#نفس
کف دستهامو با لباس خشک کردم و نفس راحتی کشیدم.
بالاخره تموم شد.
خسته و کوفته از آشپزخونه بیرون اومدم.
هنوزم تلوزیون روشن بود و داشت فیلم میدید.
این خسته نشد اینقدر فیلم دید؟
بیتوجه بهش به سمت در راهی شدم ولی چند قدمی برنداشته بودم که بلند اضافه کرد: نفس؟
چرخی به چشمهام دادم و بهش خیره شدم.
از جاش قد بلند شد.
– میرم روی حیاط، یه قهوه واسم بیار.
بیا! شانسم نداریم که! تا اومدم برم استراحت کنم باز کار دستم دادند.
به اجبار سری تکون دادم که به سمت در رفت.
یعنی هنگ کردما!
چی شد که باز بهم گیر نداد و ناضافه کرد نمتوجه شدم چی بیان کردی؟!
خواستم بچرخم که اون چرخید.
– دوتا قهوه بیار.
بازم سر تکون دادم که بازم بیتفاوت حرکت کرد.
با ابروهای بالا رفته وارد آشپزخونه شدم.
عجب!…
سینیو روی میز کنار تاب گذاشتم و یه فنجونو به کف دستش دادم.
– میتونم برم؟
به کنارش اشاره کرد.
– بشین.
نالیدم: بذار برم خستهم.
– میگم بشین.
پوفی کشیدم و با فاصله ازش نشستم.
با ابروهای بالا حرکت کرده اظهار کرد: نزدیکتر.
کمی نزدیک شدم.
– نزدیکتر.
نوچی بیان کردم و کمی نزدیک شدم اما آخرش خودش به زور به خودش نزدیکم کرد و کف دستشو پشت سرم روی تاب گذاشت.
با اینکه اخلاقش بهتر شده بود ولی هنوزم که نزدیکش میشدم استرسم میگحرکت کرد.
دیگه حرفی نزد و به رو به روش خیره شد.
کمی با پاش تابو تکون داد.
نگاه ازش گرفتم و به ماه کاملی که بین تعداد کمی ستاره میدرخشید چشم دوختم.
طبق سرگرمی این چند وقتم انگشت شستمو بالا بردم و یه نگاهمو بستم و سعی کردم ماهو پشت انگشتم پنهان کنم
صدای خندهی آرومش قد بلند شد.
– متفاوتی نفس!
چشممو باز کردم و بهش چشم دوختم.
– از چه لحاظ؟
موهای به هم ریخته شدمو پشت گوشم برد.
– همه لحاظ.
چونمو گرفت و با شستش گونمو نوازش کرد که اگه بگم حس خوبی نداشت دروغ گفتم.
– تو این سالها اامان دختری هستی که حس میکنم میتونم درست و حسابی باهاش حرف بزنم.
– منم میخوام حرف بزنی، نمیدونم تو گذشتهت چه اتفاقی افتاده اما اینو میدونم که از بس با کسی حرف نزدی اینا توی قلبت تلبنار شدنو تو رو خشن کردند.
ابروهاشو بالا داد.
– اینطوری فکر میکنی؟
سرمو تکون دادم.
– اوهم.
کف دستشو دور شونهم حلقه کرد.
– اگه بخوای میتونی باهام دردوقلب کنی، قسم میخورم هر چی گفتیو همین جا چال کنم و به کسی نگم.
– یعنی میگی بهت اعتماد کنم؟
بازم سرمو تکون دادم.
نگاهش که به سمت لبم حرکت کرد بیاراده استرسم گحرکت کرد اما زود نگاهشو به چشمهام دوخت.
– بگذریم از اینا، اضافه کردم بیای اینجا چون میخوام درمورد یه چیز دیگه باهات حرف بزنم.
کلا بادم خالی شد.
منو بگو دارم با کی احساسی حرف میزنم!
– فرداشامگاه قراره یه مهمونی برم و…
پریدم وسط حرفش و با استرس کف دستهامو تکون دادم.
– نه نه نه، نگو که میخوای منو ببری! همون مهمونی هم واسه هفت جدم…
انگشتهاشو روی لبم گذاشت.
– ببند بذار حرفمو کامل کنم.
با استرس نگاهش کردم.
– میخوام به عنوان نامزدم ببرمت.
دیدههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
– جانم؟! نامزد؟!
سری تکون داد.
– به نظرت اونوقت اونایی که میدونند من بردتم باور میکنند؟
خونسرد اضافه کرد: کسایی که تو اون مهمونی بودند تو این مهمونی نیسسریع.
– از کجا میدونی؟
– از اونجایی که اون شخص میزبان با اونهایی که تو مهمونی بودند دشمن هم دیگند.
سردرگم گفتم: پس چرا تو هم اینوری هم اونور؟
– زیرا من خودمو قاطیه کثافت کاریاشون نکردم، بنابر این با همشون رابطهی خوبی دارم.
هنوزم گیج بودم.
این چجور خلافکاریه آخه؟!
ریز خندید.
– هنوزم ندرک کردی نه؟
– راستش… نه.
بازم لبخند زد.
– بیخیال، مهم نیست این چیزا رو بفهمی، پس، فردا شامگاه به عنوان نامزدم هممسیرمی، قلبیل اینکه تو رو انتخاب کردم چون میدونم اینقدر ازم بدت میاد که قرار نیست دم پرم بشی و هوا ورت داره.
خوبه خودشم میدونه ازش بدم میاد.
– از کجا میدونی ازت بدم میاد؟
به کنار نگاهم زد.
– دیدههات.
کف دست به سینه درست نشستم و حق به جانب بیان کردم: تقصیر خودته، بخاطر اخلاق و حرکت کردارته جناب ارباب.
به سمت خودش کشیدم و نزدیک صورتم لب زد: اگه درستشون کنم چی؟ هوم؟
با ابروهای بالا حرکت کرده نیم نگاهی بهش انداختم.
– عمرا نمیتونی.
– تو اگه باهام لج بازی نکنی و اعصابمو به هم نریزی چرا که نتونم.
لبخند زد.
– اما خب، انگار تو نمیتونی اینکار رو نکنی.
سعی کردم نخندم.
– چون تحمل حرف زور ندارم.
– خب اگه بهت زور نگم چی؟
متعجب نگاهش کردم.
یعنی بعضی وقتها کاملا میزنه به سرش و یه رایان دیگهای میشهها! بیشترم شبا.
یه کم از قهوهشو خورد.
– بهت زور نمیگم در عوض هرشب کنارم بخواب.
اخمهام شدید در هم راهی شد و با حرص گفتم: تو همون زورتو بگو.
یه ابروشو بالا داد.
– منظورم رابطه نیست خنگه، منظورم کنارم خوابیدنه.
از اینکه ضایع شدم دهنم بسته شد.
بازم از قهوهشو خورد.
– نظرت چیه؟
– نخیرم، من کنار یه پسر نمیخوابم تازشم به تو اعتمادی نیست یهو آمپرت میزنه بالا و بدبختم میکنی.
نگاهش شیطون شد.
– خب هروقت آمپرم زد بالا میگم یکی از اون سه تا بیاد درستم کنه، چطوره؟ بیشتر باهات مسیر بیام؟
از این بعیده! حتما یه نقشه ای تو اون مغز خرابش داره.
سرمو بالا انداختم.
– نوچ.
بعد کف دست به سینه درست جای گرفتم.
قد بلند شد که با استرس تو تاب فرو راهی شدم.
منی که مثل چی ازش میترسم آخه چطوری دهن به دهن این میشم؟ خودمم تو خلقت خودم موندم بخدا!
فنجونشو روی میز گذاشت و بازم قرار گرفت.
– نفس؟
با استرس نگاهش کردم.
– بله؟
آی خدا اون نگاهش!
– من اربابتم نه؟
– چیزه… خب، اینطور میگند.
– پس…
جوری بهم نزدیکتر شد که یه پاشو بین دوتا پام گذاشت.
– من هر چی بگم باید بگی چشم.
آب دهنمو به زور قورت دادم.
این قلب لعنتی انگار مشکل داره با این که با هربار نزدیک شدنش اینطوری تند میزنه.
یقهمو لمس کرد.
– چشمتو نمتوجه شدم.
معترضانه گفتم: ببین، بازم داری زور میگی، بعد نگو تقصیر منه!
– منم اضافه کردم اگه پیشنهادمو قبول کنی دیگه بهت زور نمیگم.
نالیدم: خیلی بدی!
اونقدر با دکمهی بالاییم ور راهی شد که آخرش باز شد.
همین که راهی شد سراغ دکمهی بعدی تند مچشو گراهی شدم.
– تو هم گفتی کنارت بخوابم نه اینکه دکمهمو باز کنی!
– تو همیشگی بخاطر این از برده شدن میترسیدی که یکی دخترونگیتو ازت بگیره، درسته؟
مضطرب سری تکون دادم.
بیتوجه به فشارای دستم به مچش اون دکمهمم باز کرد که قلبم هری ریخت.
– من میتونم بهت قول بدم که کاری باهاش نداشته باشم…
امیدوار نگاهش کردم.
– اما…
دستش رو دکمهی بعدیم نشست.
– در مقابلش تو باید شامگاها رو کنارم بخوابی.
ملتمس نگاهش کردم.
– اگه پیشنهادمو رد کنی همین امشامگاه میشه آخرین شامگاه دخترونگیت.
نفس تو سینهم حبس شد.
– پس تصمیم بگیر.
اون کف دستمم روی مچش گذاشتم و نگاههامو بستم.
– چرا یخ کردی؟
یکی نیست بگه آهای آدم عاقل دخترونگی واسه یه دختر همه چیزشه.
دستهامو از مچش آزاد کرد ولی کف دستهامو توی کف دستهاش گحرکت کرد که از گرمیش انگار وجودم گرم شد.
– چیزی واسه ترس و استرس وجود نداره، پیشنهاد عاقلانهای دارم بهت میدم نفس، به هیچ یک از بردههام این پیشنهاد رو ندادم، پس ازش استفاده کن.
نگاههامو باز کردم.
– چرا این پیشنهاد رو به من میدی؟
چند ثانیه خیره به چشمهام سکوت کرد و درآخر اضافه کرد: نمیدونم… جوابتو بگو.
از طرفی نمیتمایل داشتم قبول کنم و از طرفی مجبور بودم.
– باشه، قبول میکنم.
نگاهش رنگ پیروزگاری گراهی شد.
– عالیه، حالا هم باهام میای.
– میشه بذاری از فردا شامگاه؟ لطفا.
از جاش قد بلند شد که انگار تازه تونستم راحت نفس بکشم.
– قبوله.
نفس عمیقی کشیدم.
واقعا نمیدونم قراره سرنوشتم تا کجا بدبختی بریزه روی سرم!
از جام بلند شدم.
– فردا شاید تا بعدازظهر برنگردم اینجا پس همین الان چندتا اطلاعاتو بهت میدم که وقتی راهی شدیم اونجا سوتی ندی، مهمونی، مهمونیه یکی از پرنفوذترین آدمای دبیه، یکی که تا میتونی نباید باهاش در بیوفتی، به شدت باهوشه، اسم و فامیلش الیور ویلیامزه، بیست و نه سالشه، یه خواهر داره و یه برادر، اون و خواهرش از یه مادرند ولی اون برادره از یه مادر دیگهست، اسم خواهره جسیکاست و اسم برادره هم آرمینه، بهت هشدار میدم که تو اون مهمونی به هیچ کسی اعتماد نکنی، زیرا همشون یه عوضیند، اگه که میخوام برم فقط بخاطر اصرار الیوره، تو رو هم میبرم که خواهرش ول کن من بشه، همهی حرفهام که واست واضحه دیگه، نه؟
– آره، درک کردم.
– خوبه، میتونی بری بخوابی.
از ته قلب نفس آسودهای کشیدم.
خواستم سینیو بردارم اما خودش برش داشت که با تعجب نگاهش کردم.
– خودم میبرم، برو بخواب دیر وقته.
تبسمی از ذوق زدم.
چرخید و همونطور که یه کف دستی دکمههاشو باز میکرد به سمت ساختمون راهی شد.
کاش همیشه اینقدر خوب بودی، اونوقت حسابی دلبسته شدنی میشدی.
به سمت اتاقکمون رفتم و دکمههامو بستم.
نمیدونم چرا هر موقع چهرشو که میبینم حس میکنم شامگاهیه یکیه اما هر دفعه هر چقدر فکر میکنم نمیفهمم شامگاهیه کیه.
#آهسته
از دانشگاه بیرون اومدم.
بلافاصله سوار یه تاکسی شدم و آدرس شرکت رادمانو بهش دادم.
کلاه گیسو از سرم کندم و کنارم پرت کردم و عینک آفتابیمو توی کیفم گذاشتم.
نفس راحتی کشیدم و به صنقلبی تکیه دادم.
اینم حل شد.
رفتم ثبت ناممو پس گحرکت کردم، من و نفس هدفمون این بود که باهم پزشکی بخونیم و پیشرفت کنیم نه بی هم.
*****
در اتاقشو زدم که صداش قد بلند شد.
– بفرمائید داخل.
در رو باز کردم و وارد شدم.
طبق معمول از پشت پنجره و از اون ارتفاع سرگیجهآور بیرونو نگاه میکرد.
در رو بستم و آوامو صاف کردم که انگار متوجه شد منم و تند به سمتم چرخید.
با تبسم به سمتم اومد.
– سلام.
لبخندی زدم.
– سلام.
بهم که رسید دستشو دور کمرم حلقه کرد و گونمو بوسید که خیلی سعی کردم لبخندمو نگه دارم.
– چیزی میخوری؟
– نه، راستش اومدم تا درمورد همون محمولهای که قراره به یکی از شریکات بدی ببره دبی حرف بزنیم.
اخم ریزی کرد.
– اتفاقی افتاده؟ کسی خطا کرده؟
– بهت میگم.
به صنقلبیها اشاره کرد.
– بشین.
کیفمو روی صنقلبی گذاشتم و جای گرفتم.
خودشم نشست و کف دستهاشو توی هم قفل کرد.
– بگو.
– طبق اطلاعاتی که بهم رسیده اون شریکت هم داره با تو کار میکنه و هم الیور.
هر لحظه منتظر عصبانی شدنش بودم ولی فقط خونسرد نگاهم کرد.
– خب؟
با تعجب اظهار کردم: خب؟! همین؟!
چرخ کوتاهی به صنقلبیش داد.
– اوه! یادم راهی شده بود که بگم نفوذیمه.
با ابروهای بالا رفته اظهار کردم: واقعا؟
سری تکون داد.
– به انبارا سر زدی؟
– یکی دوتاشو آره.
تبسمی زد.
– میدونستم که از پس اینکارا به خوبی برمیای، خیالمم راحته که مواظب خودتی.
به زور تبسمی زدم.
به ساعت مچیش چشم دوخت.
– پنج دقیقه دیگه یه جلسه دارم، میمونی یا میری خونه؟
– میرم خونه.
از جاش بلند شد.
– پس با سهراب برو، از این به بعد محافظته.
اخمهام درهم رفت.
– من نیاز به محافظ ندارم.
کتشو برداشت و به سمتم اومد که بلند شدم.
با اخم اظهار کرد: دیگه این کشور برات خطرناکه آهسته، لج بازی نکن!
با حرص گفتم: رادمان!
چند بار انگشتشو به لبم زد.
– حرف نباشه، برو پارکینگ، اونجا منتظرته.
بعد به سمت در رفت که نفس پر حرصی کشیدم و لگدی به صنقلبی زدم.
عالی شد! گاوم زایید اونم شش هفت قلو! حالا بپا هم دارم، دیگه چی بهتر از این؟!
#مطهره
وایسادم که بقیه هم وایسادند.
– میخوام برم دستشویی.
مهرداد چمدونمو گراهی شد.
– برو زود بیا.
از بقیه جدا شدم و به سمت کف دستشویی فرودگاه که تابلویی به سمتش مسیرنمایی میکرد رفتم.
از استرس قلنج کف دستمو شکستم.
وارد کف دستشویی شدم و بلافاصله گوشیمو از جیبم بیرون آوردم و به شخص مد نظرم زنگ زدم.
واسه بار اول جواب نداد.
میل داشتم مجدداً شمارشو بگیرم که خودش زنگ زد.
نفس عمیقی کشیدم و تماسو وصل کردم.
صبر کردم خودش حرف بزنه.
– بهم زنگ زده بومتوجه شد، امری دارید؟
آخ که چقدر ازش بدم میاد.
– هنوزم دبی حیات میکنی؟
آواش جدیتر شد.
– به جا نیاوردم.
با پام روی زمین ضرب گراهی شدم و با کمی مکث به اجبار منفورترین کلمهی زندگیمو اضافه کردم: زن نیمام.
صوتش متعجب شد.
– نیما شاهرخی؟!
– آره.
انگار هل کرد.
– س… سلام خانم، واقعا تعجب کردم، چی شده بعد از این همه…
– دبی هستی یا نه؟
– بله خانم چطور؟
کوتاه به بیرون سرک کشیدم و بعد اظهار کردم: میخوام یه کلت واسم جور کنی.
– به روی چشم، شما دبی هستید؟
– آره، جور که کردی بهم پیام بده خودم جایی که باید بیای رو بهت میگم، با شروین در ارتباطی؟
– بگی نگی آره.
پوست لبمو کندم.
آوامو دقیقا شبیه به وقتهایی که تو باند بودم و تهمشاهده کرد میکردم تغییر دادم.
– پس بهتره بهت گوشزد بکنم که هیچ کسی از این قضیه خبردار نشه، بفهمم شروین خبردار شده که من اینجام خودت بهتر میدونی که چی میشه.
– خیالتون تخت خانم، کسی چیزی نمیفهمه.
– خوبه، منتظر خبرتم.
بعد نذاشتم حرفی بزنه و قطع کردم.
گوشیو به کف دستم کوبیدم.
مهرداد اشتباه میکنه، ما دقیقا اومدیم تو قلب جنگ، اینجور باندا رحم حالیشون نیست، قرار نیست به خوبی و خوشی نفسو پیدا کنیم، اگه هنوز رئیسهاشون همونایی باشند که بیست و دو سال قبل بودند پس خوب میشناسنم و شاید این شناختن زیاد به نفعم نباشه.
#آهسته
درحالی که زخم زیر آرنجمو میمتوجه شدم و بهش کف دست میکشیدم از پلهها پایین اومدم.
– بانوی جوان؟
با شنیدن صدای یه مرد تند سرمو به سمتش چرخوندم که با دیدن یه مرد تقربیا سن بالای فوق العاده خوش پوش و خوش هیکل و البته به چشم پدری هنوزم جذاب بود ابروهام بالا پریدند.
بیشترم موهای هنوز پرپشتش که چند تار ازشون سفید شده بود دلپذیرش میکرد.
این چجوری راحت اومده توی خونه؟ چقدرم شامگاهیه یه نفره!
با اخم اضافه کردم: ببخشید شما چجوری راحت وارد خونه شمتوجه شد؟
دقیق به چهرهم چشم دوخت.
– رادمان خونهست؟
لباسمو پایینتر کشیدم و رو به روش وایسادم.
– کی هستید؟
به سر تا پام چشم دوخت.
– رادمان نامزد کرده که خبر ندارم؟
با تحکم اظهار کردم: میگم کی هستید آقای محترم؟
بازم دقیق به صورتم چشم دوخت.
انگار قصد داشت از توی چهرهم یه چیزیو بفهمه.
– تو اول خودتو معرفی کن.
چقدرم پرروعه!
دست به سینه مغرورانه اظهار کردم: همه کارهی رادمانم، حالا شما خودتونو معرفی کنید.
تبسم محوی زد.
– همه کارشی؟
– دقیقا.
کف دستهاشو داخل جیبهای کت چرمش برد.
– خانم همه کاره، اول برو رادمانو صدا کن بعد میفهمی.
یعنی کارد میزدی خونم درنمیومد.
همینجوری مثل گاو سرشو پایین انداخته اومده تو، اونوقت اون به من کف دستور میده!
با حرص پنهانی بیان کردم: نیست، هنوز شرکته.
خونسرد سری تکون داد و به سمت مبلها رفت که نگاههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
– پس برو واسم یه قهوه بیار تا خودمو معرفی کنم.
یعنی چشمهام گردتر از این نمیشد.
این دیگه کیه؟!
روی مبل جای گرفت که عصبی به سمتش رفتم.
– منو با خدمتکار این خونه اشتباه گحرکت کردی حاجی! حالا میگی کی هستی یا نگهبانو آوا کنم؟
پا روی پا انداخت و با خونسردی حرص آوری نگاهم کرد.
– عجاما! زودم عصبی میشی، خوب نیست یه دختر تو این سن زود اعصابش بریزه به هم!
ناخونهامو توی پوست کف کف دستم فرو کردم و بدون توجه به سوزشش بیان کردم: ببین، فکر نکن حالا که سنت بیشتر از منه قراره هیچی بهت نگما!
– پررو هم که هستی.
دیگه خونم به جوش اومد که یقهشو گراهی شدم و به سمت خودم کشیدمش که بوی عطر تلخ و گرمش توی بینیم پیچید.
– من اصلا اعصاب مصاب ندارم، پس بگو کی هستی.
– اگه خطری واستون داشتم نگهبانا بهم اجازهی ورود میدادند؟
حس میکردم الکی خشمگین شدم اما بازم به خودم حق میدادم که از پرروی این آدم غریبه خشمگین بشم.
تبسم محوی زد.
– نگاههات منو یاد یه نفر میندازند.
یه دفعه بازوهامو گراهی شد و با یه فن تند پا زیر پام انداخت و روی مبل انداختم که از یکبارهی بودنش جیغی کشیدم.
تو صورتم خم شد که با استرس نگاهش کردم.
– مواظب کارات باش خانم کوچولو، من از بیاحترامی خوشم نمیاد.
بعد بلند شد و به سمت تلوزیون حرکت کرد که نفس پر حرصی کشیدم و روی مبل جای گرفتم.
– پس بگو کی هستی؟
کنترل رو برداشت و به سمتم چرخید.
– در یک کلام، پدر رادمانم، نیما شاهرخی!
انگار نفسم قطع شد.
اخمهام از هم باز شدند و شکه جوری که حتی یادم راهی شد نفس کشیدن یعنی چی بهش خیره شدم و دلم انگار بهونهای کف دستش دادند که ضربانشو تا هزار برسونه.
نیما شاهرخی؟!
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن