در خاموشی به صورت عصبی و در عین حال دلخور مانلی خیره شد و پاسخی نداد.
به هر حال یک تایمی از گذشتهاش به مانلی تعلق داشت.
نه که عاشق و شیدایش بوده باشد، نه!
ولی ابتدا دوست معماما و بعدها دوست دخترش بود…
_ لعنتی ما دو سال تموم باهم دوست بودیم، دو سال با سرد و گرمت ساختم… افتادم دنبالت مثل بچهها پشتت موس موس کردم، آخرش میگی من یه فروشندهم؟ همین؟
چشمهای مانلی کم کم داشت خیس میشد اما جلوی خودش را گراهی شد.
تا اینجا را وارد شده بود، از اینجا به بعد را حتی شده، سینهخیز هم میراهی شد…
داشتنِ ادریس به فلج شدن هم میارزید.
_ یادت حرکت کرده؟ یادت بیارم ادریس؟ روزگار و شبامون و فراموش کردی؟
یه جوون آس و پاس یاغی بودی ادریس! من کردمت ادریس خان!
موتور زیر پات بود که شدم دوست دخترت… شاسی سوار شدی ولم کردی! یادت رفته اینارو؟
من از هیچ باهات بودم تا همین الان که نصف بازار جلوت خم و راست میشن!
ادریس همچنان خاموشی کرده بود.
اگر مانلی میدانست که امروزگار چه بر او گذشته بود بی شک خاموشی میکرد و تیشه به ریشهاش نمیزد.
الان وقت گلایه نبود…
_ مانلی بس کن من امروزگار به حد کافی ظرفیتم پره، بذار یه امروز و در ساکتش کنار همدیگه بگذرونیم، من منتظر یه بهونه برای ترکیدنم…
این را که بیان کرد مانلی همانطور که زیرلب غرغر میکرد و حرف میزد، عقبگرد کرد و نالید.
_ دیگه نشنوم درمورد رفاقتمون همچین حرفی بزنی! من روی خودم انقدر حساس نیستم که روی تو حساسم ادریس، من انقدر صبر نکردم که باهام اینجوری حرف بزنی!
پارت_صدویازده
دیگر حال و حوصلهی گوش دادن غرغر و دعوا نداشت…
گوشهایش امروز به اندازه کافی گوش داده بودند.
بدون آن که جواب مانلی را بدهد، نگاهش را برداشت و مشغول نوشتن شد.
از ورود و خروج مشتریها نوشت و تا فاکتورهای آب و برق و گاز…
که اسرع وقت به آنها رسیدگی کند.
و میان تمام گراهی شداریها، فکر لیالی مثل خوره به جانش افتاده بود و رهایش نمیکرد…
به هر دری زده بود تا ذهنش را مشغول کند ولی خیال لیالی قویتر بود.
دلواپساش بود… دل بیماری داشت…
دائم چند سوال در سرش چرخ میزد.
الان حال لیالی چطور بود؟
هنوز گریه میکرد؟
نکند بلایی سرش بیاید و او نفهمد؟
نمیاطلاع داشت در آینده قرار بود چه پیش بیاید و سرنوشت برایشان چه خوابی متوجه شده بود اما فکر اینکه یاسر مفت و مجانی تمام داراییاش را تصاحب کرده بود داشت روانیاش میکرد.
اصلا لیالی چه کار میکرد؟ تا کجا عشقاش را در سینه نگه میداشت؟
به هر حال که چه! عاشق یاسر میشد و لگدی به او میزد…
آینده به کنار… امشب یاسر سراغش میحرکت کرد…
امشب نه، فرداشامگاه…
و شاید فردایِ فرداشامگاه…
به هرحالی یکی از این شامگاهها، داراییِ او هم بالین برادرش میشد…
مانلی در حالی که فنجان قهوه دستش بود به سمتش رسید.
_ بیا یه خورده قهوه بخور، شاید اعصابت اومد سر جاش.
مانلی برخلاف اینکه گاهی زیادی روی مخش میرفت اما خوب می اطلاع داشت در لحظه چه چیزی حالش را بهتر میکند.
نیاز به یک قهوهی تلخ داشت تا کل وجودش را بسوزاند و تا شامگاه سرپا نگهش دارد…
وگرنه محال نبود دیوانگی کند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن