شهیاد دیده در حدقه چرخاند: به من چه؟ اونی که کیفش و میبره غلطش هم می کنه…! من فقط از کلیدی که بهزاد داده بود استفاده کردم و راهی شدم داخل خونه که با صحنه هالیوودی رو به رو شدم…!
خنده ام گراهی شده بود ولی نمی تمایل داشتم شهیاد پررو شود که در آخر نتوانستم خودم و کنترل کنم و نیش منم باز شد…
-شهیاد نمیری، خب درست تعریف کن ببینم…!
شهیاد دیدهکی زد: حیف که سنم کمه ولی خب هنوز به هجده نرسیدم و باید کم کم تو فکر یه دوست دختر باشم تا تو هجده سالکی زیبا با تجربه باشم…!
اخم کردم: بهتره اول از بابات اجازه بپرسی بعد غلط اضافه بکنی…!
-بار دیگر گفت غلط اضافه…؟! والا بابام و عمو بهزادن که از جا می کنن و می خورن تو به من خرده می گیری که حتی تو تصورمم نمی دونم چه شکلیه…؟!
نتوانستم و جیغ زدم: خاک تو سرت شهیاد که اینقدر هیز و بی حیایی…!
اخم کرد: من هیز نیستم و عمو بهزاد هیزه که سرش تا تو یقه ترانه بود یا بابام که همواره خدا ور قلبته و کف دستش یا تو یقته یا تو خشتکت…! ببین من فقط از مشاهداتی که داشتم دارم حرف میزنم اما در عمل و نوع احساسش هیچ تحربه ای ندارم…!
لب گزیدم و باید به شهریار می سپردم تا کمی با ملاحظه تر رفتار کند…
بی شک این پسر هم مانند پدرش بود و آتشش شتابزده.
-باید در می زدی…!
-باور کن در زدم اما مثل اینکه اونقدر تو حال خودشون بودن صدای در و نفهمیدن…!
بیچاره حق داشت و خب به ترانه و بهزاد هم حق می داد که بخواهند خلوت کنند…
-خب انگار باید برای راهی شدن به اونجا بیشتر مراقب باشی…!
شهیاد دیدهکی زد: من آزرده نشدم و حتی برعکس شاد هم هستم که عمو بهزاد با ترانه اس…!
تبسم زدم: ترانه دختر خوبیه…!
شهیاد شرورانه خندید: زیبام هست…!
ناباورانه ریز خندیدم: بسیار خری شهیاد… نگاه بهزاد رو دور مشاهده کردی…؟!
-نمی تونم که چشام و ببندم وقتی می خوام ببینمش یا حتی اسم بهزاد رو هم میبره یه جوری می کشونه لامصب من دلم حال میاد…!
دیگر نتوانستم از این حرفش بگذرم و اینبار دمپایی ام را دراوردم و محکم به سمتش پرتاب کردم….
بوم نقاشی را روی سه پایه گذاشته و طرح مورد نظرم را بررسی کرده و مشغول کشیدن شدم.
آهسته ملایم قلمو را روی بوم کشیده و تصویر را کامل می کردم.
همیشه با نقاشی آرام می شدم.
ذهن مشوش و درهم ریخته ام را با رنگ ها و خلق کردن ساکت می کردم.
امروزگار دلبسته شدم برای خودم باشم.
مثل ان روزگارهایی که ساعت ها توقف کرده بدون آنکه اب و غذایی بخورم فقط می کشیدم و بعد بهشدت مغرورانه به اثری که خلق کرده بودم، نگاه می کردم و لذت می بردم.
غافل از همه چیز و همه کس مشغول بودم و روزهای بدی را که گذرانده بودم را به گوشه ای ترین بخش تاریک ذهنم بردم و همانجا مخفی اش کردم تا عذابم ندهد…
با دقت و ظرافت روی کارم تمرکز کرده و عاشق شدم یکی از بهترین هایم را به تصویر بکشم…!
غرق در کار بودم که با پیچیدن کف دست هایی دور شکمم از جا پریدم…
-هیش منم دختر، نترس قرتی خانوم…!
دستان رنگ شده ام را بالا گراهی شده و به سمتش برگشتم…
-هراسیدم شهریار، چه بی آوا…؟!
تبسم زد: شما غرق کارت بودی و متوجه نشدی…!
-این دفعه یه ندایی بده، دلم داره تو دهنم می زنه…!
سرش را پایین آورد و موذیانه لب زد: خودم آرومت می کنم خانوم خانوما…!
ناز ریختم: چطوری…؟!
چشمانش خمار شد: می بوسمت…!
سپس خم شد و لب روی لبم گذاشت و با تمام وجود بوسیدم….!
بوسید ولی بیشتر از بوسیپن می میل داشت.
****
-چرا ناهار نخوردی…؟
سر روی سینه اش گذاشتم.
– میل نداشتم… داشتم فرار می کردم…!
اخم کرد: هرچی هست برای گذشته هاست، قرار نیست بشینی و براش زانوی غم بغل بگیری…!
با انگشتم روی سینه اش خط کشیدم.
-فکر نکردم اما نمیتونم بی تفاوت هم باشم… سال ها حیات من برای یه چیز مسخره توی اون دیوونه خونه گذشت…!
شهریار نیم خیز شد و من هم به همراهش قد بلند شدم.
هر دو لخت بودیم و تنها چند دقیقه ای از هم آغوشی پر لذتمان می گذشت.
خشمگین بود.
-حیات قرار نیست بهت آسون بگیره ولی این تویی که باید اونقدر قوی باشی تا مقابلش سر خم نکنی… منم به نوبه خودم روزهای سختی داشتم ولی پاش وایسادم…!
خیره نگاه دیدهان پر خشمش کردم.
– اما برچسب حروم زاده روانی بودن رو هیچ وقت نداشتی…!
شهریار موهایم را کنار زد و صورتم را قاب کف دستانش کرد.
با همان اخم و چشمان مصمم و جدی اش گفت: تو دختر قوی هستی ماهرخ… اونقدر قوی و مقتدری که گاهی با خودم میگم کاش خواهرای منم به اندازه تو قوی و مهربون بودن… خودت و دست کم نگیر تو آرزوی هر مردی هستی اما…
مکث بین حرف هایش اخم را روی پیشانی ام نشاند…
با متوجه شدن سگرمه های درهمم میان ابروهایم لبخند زد.
-اخم نکن پدرسوخته…! دلبر من شما اونقدر خوب و منحصر به فردی که باعث حسادت اطرافیانت هستی… به خودت ایمان داشته باش… آدم های مریض همواره و همه جا می تونن با راهی شدارهاشون یا توی حرف هاشون ادم رو برنجونن اما تو قوی باش…! همه ماها به نوعی مریضیم ماهرخ منتهی توی دیوونه خونه خودمون زندونی هستیم زیرا با خودمون درگیریم…!
حرف هایش را هم می فهمیدم هم نه…!
-درک حرفات مبهمه…!
لبخند زد و خیره نگاهم کرد.
من را روی تخت خواباند و کنارم به پهلو خوابید و کف دستش را ستون سرش کرد.
-بزار اینطور برات بگم که آدما به نوعی یک دیوانه محسوب میشن چراکه توی مواقع برآشفتهت یا خشم خود واقعیشون رو به نمایش میزارن…. اما این خود واقعی همون کمبودهایی هست که طی سال ها باشخصیتشون عجین شده…!
محو حرف هایش بودم و داشتم به عمق حرف هایش فکر می کردم.
به راستی که زیبا بیان کرده بود زیرا تمام خشم من ناشی از کمبودهایی بود که داشتم…!
هر کدام از آدم های زندگی ام مرا کوبید و از نقطه ضعف هایم سواستفاده کرد…
چقدر ان روزها سخت گذشت.
بغض کردم.
-من همیشگی تمایل داشتم خوب حرکت کردار کنم و محکم باشم ولی نذاشتن…!
شهریار خیره در دیدهانم جلو آمد و روی نگاهانم را بوسید.
کف دست راستش یک طرف صورتم بود که گونه ام را به کف کف دستش مالیدم.
تبسم قلبگرم کننده ای زد…
-گفتم که تو دختر بی نهایت قوی و محکمی بودی و هستی… تو با همه دخترای شهسواری فرق می کنی زیرا گلرخ تربیتت کرده…! شاید قرتی باشی ولی محجوبی ماهی خانوم…!
جوری ماهی خانوم را تلفظ کرد که دلم غنج راهی شد.
با ناز لبخند زدم…
-داری زبون می ریزیا…!
-نه عزیز قلبم دارم واقعیت ها رو بهت میگم… ما آدما یه دیوونگی ته وجودمون داریم که موقع عصبانیت و آزردهی بروز پیدا می کنه ولی خب به نظر من نوع هر کدوم فرق داره مثلا حاج عزیز چون از عاشقیش ناکام مونده به جور دیوونگی کرده که باعث شده توی زیستنت اثر بذاره و دچار مشکل بشه یا حتی مهراد…
سر کج می کنم و اصلا قلبم نمی خواهد اسمی از مهراد ببرد.
– از مهراد حرف نزن، قرار شد خودت ازم دورش کنی…!
شهریار داغ و پر حرارت نکاهم می کند.
– چقدر خوبه که تو رو دارم ماهرخ…! شاید باورت نشه ولی صنم من و به یه دیوانه تبدیل کرد و حرکت کرد ولی با حضور تو من به زیستن برگشتم… تو بهترین اتفاق زندگیمی…!
خود را جلو کشیده و دست دور گردنش پیچیدم… تنمان لخت بود.
-شهریار چه خوبه که هستی…!
کف دست شهریار روی کمرم قرار گرفت و مرا به خود فشرد.
-با وجود تو، برای داشتنت، برای بودنت با همه می جنگم… فقط کافیه تو باشی…!
به پهنای صورت می خندم و زیر گوشش را می بوسم که تکان ریزی می خورد.
-با وجود اینکه سنت بالائه ولی نمی دونم چرا اینقدر خوش تیپی حاجی… اصلا تو کف اینم چرا همش دلم می خوادت… همواره باش شهریار، همیشه…!
شهریار زیر گلویم را بوسید: ماهرخ می خوام عقدمون رو رسمی کنم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن