میتمایل داشت بگوید اتفاقی نیفتاده فقط دلش یک لحظه سرکشی کرده…
که از سر دلتنگی یا دل شکستگی، بدون اینکه اسم ادریس وسط باشد
بیقرار شده…
میتمایل داشت بگوید اینکه ادریس را حساب نمیکنید برای من زیستن را جهنمتر میکند.
درد وغم خودش بس نبود و حالا باید دردِ ادریس را هم به دوش میکشید!
ولی چیزی ناظهار کرد…
اصلا نمیخبر داشت درد قلب لعنتیاش برای گریه زیادی بود یا از سر مشتاق دیداری و جداشدن…
شاید هم مرگش فرا رسیده بود…
اگر بخواهد با خودش روراست باشد او ترجیح میداد که بمیرد ولی
لحظهای دور از ادریس نفس نکشد، حیات نکند!
ملایمشش را حفظ کرد و درحالی که نمیخواست اصلا کسی را بیخود و بیجهت دلواپس خودش کند، لب زد:
_ چیزی نیست یه لحظه کف دستم بخاطر سردی پارچ یخ زد و نتونستم نگه دارم، فشار اومد به کف دستم.
و بعد ریز ریز خندید و از جلوی چشم بقیه فرار کرد و خودش را در آشپزخانه انداخت.
خدا را شکر به خیر گذشته بود!
دست و صورتش را کمی دور از نگاه بقیه آب زد و سعی کرد رنگ و
روی صورتش را به حالت عادی برگرداند و با همان حال و درد وحشتناک بار دیگر سر سفره برگشت.
_ قراره فردا با فاطمه خانوم،همسایه کوچه پشتی و عروسش بریم سفره
حضرت رقیه… فامیلشون منم دعوت کرده، نمیدونم برم یا نه؟ زیرا یاسرم برگشته میگم زشت نباشه همینطوری ولش کنم.
به جای عمو خود یاسر جواب داد:
_ آره مولین دلواپس من نباش برو من حالم خوبه بعدشم من خونه نیستم
که…فردا هم کلی دوندگی و مصاحبه با ارگانهای مختلف دارم…
میخوای بمونی پیش من؟ لیالی هم اگه دوست داشت ببر یه خورده حالش خوب بشه.
دهانش باز ماند و در دلش نالید!
نه، واقعا دیگر توان نداشت… نمیتمایل داشت بار دیگر با این درد، در جایی حاضر شود.
ارت_صدوبیستوسه
زن عمویش با اشتیاق نگاهش کرد و سر تکان داد.
_آره لیالی بیا بریم دخترم البته اگه کار خاصی نداری چراکه بهشدت وقته که تو اینجور مراسمها شرکت نکردیم یه خورده حال و هوات عوض میشه.
قاشقش را روی بشقابش گذاشت.
_ راستش من میتمایل داشتم فردا یه دستی به سر و روی خونه بکشم یه خورده بهم ریخته شده برای همین نمیتونم بیام زن عمو.
یاسر که متوجه شد لیالی هیچ اشتیاقی ندارد برای رفتن، پادرمیانی کرد و خواست گندی که زده را درست کند.
_اهان من نمیدونستم کار داری پس نرو خونه بمون کارات و بکن لیالی… مولین جان بیزحمت خودت برو.
و دیگر جایی برای بحث باقی نگذاشت.
غذا که خورده شد سفره را جمع کرد و به هر سختیای که بود قرار گرفت و این عذاب بزرگ را تحمل کرد.
ساعت انگار حرکت نمیکرد. هنوز هشت و ربع شامگاه بود…
عمو و زن عمویش بحث میکردند و او در سکوت جای گرفته و به آنها نگاه میکرد.
طاما نکشید که عمو از جایش برخاست و یاسر نیز، همپای او از جایش بلند شد.
عزم حرکت کردن کردند.
یاسر نزدیکاش وارد شد.
_ ببخشید که هی دارم میرم یه جایی و پیشت نیستم.
تنها به زدن تبسم اکتفا کرد.
یاسر و عمویش حرکت کردند و او ماند و دردِ شمتوجه شد دلی که داشت آزارش میداد…
_ چای میخوری باز برات بیارم دخترم؟
سری به نشانهی نه تکان داد.
نمیتوانست حرف بزند… انگار کسی روی قلبش چیزی فشار میداد.
در جایش جا به جا شد.
شاید اگر بیشتر از این اینجا میماند، زن عمویش متوجه حال وخیمش میشد و او این را نمیخواست.
تقریبا یک ربع از حرکت کردن آنها گذشته بود که دیگر نتوانست تحمل کند و
خواست به بهانهی کارهایش از منزل بیرون بزند که نمتوجه شد یک لحظه چه شد و سرش گیج راهی شد!
زیر پاهایش خالی شد و در عرض یک ثانیه دنیا برایش تیره و تار شد و از پشت روی زمین افتاد…
_یا غریبِ زهرا… لیالی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن