امیر ناجور پاپیچش شده بود.
گویی تا مدتی که از زیر زبانش حرف نمیکشید ارام نمیشد.
از روی کاناپه بلند شده و بشاش به سمت محمد رفت و خیره به ابروهای جمع شده اش گفت:
– جون داداش بگو دیگه !
ابروهای رسام بیشتر از پیش در هم کشیده شد و گفت:
– قسم نده!
امیر ولی متوصل به قسم شده بود
میدانست که محمد سر این چیز ها حساس است و دقیقا دست روی نقطه ضعفش گذاشته بود.
ولی انگار این بار فرق میکرد.
محمد هیچ جوره کوتاه نیامد و حتی یک کلام از میان لبهایش بیرون نرفت.
سرسختانه خودش را مشغول به کارش نشان داد و به امیر که داشت جلوی رویش بال بال میزد توجه نکرد.
***
روبروی پنجرهی بزرگ و سراسری شرکت قرار گرفت و شمارهی ملورین را گراهی شد.
چند بوق بیشتر نخورده بود که صدایِ خستهی دخترک در گوشش پیچید:
– الو محمد؟
محمد گفتنش جورِ دیگری بود انگار!
لحنِ پر از ناز و قلببرش دین و ایمانِ محمد را به چالش میکشید انکار.
حتی از پشت تلفن هم میمیل داشت بوسهای از لبهایش بچیند، آنقدر که این دختر قلببر بود.
بهآرامی پچ زد:
– جونِ محمد! خوبی؟
ملورین اما به لبهایش پیچ داده بود و از پشتِ تلفن با معصومیتی کودکانه لب زد:
– نه نیستم!
اخم های محمد از مضطربی در هم فرو حرکت کرد و گفت:
– چیشده؟
دستِ ملوریت زیر قلبش پیچیده شد و به ناگاه لبش را از درد زیر دندان کشید و لب زد:
– هیچی تو خوبی؟
سعی داشت محمد را قانع کند ولی صوتی بیحالش، دل محمد را لرزانده بود که اظهار کرد:
– چیشده ملو؟ چیکارت شده؟
گوشهی لبش را اهسته به دندان کشید و با گونه هایی گر گراهی شده از درد و خجالت زمزمه کرد:
– هیچی یه خورده…یه خورده بدن دردم.
بدن درد بود؟
نکند بخاطرِ رابطهی پر تب و تاب دیشب و وحشی بازی های او به این حال و روزگار افتاده بود؟
کلافه کف دستی میانِ موهایش سراند و اظهار کرد:
– قلبت درد میکنه؟
– آره!
حدس میزد!
بعید بود که با وحشی بازی دیشبش ملورین دردی نداشته باشد.
مخصوصا که سومین رابطه اش را پشت سر گذاشته بود و خشونت محمد کمی اذیتش کرده بود.
با شرمندگی گفت:
– دورت بگردم!
اگه بهشدت درد داری میخوای بیام دنبالت ببرمت دکتر؟
ملورین لبش را گزیده و از این مهربانیِ محمد قند در قلبش اب شد و اضافه کرد:
– نه خوبم! فقط…
میل داشت بپرسد که امشامگاه میآید؟
انگار در همین دو شبی که کنار هم بودند بدجور به او عادت کرده بود.
بوی عطرِ تنش هنوز در فضاب اتاقش پیچیده شده بود و تمام اتاق محبت بازیِ دیشامگاهشان را نشانش میداد.
محمد که مکث او را متوجه شد، با کنجکاوی سؤال کرد:
– فقط چی عزیزم؟
قلبش را به دریا زده و خفه زمزمه کرد:
– میای پیشم؟
قلبش میتمایل داشت که دخترک همین الان دقیقا روبرویش از حرکت ایستاده باشد و او تا میتواند لب هایش را ببوسد.
این حجم از قلببری کردن حتی از پشتِ گوشی تلفن برایش بسیار عجیب بود!
نباید تا این حد به این دختر وابسته میشد اما انگار تمامِ دنیایش در ملورین خلاصه شده بود!
لب هایش را به دو طرف کش داد و گفت:
– دلت تنگ شده واسم؟
جوابِ سوالش واضح بود.
مگر میشد مشتاق دیدار او نبود؟
مگر میشد دلش برای مردی که حامیاش شده بود تنگ نشود؟
آن هم درست مدتی که تمام فکر و ذکرش پر از محمد شده بود.
پر از لمسِ اغوشش!
عطرِ خوش بوی تنش!
نگاه عاشقانه و نجواهای جذابیش!
نمیشد دلتنگِ این مرد نشد!
پچ پچ وار لب زد:
– اوهوم!
محمد اما روی دندهی شیطنت افتاده بود!
میدانست که گونههای ملورین رنگ گرفته و همین باعث میشد که قلبش بیشتر هوایِ شیطنت کند!
– اوهوم چی؟ تنگ شده بود؟
حرصی پا روی زمین کوبید و کمی اخم هایش را در هم کشیده و معترضانه اظهار کرد:
– عه محمد!
پر شور و هیجان اظهار کرد:
– جان؟ جان محمد؟ چی میگی بچه؟ نمیگی من الان پیشت نیستم نمیتونم حسابتو برسم داری قلببری میکنی؟
بطوری که انگار محمد روبرویش قرار دارد، دیده غرهای حرکت کرد و معترضانه گفت:
– بسیار بی ادبی! پستِ تلفنم کف دست بردار نیستی؟
با شیطنت خندید و گوشی را محکم تر میان انگشتهای دستش فشرد و اضافه کرد:
– نچ!
هر چند ترجیحم اینه که حضوری این حرفا رو بزنیم اما حیف که فعلا کف دستمون بستست.
قلبش بودن محمد را میمیل داشت!
نمیدانست چرا اما انگار تمام قلبخوشیاش در دیدن این مرد خلاصه شده بود .
خجالت را کنار زده و پر از بیقراری و عطش به ارامی زمزمه کرد:
– قلبم بسیار واست تنگ شده!
جیزی درون دلِ محمد بالا و پایین شد
نفسش را با اسودگی بیرون فرستاد و با سبکی اظهار کرد:
– منم قلبم واست تنگ شده دورت بگردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن