پشتم انگار گرم می شد و دیگر قلبم نمی لرزید!
انگار همه ی ترس فرداها رنگ می بازد و من در یک رویای عاشق شدنی به مردی تکیه می کنم که حواسش به من هست و تنهایم نمی گذاشت.
برای لحظه ای کوتاه سر و کله ی حامد پیدا می شود در ذهنم.
انگار وارد شده تا شرمنده ام کند، نمی دانم.
– نگاه به هارت و پورتش نکن، مریم.. هیشکی حریف اون حاجی قلابی نشه، حامدت که می شه، نمی شه؟
آوایم لرزید از خشم و حرص.
– دیدی حامد، دیدی چجوری چشماش و بست هر قلبش خواست بارم کرد.. شیطونه می گه زنگ بزنم به بابام بگم پاشه بیاد تکلیف منو با..
جوری نگاهم کرد که ساکت شدم.
– می خوای بگی حامد عرضه نداره دهن باباش و ببنده.. می خوای همین الان برم دمِ خونه اش زیر و بالای زنده و مرده شو برقصونم واسش.. تو اینو می خوای، مریم؟!
من هنوز بچه بودم..
خام و ناپخته..
ولی کاش حامد از من پخته تر بود!
کف دستم را به نرمی می فشارد.
نگاه به زری خانم می کنم و گوشه ی لبم بی اختیار چین می خورد.
– هر موقع حرف می شد امیر حسین می گفت من اگه جای بابام بودم حالشو می گحرکت کردم زری خانم.. حیف شد که من اون تو بودم، دستم بهش نمی رسید
– بعدش چی.. بعدش دیگه نخواست تلافی کنه؟
اشاره به بشقاب میوه می کند.
– یه پَر بذار دهنت تا بقیشو بگم
گوش به حرفش می کنم و دهان خشکم تَر می شود.
– به حساب خودش کاری که می خواست بکنه رو کرده بود.. مثلاً صادق خیلی زرنگه و پای حرفی که زد، وایساد.. منظورش این بود. آقا مهدی بهش فهموند که می دونم کار تو بود، اما این دفعه رو بخشیدم
کف دستی به چین دامنش می کشد و مثل دختر بچه ای خجالتی گونه اش گل می اندازد.
– می گفت جونِ خودتو که قسم بدی کف دست و پامو می بندی، زری.. منم می دونستم اونقدر خاطرم رو می خواد که اگه بگم جونِ زری، حرفم و گوش می کنه
آرنجم را روی میز لم می دهم و مشت زیر چانه ام می گذارم.
– یه عاشق واقعی.. یه مرد عاشق که همه ی دنیا براش یه طرف، دلدادگی دلنشینش یک طرف
نگاهش را با تاخیر بالا می کشد.
– ما بهش می بیان کردیم خاطر خواهی.. عاشقی مالِ جوونای این دوره س مادر.. هر چی بود زیبا بود، بسیار زیبا بود
نگاهش انگار می درخشید در سایه ای از تاریکی شامگاه.
– یعنی.. اسم آقا سید برای همین شد امیر حسین؟
دیده باز و بسته می کند.
– می تمایل داشتیم اگه پسر شد اسمش رو بذاریم امیر رضا.. امیرو حاج مهدی بهشدت عاشق شد، مرد زورخونه بود دیگه، داداش علی اونوقتا زنده بود، نمی شد اسم عمو رو بذاریم رو برادر زاده.. واسه همین وقتی جهان اومد شد آقا امیر حسین
با خودم می گویم الحق که آقایی به این مرد می وارد شد.
اصلاً انگار برازنده ی او بود و بس.
– آخرش رفتین زیارت؟
– نمی شد مادر.. اونوقتا جنگ بود، کجا می تمایل داشتیم بریم.. بازم خیر ببینه بچه ام، نذاشت آرزوش تو قلبم بمونه، خودش منو برد پابوس آقا
برای لحظه ای مکث می کند.
– یادم بنذار عکساشو نشونت بدم، خب؟
سر تکان می دهم.
– باشه حتماً
– از همون اول که جهان اومد می بیان کردی خونه رو گذاشته رو سرش.. مادر شوهرم می بیان کرد نکنه شیرت کمه زری خانم..مادر خودم باز می اظهار کرد نه حاج خانم نوه تون خوراکش خوبه.. راستم می گفت خدا بیامرز، انگاری سیرمونی نداشت این بچه
تبسم شیرینی روی لبش می رقصید.
– با اون نیم وجب قدش دیوار راست رو می راهی شد بالا.. نگاه به الانش نکن تودار و آروم شده، حالا یه وقتا سر به سرم می ذاره، اما اون سید کجا اینی که الان هست کجا
آه کم صوتیی می کشد.
– بچه ام جوونی نکرد، شد سنگ زیرِ آسیاب.. شد مردِ این خونه و چراغ دلِ آقاش.. همون دو سال که دووم آورد محضِ خاطر این بچه بود، واِلا بعدِ احمد رضا..
حرفش را نیمه کاره می گذارد.
نگاهش باز می دود پشت پنجره و بغض گلویش را قورت می دهد.
عجیب است که این زن کمتر از حال آن روزهای خودش می گوید و باز قلبش برای مرد این منزل می سوزد!
من ولی حالا دیگر می دانم که این قلبسوزی فقط مالِ آن روزگارها نیست.
مرد این خانه یک راز پنهان داشت و انگار گوشه ای از همین خونه چالش کرده بود.
زیر لب آوایش می کنم.
نگاهم می کند. نگاهی که با خاموشی همراه است.
تبسم لرزانی روی لبش می نشیند.
انگشتان کوتاهش را به نرمی می فشارم.
– شما رو اذیت کردم، ببخشید.. بعضی حرفا رو آدم قلبش نمی خواد هیچوقت بگه، می دونم..نمی خواد به گذشته برگرده، شاید چراکه تو همون گذشته بمونه بهتره تا این که بخواد بکشدش بیرون و یادش بیاد که..
حرفم را قطع می کند.
– نمی شه مادر.. گذشته بخشی از زیستن آدمه که نمی شه بندازیش دور و بعد به خودت بگی آخیش، راحت شدم.. فقط باید سعی کنی که تو گذشته ات زندگی نکنی..
روزگارای خوبشو چرا، زیرا زیباه.. اما وقتی حتی اون قشنگی ها تو رو از امروزت دور می کنه هر چی کمتر بهش فکر کنی واست بهتره
نمی دانم چرا حس می کنم پشت این حرف ها به من اشاره می کند!
و باز نمی دانم چرا در خاموشی نگاهش می کنم و منتظرم بگوید کف دستت پیش من رو شده، بال بال زدنت در گذشته را می بینم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن