همانطور که نگاه متعجبم را از نریمان بر میداشتم سری تکان دادم و همراهش به راه افتادم.
قبل از حرکت کردن از احسان تشکری کردم و با نگاه چپچپی به نریمان همرا با نامی از خانه خارج شدم.
همین که سوار شدیم به سوی نامی برگشته و
جویا شدم: قضیهی نریمان و فرشته چیه نامی؟
نچی کرد و نگاهش را به بیرون دوخت.
_چیزی نیست بابا بچه بازیشونه!
دیدههایم را برایش گرد کردم.
_همین جوری بازی بازی مامان میگیره جرش میدهها… الان رو نبین جلدش سوراخ شده شیطون حرکت کرده توش افسار منو ول کرده.
بحث دوست پسر و عشق و عاشقی بیاد وسط مولین جنی میشه به قرآن!
با خنده سرش را تکان داد.
_سر تو اینجوری بود نترس با فرشته کاری نداره!
با اخم نگاهش کردم.
_واه یعنی چی که سر من اینجوری بود؟
مگه من تخم طلا میذارم؟
ابرویی برایم بالا انداخت.
_نمیدونم والله هنوز چک نکردم!
ضربهای به بازویش کوبیدم.
_جدی میگم نامی دردسر نشه یهوقت دوتا خانواده بههم بریزن.
نچی کرد.
_گوش نریمان رو میپیزیرام نترس…
هومی کشیدم و سرم را به صنقلبی تکیه دادم که تند گفت: فردا میای شرکت؟
زیرنگاهی نگاهش کردم.
_معلومه که نه… واقعا دلم نمیخواد مجدداً باهاشون چشم تو دیده بشم نامی همین امشامگاه واسه هفت پشتم بست بود.
اخمی روی صورتش نشاند.
_نمیتونی تا آخر عمرت ازشون دوری کنی که… یه اتفاقی افتاد تموم شد و رفت. اونم تقصیر تو نبود که بخوای خجالت بکشی!
نگاهی به سرتاپایم انداخت.
_امشامگاه همه دوسِت داشتن فریا. سرت رو بالا بگیر و جاده برو همچین اتفاقی نمیتونه باعث خجالتت بشه… درضمن اگه میخوای کمکت کنم باید بیای شرکت وقت خالی ندارم!
پوفی کشیده و کلافه به بیرون خیره ماندم.
دلم میخواست پروژه را تحویلش بدهم و حسابی به صورت بهتزدهاش بخندم اما نمیاطلاع داشتم ارزشش را داشت مجدداً با همهی آن آدمها رو به رو شوم یا نه!
_باشه پس آدرس شرکت رو واسهم پیامک کن!
چشمانش برق زد و سری برایم تکان داد.
به محض رسیدن به خانه تشکری کردم و با قدمهای آرام وارد شدم.
چراغها خاموش بود و خبری از مولین زهره نبود اما میخبر داشتم فرشته بیدار است.
با بیشترین سرعتی که میتوانستم خودم را به اتاقم رساندم و مشغول تعویض لباسهایم شدم.
آرایشم نصفه و نیمهای که محض احتیاط روی صورتم نشانده بودم را پاک کردم و روی تخت دراز کشیدم.
کمی گوشهایم را تیز کردم و با نشنیدن آوایی پایی با خیال راحت چشمهایم را بستم و تن خستهام را به خواب سپردم.
#پست_83
صبح با آوای کوبیده شدن در اتاق به دیوار به سختی نگاههایم را از هم باز کردم.
با متوجه شدن باربد و فرشته که با چشمانی براق بالای سرم نشسته بودند اخمهایم را درهم کشیدم.
_اه چتونه وحشیا خواب بودم… ساعت چنده؟
فرشته بالای سرم نشسته و شانههایم را گحرکت کرد تا از جا بلندم کند.
_ساعت دوازده ظهره شلخته پاشو ببینم دیشامگاه چهخبر بود. ها؟
راسته که افتادی تو استخر و آبرومون رو بردی؟
خشک شده و با اخمهایی درهم نگاهش کردم.
_تو از کجا…
با بهیاد آوردن نریمان لبهایم را بههم فشردم و حرصی اظهار کردم: مولین میدونه با نریمان در ارتباطی آبجی کوچولو؟
اخمی کرد و خودش را عقب کشید.
_جوری که فکر میکنی نیست!
باربد با ابرویی بالا پریده کنارمان روی مبل جای گرفت.
_نگاهم روشن چیزای جدیدی میشنوم خانما… اتفاق دیگهای هم هست که بخواید راجعبهش حرف بزنید؟
فرشته محلی به او نداد و به سمتم برگشت.
_مو به مو اتفاقات دیشب رو تعریف کن ببینم چهخبر بود!
آهی کشیدم و تکیهام را به بالشت دادم.
_بهخدا نمیدونم قضیه چی بود داشتم میراهی شدم سرویس بهداشتی یههو یهنفر از پشت هلم داد توی استخر!
باربد با دلواپسی نگاهی به سرتاپایم انداخت.
_چیزیت که نشد. ها؟ نامی کجا بود؟
شانهای بالا انداختم.
_داشت با چندتا از شرکای عمو عارف حرف میزد. نمیتمایل داشتم مزاحمش بشم برای همین تنها راهی شدم.
فرشته متفکرانه نگاهم کرد.
_چرا یهنفر باید چنین کاری بکنه فریا؟
یعنی منظورم اینه که درسته عمو عارف و نامی رقیب و دشمن زیاد دارن اما چرا باید بیان به پارتنر مهمونی نامی آسیب بزنن؟
هردو را از سر جادهم هل دادم تا خودم را به سرویس برسانم.
_شاید زیرا اون نامیِ شیّاد برای دک کردن بقیهی دخترا منو بهعنوان نامزدش معرفی کرده بود!
آوای فرشته سریع بلند شد.
_چی؟ مامان میدونه؟
باربد نیشخندی زد و اظهار کرد: بهنظرت اگه میدونست الان یه تار موی سالم رو سر این بزغالهی خوش شانس بود؟
در سرویس را در صورتشان کوبیدم و بعد از شستن دست و صورتم بهسرعت بیرون پریدم تا ناهار بخورم.
از اتاق که بیرون رفتم با متوجه شدن باربد که سر صندلی نشسته بود خمیازهای کشیدم و اظهار کردم: راحتی عزیزم؟ احیانا خونه زندگی نداری یا اینجا رو با رستوران اشتباه گرفتی؟
زیتونی در دهانش انداخت و جواب داد: فضاماش به تو نیومده خونه عممه باید به تو جواب پس بدم؟
خواستم جوابش را بدهم که صوتی مولین زهره بلند شد.
_چه عجب بیدار شدی شازده ساعث خواب کم کم داشتم نگران میشدم.
نچی کردم.
_دیشب بسیار خسته بودم.
برنج را روی میز گذاشت.
_ببینم دیشب آبروریزی که به جاده ننداختی؟ خوش گذشت؟
لبم را تر کردم و نگاهی به صورت خندان فرشته و باربد انداختم.
_هوم. خوش گذشت.
نگاهم را دزدیدم و آرام به باربد اظهار کردم: بعد از ناهار جایی نرو یهسر بریم کارگاه باید پروژه رو تکمیل کنم.
#پست_84
سوالی نگاهم کرد که از زیر میز لگدی به پایش کوبیدم.
مامان تند بیان کرد: چه پروژهای؟
گلویم را صاف کردم.
_باید روی سفالها نقش بزنم و بعد بذارمشون تو کوره فردا هم تحویل استاد بدم!
میترسم زیر زمین کثیف بشه برای همین میخوام ببرمشون کارگاه.
سری برایم تکان داد.
_کار خوبی میکنی.
نفس راحتی کشیده و زیردیدهی به نگاه متعجب باربد خیره شدم.
باربد که انگار چیزی فکرش را مشغول ساخته بود رو به مامان گفت: چرا اجازه دادی فریا دیشامگاه با نامی به مهمونی بره عمه؟
مولین شانهای بالا انداخت.
_زیرا بهش اعتماد دارم!
باربد اخمهایش را درهم کشید.
_به آدمی که چندین ساله از کار و بار و راهی شدارش خبر نداری اعتماد داری اما به من نه؟
مولین گلویش را صاف کرد و اخمهایش را درهم کشید.
_نامی همیشه مواظب فریا هست اینو بارها ثابت کرده…
باربد چشمهایش را ریز کرد خواست جوابی بدهد که لگد دیگری از زیر میز به پایش کوبیدم تا بحث دیشب را پیش نکشد.
_آها پس یعنی من مواظبش نیستم؟
باشه عمه امروزگار رو یادت باشه ها…
مولین زهره چشمی برایش چرخاند.
_بیخودی موضوع رو کش نده باربد… همین که اظهار کردم روی حرف من حرف نزن!
از آنجایی که مولین زهره و دایی خسرو شباهت بهشدتی با یکدیگر داشتند هیچکدام جرئت نمیکردیم روی حرفشان حرفی بیاوریم.
درسکوت ناهارمان را خوردیم و من و باربد زودتر از همه از روی صنقلبی قد بلند شدیم.
باربد اشارهای زد.
_تا من وسایل رو از زیر زمین میبرم توی ماشین حاضر شو.
نیشخندی به خوشباوریاش زدم و سری تکان دادم.
وارد اتاق شدم و کت کرم و شلوار بگ آبی پاستیلیام را به تن کردم.
تلاش کردم تیپم از همواره رسمیتر باشد اما باز هم چندان موفق نبودم.
با آرایش کمرنگی کیف کف دستی سفیدم را در کف دستم گرفتم و از اتاق بیرون زدم.
مامان با مشاهده کردنم ابروهایش را بالا انداخت.
_اون لباس چهارخانه پاره و کثیفت کجاست؟
تو از کی تاحالا با این تیپ و قیافه میری کارگاه که من خبر ندارم؟
اخمهایم را درهم کشیدم و تند جبهه گراهی شدم: واه این چهحرفیه مولین؟ من همواره خوشتیپ بودم… تازهشم میخوایم با بچهها بریم کافه نمیتونم با اون لباسها برم که…
مولین کوسن مبل را برداشت و سرش را تکان داد.
_حالا نه که بهشدت واسهت مهمه… والله من تا حالا یهکف دست لباس مرتب توی تن تو ندیدم.
پوفی کشیدم و حرصی دور خودم چرخیدم.
_حالا ببین و لذت ببر مامان جان زیرا دیگه فرصتش پیش نمیاد. بااجازه.
تند از خانه بیرون زدم و کفشهای سفیدم را بپا کردم.
همین که سوار ماشین شدم بهسرعت گوشی را از کیفم بیرون کشیدم و آدرسی که نامی برایم فرستاده بود را جلوی باربد گراهی شدم.
_میریم به این آدرس مسیر بیفت باربد.
با گیجی نگاهم کرد.
_اینجا دیگه کجاست؟ مگه قرار نبود بریم کارگاه؟
لبخندی به صورتش زدم.
_نه میریم شرکتی که نامی توش کار میکنه!
نگاههایش گرد شد.
_اون وقت چرا؟
دیدههایم برق زد.
_چون بهم قول داد اگه باهاش برم مهمونی کمکم میکنه پروژه رو تکمیل کنم.
بیهوا لبخند زد و ماشین را به جاده انداخت.
_میدونه پروژه راجعبه چیه؟
چانهام را بالا گراهی شدم.
_معلومه که نمیدونه… بهنظرت اگه میدونست منو گردن میگراهی شد؟
خندهاش عمیقتر شد.
_دمت گرم دختر بسیار جنس خرابی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن