لبهامو رو هم مالیدم و پکر و قلبگیر اظهار کردم:
-من که نمیدونستم فرزام! فکرشم نمیکردم این اتفاق بیفتاده!
داد زد:
-اما افتاده…به خاطر بی عرضگی تووووو…یه قرص کوقتی میخوردی اینجوری نمیشد!
آخه من کدوم از رفتارای احمقانه ی تورو تحمل کنم؟
چندتاشو نادیده بگیرم !؟هااان؟؟؟
رفتار و ری اکشنش اونقدر قلبگیر کننده بود که اشک تو چشمهام جمع شد.
کلماتش انگار تیر بودن و این تیرها اشکهام رو جاری کردن.
با آوایی که بغض دار شده بود گفتم:
-تو خودت میل داشتی…تو از کاندوم استفاده نکردی…من بی عرضه ام !؟
من بی عرضه ام ؟
من احمقم !؟من…
دیگه نتونستم ادامه بدم زیرا بغض جاده گلوم رو بسته بود.
اینا فاجعه آمیزترین کلماتی بودن که میشد از یه نفر گوش داد و من حس میکردم اون اگه چند تا تیر حواله ام میکرد دردش از درد حرفهایی که زده بود بیشتر نبود.
حرفمو قورت دادم و با کنار زدن قطره ی اشک روون شده از چشمم اضافه کردم:
-تو نزدیکترین کَسمی ولی همیشگی بدترینهارو ازت مشاهده کردم و شنیدم.
دشمنهام از تو بیشتر باهام مهربون بودتن.
حرف که میزدم، کلمات رو که به زبون میاوردم صوتم می لرزید و این لرزش ناشی از خشم و قلبگیریم اونقدر زیاد بود که دیگه قلبم نیمخواست حرف دیگه ای به زبون بیارم.
از کنارش گذشتم و به سمت اتاق راهی شدم.
*فرزام*
اونقدر بهم ریخته بودم و اونقدر نمیدونستم کار درست و غلط چیه که مصمم شدم قبل از اینکه بازم دهن لعنتیمو وا کنم و هرچی که بدون فکر ازش بیرون میاد رو حواله ی رستا نکنم و تبدیلش نکنم به تخلیه ی انرژی خودم گند راهی شداری که زدم رو جمع کنم.
از جا کشیده شدم و با عجله به سمت اتاق رفتم.
باورم نمیشد واقعا اون حامله شده باشه.
در واقع انتظار افتادن هر اتفاقی رو داشتم جز اینکه تو همچین شرایطی که تکلیفم با خودم و احساسم مشخص نیست و ترگل باز به سمتم اومده، همچین چیزی پیش بیاد!
در اتاق رو کنار زدم و حرکت کردم داخل.
کف دستمال سفید تا خورده ای رو زیر دیدههای خودش کشید و مشغول گحرکت کردن شماره ای شد و چند لحظه بعد هم که شرو کردصحبت کردن:
“الو…نیکو…خوبم…خوبم …نه میگم خوبم صدام بخاطر حموم رفتن اینجوری شده…رسیدی خونه؟ زنگ زدم بگم اگه هنوز به کسی در …”
قبل از اینکه حرفش رو کامل به نیکو بزنه با چند گام قد بلند به سمتش راهی شدم و گوشی رو از لای انگشتهاش بیرون کشیدم و خطاب به نیکو بیان کردم:
“میمیل داشت ببینه رسیدی یا نه.فعلا”
و بعد بدون اینکه منتظر شنیدن حرفی از طرف نیکو بمونم تماس رو قطع کردم و کنار رستا روی تخت جای گرفتم.
خودش رو کشید کنار و با دلخوری ازم رو برگردوند.
پرسیدم:
-چی میمیل داشتی بهش بگی!؟
با همون آوای بغض دار و تو دماغی شده اش جواب داد:
-میخواستم بهش بگم به کسی نگه من حامله ام.میرم آزمایش میدم اگه واقعا خبر مرگم باردار باشم سقطش میکنم تو راحت بشی…
متعجب پرسیدم:
-سقطش کنی…؟
-آره مگه همینو نمیمیل داشتی ؟
آزرده نباش…به مراد دلت میرسونمت!
چراکه اینو اظهار کرد دوباره کف دستمال رو زیر چشنهای ترش کشید…
نمیدونم چرا با همه خشمی که نسبت بهش داشتم تا اینجوری بغض میکرد حالم خراب میشد و قلبم میتمایل داشت هرکاری انجام بدم تا از این حالت خارج بشه!
دروغ چرا ! مثل سگ از زدن حرفهام پشیمون بودم.
اصلا نفهمیدم چیشد که اون حرفها از دهنم پرید بیرون.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-من کی اضافه کردم میخوام اون بچه رو سقط کنی !؟
سرش رو چرخوند سمتم و با همون چشمهای لباب از اشکش بهم خیره شد و جویا شد:
-حرفها و توهینها و گله و داد و بیدادهات مگه معنی دیگه ای هم میدن !؟
تو آزردهی از اینکه تست من مثبت شده.قیافه ات اینو داد میزنه…
موبایل توی کف دستم رو گذاشتم کنار و اضافه کردم:
-آره چراکه به نظرم الان وقت مناسبی واسه بچه دار شدن من و تو نبود و نیست!
موهاش رو پشت گوشش جمع کرد و گفت:
-آره! همچی تقصیر زن احمق و بی عرضه ات هست که وقتی آمادگیشو نداشتی بارداره شده.
اما خیالت تخت…فردا صبح میرم آزمایش میدم اگه واقعا مثبت باشه بعدش میریم سقطش میکنیم.
دماغشو بالا کشید و کف دست دراز کرد سمت موبایلش و هموقت در ادامه اضافه کرد:
-به نیکو میگم به کسی نگه.
ندونن بهتره…دیگه گیر نمیدن…باخبر نباشن سقط کردن راحت تره.
همینکه خواست شماره ی نیکو رو بگیره تلفنش تو کف دستش زنگ خورد.
چشم هردومون رو اسم و شماره ی مادر من ثابت موند!
پورخندی زوم و گفتم:
-خیالت راحت….کل دنیا الان باخبر شدن! ااماش هم مادر خودم…
هیچی ناظهار کرد.من خیره شدم به رو به رو و اون از سر ناچاری تماس رو جواب داد…
تماس رو گذاشت رو اسپیکر و آهسته بیان کرد:
“سلام مولین جون….”
دور و بر مامان اونقدر شلوغ بود که انگار تو استادیومه.
هم آوای بابا میومد هم نیکو و هم شبنم و بچه هاش.
شاد و بشاش و احتمالا به نمایندگی از بقیه جویا شد:
“رستا جان عزیز قلبم…نیکو میگه بارداری…درست میگه قربونت برم؟”
و من بازهم پوزخند زدم.مگه میشه نیکو همچین چیزی رو بدونه و به اونا نگه.
نفسمو با افسوس بیرون فرستادم و همچنان به رو به رو خیره موندم.
رستا آب دهنشو قورت داد و من من کنان جواب داد:
“خب…مشخص نیست فقط تست بی بی چک …”
حرفش تموم نشده بود که صدای جیغ و دادشون به هوا رفت.
واقعا در این حد منتظر متوجه شدن همچین خبری بودن!؟
فقط نمیفهمم چرا تنها کسی که حس خوبی نداشت من بودم.
رستا باز بیان کرد:
“هنوز نه به دار نه به بار شاید اصلا این تست الکی باشه”
مامان با اطمینان کامل گفت:
“نه قربونت برم من میدونم که تو حتما بارداری…اتفاقا صورتتم تپل تر شده بود.
میخوام زنگ بزنم به مادرت ازش مژدگونی بگیرم.فعلا خداحافظ….راستی …امشامگاه شام با فرزام حتما بیاین خونه ی ما.
یادت نره ها…فعلا خدانگهدارت”
انگشتاشو شل گرفت و گوشی رو انداخت رو تخت و بعد هم سرش رو خم کرد و با بغض به زمین خیره شد.
صورتش اونقدر ماتم زده بود که حالم از خودم بابت رفتارم بهم خورد.
بابت چیزایی که نسنجیده بهش اظهار کردم.
بابت شکستنش قلبش و چقدر احساس ندامت و شرمندکی میکردم در برابر اونی که همیشه از طرف من آسیب و بی مهری می مشاهده کرد ولی ازم زده نمیشد.
واقعا چرا اینقدر منو دلبسته شد؟
مگه من چی بودم و کی که هر کاری میکردم از چشمش نمیفتادم ؟
همواره همینطور بود.
باهاش تندی میکردم و بعد دچار عذاب وجدان میشدم.
مثل همین حالا…مثل همین لحظه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن