شهریار نمی اطلاع داشت چه بگوید.
مگر در گذشته چه اتفاقی افتاده بود…؟!
-مشکلش چی بوده…؟!
رامبد دستانش را در هم گره زد.
نگاهی به بهزاد و سپس به شهریار کرد.
-حضور این اقا…
شهریار حرفش را قطع کرد.
-بهزاد داداششه…!!!
رامبد تبسم زد: پس شما بهزاد خانی…؟!
بهزاد ابرویی بالا انداخت: در مورد منم حرف زده…؟!
-نصف بیشتر خاطراتش رو شما تشکیل دادی….!
چهره بهزاد کدر شد: می دونم مشکلی که ازش حرف زده مربوط به مهراد و بلاهایی هست که اون سرش آورده…!
-پس شما هم در جریانید…!
سپس نگاه شهریار کرد: شما چی؟! جقدر در جریانید…؟!
شهریار دستش را مشت کرد.
-همونقدری که باعث شده دچار حملات شدید عصبی بشه…!!!
رامبد سری تکان داد: ماهرخ کاملا درمان شده بود ولی…
شهریار دیده باریک کرد: اما چی…؟!
-اما حضور شما باعث برگشت به گذشته و بخشی از خاطراتی شده که به شدت ازارش میده…!
به شهریار برخورد: من هیچ وقت کاری نمی کنم تا خاطر ماهرخ آزرده بشه…!
-جناب شهسواری شما خواه یا ناخواه باعث این حس شدین… شما با اجبار کردن اون دختر به محرمیت، اون رو تو وادی خاطرات گذشته رها کردین…!!!
حرف های رامبد عزیزی برایش سخت بود.
هیچ دوست نداشت مقصر حال بد ماهرخ باشد…
-من هیچ وقت کاری نمی کنم تا او صدمه ببینه…!
رامبد سری به تایید تکان داد: قطعا همینطوره جناب شهسواری ولی آشنایی شما و محرمیتتون بدترین وقت ممکن بوده و همین هم تاثیر بدی روی روان ماهرخ داشته…!!
شهریار کلافه کف دستی به صورتش کشید.
-حالا من باید چیکار کنم…؟!
رامبد نگاهی کرد: یکم بهش فضا بدین… بزارید با این حال بدش کنار بیاد…
-ولش کنم که بدتر خودخوری کنه…!
-خودخوری یکی از کارهاییه که انجام میده… حال ماهرخ بده… من کمکش می کنم و بهتون قول میدم خیلی زود خودش رو پیدا کنه…!
شهریار اخم کرد: یعنی کف دست رو کف دست بزارم و هیچی نگم تا زنم و از کف دست بدم…؟!
رامبد هم متعاقبش اخم کرد: بزارین رک بگم جناب… شما از اول جادهتون رو بد راهی شدین…!!!
-بد حرکت کردم زیرا مجبور بودم… مهراد افتاده بود دنبال ماهرخ… الان هم هدفش اینه که به اون دختر صدمه بزنه…!
-میدونم… ماهرخ به شدت از مهراد متنفره و از سوی اون شدیدا احساس ترس و دلواپسی داره… شرایط ماهرخ اونقدر بحرانی شده که می ترسم باز مجدداً دچار حملات شمتوجه شد عصبی بشه…!!!
شهریار هم از همین می ترسید.
نگاهی به بهزاد کرد و چشم بست.
خدا را با تمام وجود صدا زد و ازش یاری میل داشت.
-حالش خوب میشه…؟!
رامبد تبسم مهربانی روی لب نشاند…
-مطمئن باشین ماهرخ دختر قویه…!!!
-ماهرخ واقعا جدی هستی…؟!
ماهرخ اخم هایش درهم شد…
-نمی تونم ترانه… موندن توی عمارت حاج عزیزالله خان و پیدا شدن صنم، بدجور بهمم ریخته…!
ترانه دیده هایش را در کاسه چرخاند.
– جوری میگه صنم انگار حاجیمون بردتش خونه خالی…! به همین راحتی میخوای شونه خالی کنی…؟!
-اون عمارت من و یاد روزگارهای سیاه زیستنم میندازه…!!!
-خیلی خب… اما تو دیگه اون بچه هفت هشت ساله نیستی که مهراد می میل داشت بهت تعرض کنه… تو بلدی از خودت دفاع کنی فقط کافیه بخوای….!
ماهرخ درمانده بود.
زیستنش مانند کلافی سردرگم بهم گره خورده بود.
-می خوام تمریناتم رو با مهوش از سر بگیرم… دیروزگار بهش زنگ زدم…!
گل از گل ترانه شکفت…
از وقتی که زن شهریار شده بود، باشگاه و تمریناتش را کنار گذاشته بود اما حالا….
-بهترین کارو می کنی…! اخ که چقدر قلبم برای اون مشت زدنات تنگ شده…!!!
ماهرخ ریز خندید.
چقدر خوب بود که ترانه را دارد.
-کاوه هنوز برنگشته…؟!
ترانه چینی به دماغش داد: خاک تو سرش من و مولینم و تنها گذاشته حرکت کرده پی محبت و عاشقیش… از شانس گوهش دختره هم ریده تو محبت و عاشقیش و حالا افسرده و با حالی خراب راهی شده پیش رامبد…!
نگاه های ماهرخ درشت شد: این که هیچ دختری رو جدی نمی گرفت… یعنی اینقدر عاشق شده…؟!
ترانه لبخند زد: نه بیشعور… رفته لاس زده، خوشی هاش و کرده و بعد برگشته که مثلا من و مامان لیچار بارش نکنیم…!
-اونوقت پیش رامبد حرکت کرده چیکار….؟!
-مولینم باور کنه، شکست عاشقیی خورده…!!! اولش به خدا باورم شده بود از بس که دلنشین نقش بازی می کرد اما بعدش رامبد لوش داد…!!!
ماهرخ تمایل داشت حرف بزند که گوشی اش زنگ خورد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن