از کنارمون رد شد و همونطور که سمت آشپزخونه میحرکت کرد جواب داد:
-نه! دیر تر میرم…شما چرا اینقدر زود اومدین هان !؟
قبل از اینکه من حرفی بزنم و جوابی به سوالش بدم این نیکو بود که اضافه کرد:
– اومدیم تا رستا تست بده!
چون اینو متوجه شد ایستاد و بسیار آروم چرخید سمتمون.
من فقط نگاهش میکردم بدون اینکه حرفی بزنم.
ولی اون تبسم گل و گخوشحال نیکو واسش خیلی معنی ها میداد.
کنجکاو سؤال کرد :
-تست ؟ تست چی !؟
نیکو خوشحال و قبراق بسته بی بی چک رو از کیفش بیرون آورد و با تکون دادنش تو هوا بیان کرد:
-بی بی چک! شااااید شااااید در شرف بابا شدن باشی!
گرچه یه کوچولو خجالت کشیدم ولی ترجیح دادم اون لحظه واکنش فرزام رو ببینم برای همین یهش خیره موندم.
رسما تو شوک بود!
حتی پلک هم نمیزد.
بهشدت سخت به خودش اومد و بریده بریده پرسید:
-چی !؟ بی بی چک !!! ؟؟
نیکو خندان و خوشحال اضافه کرد:
-آره! رستا یه علائمی داره که احتمال دادیم واسه بارداری باشه.برای همین بی بی چک خریدیم تا مطمئن بشیم…
اصلا خرسند نشد! حتی یک درصد!
شد زهرمار!
زیر لب واضح لب زد:
-لعنت ! این دیگه چه کوفتی بود!
تلخی رفتار و حالت صورتش زد تو ذوقم.چراکه به نظرم رسید صدرصد اون لحظه قلبش نمیخواد جواب مثبت باشه
ناراحت و دپرس اظهار کردم:
-نترس! این فقط یه حدس!
اینو بیان کردم و با گحرکت کردن بی بی چک از نیکو حرکت کردم تو سرویس بهداشتی!
به بی بی چک توی کف دستم خیره شدم.
حتی یک درصد هم باورم نمیشد که جوابش مثبت شده باشه.
خودم ناخوداگاه شاد شدم ولی وقتی صورت زار فرزام برام مرور میشد ناخوداگاه لبخند و خوشیم پر کشید.
آخه مشخص بود اصلا قلبش نمیخواد این اتفاق بیفته.
بودنم تو سرویس که زیاد طول کشید نیکو چند ضربه به در زد و اظهار کرد:
-رستا…داری چیکار میکنی؟زود باش دیگه…
از فکر بیرون اومدم.
سرم رو بالا گراهی شدم و به سمت در خیره شدم.
موندم چیبگم اصلا.
دوباره به در زد و اضافه کرد:
-وای دارم از کنجکاوی می میرم بیا بیرون دیگه.
دیگه نمیتونستم بیشتر از اون توی سرویس بمونم.
دستهامو شستم و با برداشتن بی بی چک کف دستمو سمت دستگیره دراز کردم و درو باز کردم.
در که کنار حرکت کرد هم نیکو هم فرزام جلوتر اومدن.
یکی در انتظار جواب مثبت شنیدن و اون یکی در انتظار نه شنیدن!
یکی هیجان زده و اون یکی مضطرب از افتادن اتفاقی که اتفاقا افتاده بود.
نیکو که دیگه طاقت انتظار نداشت، جویا شد:
-هان ؟ چیشد؟!
قبل از اینکه جوابش رو بدم یه نگاه به صورت فرزام انداختم.
رنگش پریده بود و حالت صورتش فریاد میزد در انتظار شنیدن جواب نه هست.
زیرا خاموشی من طول کشید عصبی بیان کرد:
-جرف بزن دیگه زیرلفظی میخوای !؟
نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه حرفی به زبون بیارم بی بی چک رو به سمت نیکو گراهی شدم….
نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه حرفی به زبون بیارم بی بی چک رو به سمت نیکو گحرکت کردم.
مشتاقانه اون رو از کف دستم گرفت و تا درک کرد نتیجه اش چی هست از خوشحالی جبغی کشید و اظهار کرد:
-واااااای خدااااا….حامله اس
فرزام هم آهسته واااای بیان کرد…
ولی وای اضافه کردن اون از شدت ناراحتی بود و وای گقتن نیکو از شدت خوشحالی!
هی بالا و پایین میپرید و شتابزده شتابزده میاظهار کرد:
-عمه شدم عمه شدم!
وای خدااااا….قربونش برم من از همین حالا!
حالم خوب نبود چون حالن فرزام از گوش دادن این خبر خوب نشد.
رسما وا حرکت کرده بود.
حتی حس میکردم رنگش پریده.
چه حس بدیه که همچین واکنشی از طرف همسرت ببینی.
اینکه نه تنها شاد نشه بلکه از شدت حال بدی رنگ از رخش بپره جوری که انگار بدترین خبر عمرشو شنیده.
نیکو فورا موبایلشو بیرون آورد و گفت:
-من باید زنگ بزنم این خبر خوبو به بابا و مولین بدم…
تو اون فاصله وقتی داشت شماره میگراهی شد و حواسش پرت بود من فورا رو کردم سمت فررام و آرام جویا شدم:
-خرسند نشدی !؟
درحالی که به سختی خودشو کنترل کرده بود صوتشو بالا نبره تا نیکو متوجه نشه ، کفری و عصبی جواب داد:
-شاد نشدم ؟! باید میشدم ؟؟؟؟ لعنتی من بچه میمیل داشتم چیکار…
چون اینو بیان کرد صورت منم عین آویزونا شد.
این بدترین واکنش ممکن بود.
نیکو از تماس گرفتن منصرف شد و اومد پیشمون.
اون بیشتر ازهمه خوشحال به نظر می رسید.اونقدر که سر از پا نمیشناخت و هر کی ندونه فکر میکرد خودش بعد از بیست سال بچه دار شده!
موبایلشو گذاشت تو جیبش و گفت:
-نه اینجوری نمیشه باید برم از تک به تکشون مژدگونی بگیرم.
چه پاما جمع کنم من!
آره…زنگ نمیزنم…میرم پیششون و بهشون میگم..قیافه شون متوجه شدنیه
اومد سمت من.ماچم کرد و اظهار کرد:
-مرسی که منو عمه کردی!
میدونم از این به بعد فحش خور بچه ات میشم اما اصلا مهم نیست…
فقط تونستم یه تبسم بزنم.
یه تبسم کمرنگ و محو و بعدهم که به زور گفتم:
-هنوز که خبری نشده!
نگاهکی زد و گفت:
-چرا شده…خب دیگه من برم.فعلا…
من حتی حال اینکه تاجلوی در همجادهیش کنم رو هم نداشتم..همونجا موندم تا وقتی که حرکت کرد.
راستش تمام فکر و ذهنم پی فرزام و واکنشش بود.
عصبی و کلافه رفت و روی مبل جای گرفت.
تقریبا ربع ساعتی کنار دیوار از حرکت ایستاده بودم و اون رو که غرق فکر به زمین خیره شده بود رو نگاه میکردم.
دیگه نتونستم تحمل کنم رفتارش رو.
پا سریع کردم سمتش و رو به روش ایستادم و با دلگیری جویا شدم :
-فرزام…آخه چرا شاد نشدی؟ ایراد بچه دار شدن چیه !؟
سرش رو بالا گرفت و با تشر جواب داد:
-ایرادش اینه که الان وقتش نبود میفهمی !؟
آواش اونقدر بالا بود که ناخوداگاه یکی دو قدم با ترس عقب راهی شدم.
این حرفها اصلا حرفهای خوشایند و باب میلی نیودم.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-خب وقتش مگه کی باید باشه!
همچنان با عصبانیت جواب داد:
-نمیدونم هر زمانی جز حالا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن