سوگند خندهاش را میخورد.
سیاوش مقابله به مثل کردن را بسیار خوب بلد است.
– ولی اون دوستت داره.
سیاوش شانهای بالا میاندازد.
– فکر نکنم…
سوگند دوباره میخواهد اصرار کند که آوای مهماندار حرفشان را قطع میکند.
از مرز خارج شده بودند.
یک دفعه فضای هواپیما به کل عوض میشود.
همه یکی یکی لباس هایشان را کم میکنند.
سیاوش فقط با دهان باز به صحنهی مقابلش نگاه میکند.
– یا صاحب جو زدگی…
نیم نگاهی به سوگند میاندازد و با استفهام میپرسد:
– تو نمیخوای لباساتو بِکَنی؟
سوگند با شیطنت دیده گرد میکند.
– چیه؟ منتظری بکنم دید بزنی؟
سیاوش پوزخند میزند.
– زهی خیال باطل…
آرش از بالای صندلیشان سرک میکشد.
– کی میخواد چیو بکنه؟ منم هستم آقا… تک خوری نکنید.
هواپیما که روی خاک ترکیه فرود میآید دیگر کسی نمیتواند آرش را کنترل کند.
روی پاهایش بند نیست.
فقط میخواهد به سالن انتظار برسد.
فرانک و جهانگیر با تعجب به این روی جمتوجه شد آرش نگاه میکنند.
سیاوش زیر گوش آرش میپرسد:
– داستان چیه؟ از وقتی رسیدیم انگار میخ کردن یه جاییت… ثابت نمیتونی وایسی.
آرش بی صبر، این پا و آن پا میکند.
از دیوار شیشهای گردن میکشد به امید اینکه شخص مورد نظرش را از این فاصله پیدا کند.
– میخوام برم یکیو ببینم…
اینبار سوگند با کنجکاوی میپرسد:
– کی؟ به ماهم بگو خب. شبیه مرغ سر کنده شدی الان.
از گیت که رد میشوند، آرش دیگر به هیچ کدامشان توجه نمیکند.
فقط با سرعت سمت سالن انتظار میدود.
سیاوش با تاسف و ناامیدی میگوید:
– خدا به خیر بگذرونه فقط… معلوم نیست باز چه آشی برامون پخته.
و هنوز حرف سیاوش تمام نشده بود که سوگند با دهان باز به روبرویشان اشاره میکند. مردی، زنی باردار را درآغوش کشیده بود و در هوا میچرخاند.
با لکنت میگوید:
– اون آرش نیست؟
آرش با دلتنگی فراوان، دخترک را در آغوش میکشد.
سرش را به سینهاش میفشارد و پشت سرهم زمزمه میکند:
– آیلین… آیلین… دخترهی خیره سر… دلم شده بود یه ذره واست.
آیلین با ناز میخندد و کمی خودش را از آرش دور میکند.
با خجالت میگوید:
– آرش یکم یواش تر فشارم بده. بچهم…
و تازه چشم آرش به شکم بالا آمدهی آیلین میافتد.
با دهان باز به شکمش نگاه میکند.
هیجان مثل آبشار در سراسر وجودش تزریق میشود.
دستش را روی شکم آیلین میگذارد و با صوتیی دو رگه میپرسد:
– چند ماهته؟ خدایا چرا یادم به این توله سگت نبود؟
آیلین ریز میخندد و کف دستش را روی شکمش میکشد.
– مامانی… آرش منظورش عروسکه، بلد نیست بیان کنه.
آرش به مسخره دهانش را کش میدهد:
– عره… همین که ننهت اظهار کرد.
خوش و بششان که تمام میشود، سنگینی نگاهی را احساس میکنند.
آرش تازه یادش میافتد تنها نیسشتابزده.
با طمانینه سرش را میچرخاند.
چهار جفت چشم منتظر خیره خیره نگاهشان میکند.
مصنوعی میخندد.
بدون اینکه لبش تکان بخورد، نامفهوم به آیلین میگوید:
– از چپ به راست میگم زود یاد بگیر، بابام، مامانم، سوگند، داداشم.
آیلین با همان متانت ذاتیاش، تبسم میزند و پا به پای آرش، سمت خانوادهاش میرود.
فرانک کنجکاو، به محض نزدیک شدنشان، میپرسد:
– معرفی نمیکنی مولین؟
جهانگیر با خنده؛ زیر گوشش میگوید:
– خانوم بذار برسن، بعد…
آرش کف دستی به پشت گردنش میکشد و نامطمئن به آیلین نگاه میکند.
فکر اینجایش را نکرده بود.
من و من میکند:
– امم… چیز… آیلین هستن… آیلین… چیز…
سیاوش با دیدن حالت آرش، زیر لبی به سوگند میگوید:
– تحویل بگیر… چی گفته بودم؟ در بدو ورود بدبختمون کرد.
سوگند هم با هیجان سمتش میچرخد و ساکت لب میزند:
– نکنه بچه آرشو حاملهس؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن