پوزخندی زدم و دست به سینه لب زدم :
+ نه اتفاقا اونی که داره شورِش رو در میاره تویی نه من !
تویی که فقط بلدی آدمو تحقیر کنی…. .
ابرویی بالا انداخت و گفت :
_ من هرکاری بخوام میتونم انجام بدم اما تو نه!
اخم ریزی کردم
+ هع!!! میشه بگی چرا اونوَقت؟!
زبونی روی لبهاش کشید
_ چراکه….
دقیقا همون لحظه صدایی اومد :
_ چون یه سر خدمتکار بیشتر نیس!
زنه با عجله از جلوم کنار راهی شد و با نگاهایی ترسون به اون مرده خیره شد…
مردی با چشما و موهایی پَر کلاغی…
مَرده چند لحظه با اخم غلیظی به زنه خیره شد و بعد نگاهشو چرخوند و روی من ثابت کرد….
تبسم ملیحی به روم پاشید
_ اوممم …
تو همونی نیستی که همین امروزگار صبح افشین اینو بغلش کرده بود و با عجله به طبقه ی بالا میبرد ؟!
سری به نشونه ی درست بودن حرفش تکون دادم که اون زنه که با توجه به حرف پسره ، سر خدمتکار بود، با بهت و حیرت لب زد :
_ چ.. چی دارین میگین قربان؟!
با انگشت اشارش منو نشون داد
_ اف… افشین خان…. ای… اینو می…. میشناسن؟!
پسره از گوشه ی دیده چند لحظه با تاسف نیگاش کرد و مجدداً توی دیدهام زل زد و جدی اظهار کرد :
+ دنبالم بیا….
و حرکت کرد….
با کمی مکث دنبالش جاده افتادم…
به سمت یه دَری رفت ، بازش کرد و داخل شد…
مثل یه جوجه اردک حرف گوش کن پشت سرش داخل شدم و در اتاق رو بستم ، به طرفه میز بزرگی که وسط اتاق بود پا شتابزده کرد و پشتش ، روی صنقلبی جا گراهی شد…
همینطور گیج وسط اتاق توقف کرده بودم و متعجب اطرافمو نیگا میکردم که با آوا زدن های مکرر اون پسره به خودم اومدم…
_ هوی … کجایی دختر ؟!
سرم رو برگردوندم سمتش و حواس پرت لب زدم :
+ ها؟!!!
کلافه هوفی کشید ، به یکی از مبل های رو به روی میزش اشاره و لب زد
_ بشین دیگه… تا آخر که نمیخوای همینجوری وسط اتاق وایسی؟!
سری تکون دادم و روی مبل جای گرفتم….
تبسمی زد ، کف دستاشو توی هم گره زد و گذاشت روی میز ، با کمی تأمل گفت :
_ اوممم…. من اسمم آبتینه…. و تو؟!
+ سارا هستم….
_ خوشبختم از آشناییت سارا…
+ همچنین!
کمی مکث کرد و در ادامه سوالی سؤال کرد :
_ میشه نسبتت رو با افشین بگی ؟!
+ خ … خب … من … من دختر عموی افشینم!
خیلی تعجب کرد و من اینو از روی حالت صورتش متوجه شدم…
_ دختر عموی افشینی!!؟
واقعا؟!
دیدهام رو به آرومی باز و بسته کردم
+ اره خب…. چه دلیلی داره دروغ بگم؟!
خنده ی کوتاهی کرد
_ نه ….
اخه میدونی افشین اصلا درباره ی خانوادش با هیچکس حرف نمیزد…
واسه همین تعجب کردم….
همیشه با خودم فکر میکردم که حتما خانوادش مُردن یا خب اتفاق بدی واسشون افتاده !
پدر و مادر افشین هنوز زنده هستن؟!
کجا زندگی میکنن؟!
افشین خواهر و برادری هم داره؟!
چرا چیزی نمیگی خب؟!
کلافه و عصبی پریدم توی حرفش
+ ای باباااا…
تو مگه فرصت حرف زدنم میدی؟!
دستی پشت گردنش کشید و آروم اضافه کرد :
_ اوه… اره… اینقدر هیجان دارم که حواسم به هیچی نیست…
شرمنده !…
سری تکون دادم
+ پدر و مادر افشین زنده هستن….
ما و عمو و عمه ها همگی با هم توی یه عمارت حیات میکنیم ،
در ایران….
افشینم مثه من تک فرزنده و خواهر و برادر دیگه ای نداره!
آهانی بیان کرد و حرکت کرد توی فکر….
نمیدونم چرا اما به این پسر یه حس خیلی خوبی دارم…
برادر خوبی میتونه باشه!
سری تکون دادم تا این افکار مزاحم ازم دور بشن …
از جام پا شدم… سوالی نگام میکرد که زود اظهار کردم :
+ من میخوام برم…
اونم از روی صنقلبی کشیده شد
_ ببخشید… اما نمیتونم اجازه بدم بری!
ابرویی بالا انداختم و شاکی گفتم :
+ چرااا؟!!!
سرفه ی کوتاهی واسه صاف کردن آواش کرد
_ خ… خب زیرا افشین الان نیست….
اون رئیسه و خب اگه بفهمه من اجازه دادم تو بری، کَلَمو میکنه که سرخود اینکار رو انجام دادم!
کلافه نگاهی به سرتاپاش انداختم
+ من احتیاجی به اجازه ی تو و اون ندارم…
میرم کسی هم نمیتونه جلومو بگیره!
به سمت در چرخیدم و پا سریع کردم…
اما همون موقع در اتاق باز شد و یه پسر جَوون داخل شد، سرش رو انداخته بود پایین و با گوشی توی دستش ور میرفت
_ میگم آبتین….
ولی تا سرش رو کشیده کرد و من رو دید ، مابقی حرفش رو خورد و متعجب به من خیره شد….
به پشت سرم ، یعنی جایی که آبتین توقف کرده بود چشم دوخت و با تعجب بیان کرد :
_ آ… آبتین… معرفی نمی کنی خانومو؟!
کمی چرخیدم تا بتونم آبتین رو هم ببینم…
تبسمی به روی اون پسره پاشید و بیان کرد :
+ دختر عموی افشینه!
اسمشم سارا ست … .
پسره به من نگاهی انداخت…
نزدیکم شد و کف دستش رو به نشونه ی سلام بالا آورد
_ که اینطور…. خوشامگاهختم از اشناییت سارا خانوم….
منم امیر سام هستم !
تبسمی زدم و دستش رو فشردم
+ منم خوشامگاهختم از آشنایی با تو …
لبخندش پر رنگتر شد …
ازم فاصله گرفت…
ابتین روبه امیرسام سوالی جویا شد :
_ کاری داشتی امیرسام ؟؟
_ ها؟!…. اره اره… چیزه…. اومممم خب…
نیم نگاهی به من انداخت و اروم ادامه داد :
_ خب اینجا نمیشه…
بعله… مثه اینکه میخواست با ابتین تنها صحبت کنه…
فرصت پیش اومده رو غنیمت دونستم و بهسرعت اظهار کردم :
+ خب دیگه… پس من میرم تا شما هم راحت بتونید حرفاتون رو بزنید…
امیر سام تبسم رضایت بخشی زد ولی ابتین به سمتم پا تند کرد و بیان کرد :
_ وایسا ببینم… چی چیو پس من میرم؟!
گفتم که تا وقتی که افشین نیومده تو حق نداری جایی بری!
+ ای بابا…. چه گیری کردما…
اقاجان… من رو زندانی نمیخواین بکنین که….
و تند به سمت در راهی شدم و خارج شدم از اتاق …
اما ابتین ول کُن نبود که… پشت سرم میومد و هِی سارا ، سارا داشت ….
ایستادم ، چرخیدم به عقب و کلافه و عصبی اضافه کردم :
+ ای بابا … کف دست از سرم بردار دیگه….
با نفس نفس ایستاد و لب زد :
_ باور کن من مجبورم…
تو آخه نمیدونی اگه افشین عصبی بشه چیکارا که نمیکنه!
بیخیال شونه ای بالا انداختم
+ بره به درک… اصلا هر غلطی دوست داره بکنه….
من دیگه باهاش هیچ کاری ندارم…
پسره ی روانی بیشعور….
همینطور داشتم افشین رو فحش میدادم …
وسط حرفام ایست کردم و متعجب به ابتین خیره شدم….
وا !
این چشه؟؟!
چرا هِی ابرو بالا میندازه و به عقبم اشاره میکنه…
با کمی مکث برگشتم و به پشت سرم نگاهی انداختم…
یا خدا….
اینکه افشینه…
با ابرویی بالا رفته و نگاهایی قرمز و عصبی نگام میکرد….
اب گلومو با استرس قورت دادم…
خدای من…. چه گندی زدم!
خنده ی عصبی و کوتاهی کرد و دست به سینه لب زد :
_ خب… خب…. میاضافه کردی؟!
روانی بیشعور….
بعدش؟!
دیگه چه حرفایی میمیل داشتی بارَم کنی؟!
هاااا؟!!!؟
قدرت حرف زدن رو نداشتم….
ساکت بهش نگاه میکردم که همون لحظه گوشیم توی کیفم شروع کرد به زنگ خوردن….
نیم نگاهی به افشین انداختم و گوشیمو از توی کیفم در آوردم….
آخ ، آخ …..
زن عمو بود !
مولینه افشین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن