رمان محال

رمان محال از فائزه مهردخت یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۳ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر فائزه مهردخت، رمان محال :

فصل اول ( وعده)

– عزیزم یکم کف دسته گل رو بیار پایین تر…. آهان خوب شد. شما هم یکم نزدیک شو به عروس خانم…. یکم بیشتر. عالیه….

کمی بیشتر به جلوه نزدیک شدم و پای راستم را جلوتر آوردم تا چاک کوچکی که کنار پیراهن مشکی‌ام بود بهتر مشاهده کرده شود. دستم را هم سمت کمرم بردم و تبسم دندان نمایی زدم. این‌گونه دندان­های تقریبا خرگوشی بلیچینگ شده­ام بهتر دیده می‌شدو چهره­ام را قشنگتر نشان می­داد.

فلش دوربین زده شد. عکاس که در حال دادن ژست جدید بود، اشاره کرد فقط پدر و مادر عروس و دولید در کادر عکسش جای‌گیرند.

از موقعیت استفاده کردم و با گام برداشتن به عقب، چند قدم دور شدم.

جلوه که متوجه فاصله گرفتنم شده بود، با نگاهش دنبالم کرد و اضافه کرد:

‐ کجا!! بمون بازم باهم عکس بگیریم.

کمی دیگر دور شدم و زیرلب پاسخ دادم:

– برمی­گردم.

به قدم­هایم سرعت بخشیدم. به سمت پله­ها راه افتادم تا از جایگاه عروس و داماد پایین بیایم. بعداز عبور از اامان پله، صدایی که از پشت سرم ایجاد شد، سرم را به عقب چرخاند.

اما بعد از متوجه شدن شخصی که دنبالم می‌آمد، بی اهمیت برگشتم و به مسیرم ادامه دادم. سعی کردم خونسرد باشم و عکس‌العمل نا‌به‌جایی نشان ندهم. به قدر کافی نگاه اطرافیان روی‌مان سنگینی می‌کرد.

مسیرم را تغییر دادم و با چرخش به سمت چپ، خودم را به سرویس بهداشتی رساندم.

کف دست‌هایم را زیر سردی آب فرو بردم. گردنم را هم از خنکی آن بی‌نصیب نگذاشتم و با کف دست کشیدن روی گردنم، سعی کردم کمی از التهاب و آشفتگی‌ام را کم کنم.

سرم را جلوتر بردم و قرمزیِ نگاهانم را از فاصله‌ی کمتری در آینه نظاره کردم. رگ­های قرمزی که سفیدی چشمانم را احاطه کرده بود، کاملا گویای دردی بود که می­کشیدم. ساعت­ها در آرایشگاه ماندن و تحمل بوی سریع و تیزِ رنگ و اکسیدان، اثرش را بر درد نگاه و سرم، به خوبی منتقل کرده بود.

دیده بستم و مردمک دیده‌هایم را پشت پلک­های بسته‌ام چرخاندم.

دقیقه‌ای بعد بیرون وارد شدم و به سمت میمدت راه افتادم. فقط امیدوار بودم پندار مجدداً پشت سرم ظاهر نشود که کلکسیون جذابی سوزش نگاه و سردرد و پا­های خسته‌ام را فقط او تکمیل می­کرد!!

پشت میز که جای گرفتم، با یک دست کف دستمالی را ساکت گوشه‌ی دیدهم فشردم، و سعی داشتم همزمان با دست دیگر موبایلم را از کیف کف دستی کوچکم بیرون بکشم که بازی‌اش گرفته بود و قصد بیرون آمدن نداشت.

ثانیه‌ای بعد کف دستمال را روی میز پرت کردم و موبایل را به زور بیرون کشیدم. هنوز فرصت روشن کردن صفحه‌ی آن را پیدا نکرده بودم، که جامی شربت و ظرفی پر از میوه، مقابلم روی میز قرار گراهی شد. بی‌اختیار تبسم زدم و دستم را به قصد برداشتن جام جلو بردم.

‐ ممنون.

دکمه­ ی کت مشکی رنگش را باز کرد و بعد از آزاد کردن نفسش، صندلی کنارم را عقب کشید و نشست.

نگاهم را از پندار گحرکت کردم و سعی کردم خودم را سرگرم موبایلم نشان دهم.

پس از دقایقی خاموشی، کمی خودش را جلو کشید و با تکیه دادن آرنج‌هایش روی میز، نگاهم را سمت خود کشید.

‐ از اول مراسم دارم سعی می­کنم همچین موقعیتی به وجود بیاد، بتونم باهات حرف بزنم.

تلاش کردم جمله‌ی «ما باهم حرفی نداریم» که پشت لب‌هایم بالا و پایین می‌پرید، روی زبانم جاری نشود. و من با سکوت اجازه‌ی پیشروی بیشتر را ندهم.

– چرا این کار رو می­کنی!! چرا داری این بلا رو سر خودمون و رابطمه‌مون میاری!!

منتظر نگاهم می‌کرد. اما من همچنان خاموش، دنبال مسیر گریزی می‌گشتم.

خاموشی من خشم او را برانگیخته کرد و دستش را چنان روی میز کوبید، که بدنم تکانی خورد و نگاه مبهوتم در چشمانش جای گرفت.

‐ خاموشی نکن. تو رو خدا…. خاموشی نکن. فحش بده، داد بزن، اعتراض کن. ولی اینجوری خاموشی نکن.

– باشه برای بعد. الان اصلا جای خوبی برای صحبت کردن نیست.

کف دستی به پشت سرش کشید و موهای سشوار کشیده شده و مرتبش را در چنگ گحرکت کرد.

– موقعیت بهتر از الان وجود نداره.

به سمت جایگاه عروس و داماد اشاره کرد و با حرص و خشم، غرید:

– نگاه کن…. کت و شلوار دامادی داداشم. لباس عروس تن خواهرت. ماشین عروس گل زده‌ی بیرون. این جشن، این شادی، همه‌ی اینا داره دل و مغزم رو میدره. همه‌ی این­ها بی­عرضگی خودم رو بهم یادآوری می‌کنه. که همه‌ی اینها می‌تونست مال من و تو باشه و نیست.

کف دستم را بالا آوردم و تسلیم شده گفتم:

– بسیار‌خب باشه. اضافه کردم با هم حرف می­زنیم دیگه.

هرچه من سعی در آهسته کردنش داشتم، او بیشتر سرکشی می‌کرد. و صدایش بالاتر می‌راهی شد.

– تیکه و کنایه­های پسرای فامیل رو می‌شنوی؟؟ می­دونی چی بهم می­گن و ریشخندم می­کنن؟؟ هان؟؟….«آقا پندار داداشت از تو زرنگ تر بود…. پندار جان پس کی نوبت تو می­شه…. خانواده‌ی عروس گفتن اول بزرگه رو شوهر می‌دن که تو و خواهر کوچیکه توقف کردین تو صف….»

خشم سرکش و رنگ قرمز صورتش، من را از آن خونسردی ااماه خارج کرد. باعث شد کمی جدی تر به او نگاه کنم و سعی در ساکت کردنش داشته باشم. مخصوصا اینکه توجه میز کناری که متعلق به خانواده‌ی خیرخواه بود هم به ما جلب شده بود.

با تبسمی نمایشی و دندان‌هایی روی هم فشرده شده، زمزمه کردم:

– تمومش کن دیگه. داری زیاده روی می‌کنی.

با غضب از جای برمیل داشت و صندلی را به عقب هول داد. جامی که برایم آورده بود را به سمتش گراهی شدم، که با چهره‌ای درهم آن را پس زد و روی برگرداند.

نمی‌تمایل داشتم بیشتر از آن عصبی شود. پندار را حتی از خودم هم بهتر می‌شناختم. بعد از چند سال آشنایی با او می­خبر داشتم در هنگام عصبیت، هیچ چیزی جلودار تندخویی‌اش نیست.

من هم صندلی را عقب کشیدم و کنارش از حرکت ایستادم.

– بیشتر از این خرابش نکن پندار.

سعی کردم با جمع کردن اندک وسایلم از روی میز، با سرعت از او دور شوم که او فاصله را کم کرد و جلو رسید.

– فرار نکن. خودت بهتر از من می‌دونی که اگه الان بری، دیگه کف دستم بهت نمی‌رسه.

صدای قد بلند و فریاد مانندش، صبرم را لبریز کرد. ولی من برخلاف او سرم را جلوتر بردم و با صوتیی ساکت­، ولی غضب آلود غریدم:

– بسه دیگه…. هی من دارم کوتاه می‌آم، هی تو داری جلو‌تر می­ری…. می‌خوای حرف بزنی؟؟ باشه بزن…‌‌‌.

انگشت اشاره‌ام را جلوی روی‌اش تکان دادم و با حرص اضافه کردم:

– اما مدتی که یاد گحرکت کردی حرفت رو با قلندی به کرسی نشونی. و از همه مهم‌تر، شعور توی ویژگی های اخلاقی­ت، صدر جدول بشینه.

مجدداً قصد اعتراض داشت که من با دور شدن از میز، و آقا‌ی خیرخواه با نزدیک شدن، فرصت را از او گحرکت کردیم.

نگاه سرگردانم را در پی یافتن فامیل یا آشنایی که با آنها رابطه‌ی صمیمانه‌ای داشته باشم، چرخاندم. الهام با چند میز فاصله کف دستش را در هوا تکان داد و مقصدم را مشخص کرد.
تبسمی مصنوعی روی صورت نشاندم و کنارش جای گرفتم. زیر گوشم زمزمه کرد:

– چی شد؟؟ بازم دعواتون شد؟؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

– به نظرت چیز عجیبیه!!

متاسف سر تکان داد.

– کاش باهاش درگیر نمی‌شدی….

– نتونستم دیگه چرت و پرتاش رو تحمل کنم. اگه عمو و زن‌عموش نمی‌اومدن، تازه درگیری واقعی رو می‌مشاهده کردی.

الهام در خاموشی چشم از من گحرکت کرد و به سمت پندار نگاه کرد که آقای خیرخواه در کنار نامزدش، دوشادوش او از حرکت ایستاده و سعی داشتن با عادی وانمود کردن اوضاع، جلب توجه نکنند.

نگاهم را از آنها گراهی شدم و دیده در چشم با مادر الهام شدم که داشت سعی می­کرد با سرگرم نشان دادن خودش، من را معذب نکند.

نگاهم را در فضا چرخاندم و به جمع رقصنده­ها چشم دوختم. امشامگاه عروسی خواهرم بود و من به­جای اینکه در کنار جلوه، با خوشحالی‌اش، خوشحال باشم. شبیه ماتم‌زده­ها روی صنقلبی

چسبیده بودم. الهام رد نگاهم را گرفت و با تبسم گفت:

– میای؟؟

– تو برو منم یکم دیگه میام.

الهام که از ما دور شد، خم شدم و کفش­هایم را زیر میز از پایم بیرون آوردم. سردی زمین کمی از سوزش پاهایم را کم می‌کرد. تاریک شدن محیط و آهنگ ملایمی هم که برای رقص عروس و دولید پخش شد، کارم را راحت‌تر کرد.

چتری­های حالت‌دار شده‌ام را پشت گوشم بردم و در قلب فحش پدر و مادر داری حواله‌ی پندار کردم که به بهترین حالت ممکن، عروسی خواهرم را برایم زهرمار کرده بود.

اگر رمان محال رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم فائزه مهردخت برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان محال