردش بود که آدمو می ترسوند.
با صوتی کلفت آروم و خش داری گفت:
-خانم…شما جز با آقا حق نداری با کسی حرف بزنی!
پوزخندی زدم و پرسبدم:
-این از فرمایشات خود آقاتونه!؟
بهشدت خونسرد و آروم انگار که حتی داره برای حرف زدن زیاده روی میکنه گفت:
-اگه سوالی دارید از خدا آقا بجویا شد!
دستهامو بالا و پایین کردم و اضافه کردم:
-من فقط چندتا سوال ساده داشتم همین!
بار دیگر جوابش رو تکرار کرد ولی جور دیگه ای:
-سوالهای سادتون رو هم از خود آقا بسؤال کرد!
نه! حرف کشیدن از این مرد آب تو هاون کوبیدن بود.
نمیشد اصلا ازش حرف کشید.
یا هیچی نمیاظهار کرد یا اگه حرف میزد چند کلمه ی تکراری بی سروته تحویلم میداد که هیچی نمیشد ازش بیرون درآورد جز جمله ی ساده ی ” لطفا ساکت بمونید خانم… “…
آه آرومی کشیدم و سرم رو به سمت شیشه ی دودی برگردوندم.
چه حس و حال بدی….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن