کنارم می نشیند و مسیر می افتد.
دیگر نه من حرف می زنم و نه او صدایش در می آید.
جلوتر از او پیاده می شوم.
این پا و آن پا می کنم و سرِ آخر لب می جنبانم.
– حرفی که زدین.. یعنی، منظورتون..
حرفم را قطع می کند.
– فراموش کن چی بیان کردم.. زودتر برو داخل، سرما می خوری
اصرار نمی کنم.
شاید دیگر جانی برایم نمانده، نمی دانم.
خودم را به اتاقم می رسانم و در را می بندم.
چراغ دیوارکوب را روشن می کنم.
پالتویم را از تن می کنم و شال از سر می کشم.
حامد انگار گوشه ای از حرکت ایستاده و تماشایم می کند.
حدقه ی نگاهانم خالی و پر می شود.
– حامد جان؟
صوتیش را نمی شنوم.
شاید اصلاً جوابم را نمی دهد.
زبان روی لبم می کشم.
– ازم قلبخوری، حامد؟
چانه ام می لرزد و بغض هزار ساله ام می شکند.
– دِ آخه یه چیزی بگو، لعنتی.. بگو ازت قلبخورم.. بگو فکرشم نمی کردم منو یادت بره.. بگو چجوری تونستی چشاتو ببندی و بهم خیانت کنی.. اره، منِ احمق انگار همه چی رو یادم رفت، حامد.. توئی که یه روز عشقِ زیستنم بودی رو داشت یادم می حرکت کرد
شاید او ابداً من را نمی بخشید.
دستی به صورت خیسم می کشم.
نمی دانم برای خودم سر تکان می دهم یا او که در خیالم قرار گرفته.
– تقصیر توئه، حامد.. همش تقصیر توئه، که تنهام گذاشتی.. نبیان کردی من بدون تو باید چیکار کنم! داشتم از تنهایی دق می کردم، حامد.. می فهمی تنهایی یعنی چی؟
چانه بالا می اندازم.
– نه، چراکه اگه می درک کردی، تنهام نمی ذاشتی.. آواره و در به درم نمی کردی.. دلم گرفته، حامد.. بیشتر از همه از خودت.. دیگه نیا پیشم، بذار یادم بره باهام چیکار کردی.. تو رو خدا دیگه نیا
چشمانم را می بندم و نفسِ جا مانده را رها می کنم.
صدای باز و بسته شدن در می آید.
دیگر فرقی به حالم نمی کند که مردِ این منزل کجاست و چه می کند.
باید از او قلب می کَندم.
اگر قلب می گذاشت.
کلاس خلوت شده و من روی صندلی می نشینم.
سه روزگار از آنشب گذشته.
من با خودم عهد بسته ام که همه چیز را فراموش کنم.
سید را می دیدم و افسار قلبم را می کشیدم.
کمتر حرف می زدم و زودتر به اتاقم می رفتم.
کتاب می خواندم، به زحمت خودم را به خواب می زدم.
گاهی از پسش برنمی وارد شدم.
ولی باز به خودم تشر می زدم.
با صوتی تقه ای که به در می خورد سر می چرخانم.
– بفرمایید
در باز می شود و زنی سرک می کشد.
زنی که در نگاه اول آشناست.
– مزاحم نیستم؟
از جایم کشیده می شوم.
– نه، خواهش می کنم
وارد می شود و در را می بندد.
تبسم مضحکی می زند و جلو می آید.
– تعجب کردی، نه؟
دروغ چرا، انتظارش را نداشتم.
زرین را فقط یکبار دیده ام.
– می تونم بشینم؟ زیاد وقتت و نمی گیرم، یه گپ و گفت دوستانه، البته امیدوارم
منظورش را نمی فهمم.
حرف او با من چه بود، نمی دانم.
صنقلبی را جلو می کشم و بفرما می زنم.
می نشیند و پا روی پا می اندازد.
جوری نگاهم می کند انگار از او کمترم.
شاید اشتباه می کنم، نمی دانم.
– حالت خوبه؟ منظورم اینه که خونه ی امیر حسین اینا راحتی؟ هواتو داره دیگه، اره؟
زیادی صمیمی حرف می زند.
سید برای او امیر حسین است چرا!
تبسم عاریه ای می زنم.
جوابش را جور دیگر می دهم.
– زری خانم زنِ بسیار مهربونیه.. من واقعاً مثه مادر دوسش دارم
برای لحظه ای مکث می کنم.
– نگفتین برای چی اومدین؟ آدرس اینجا رو..
حرفم نصفه می ماند.
پوزخندش حالم را بهم می زند.
– تو منو نمی شناسی.. من عادت ندارم چیزی رو که می خوام، بکف دست نیارم
با خودم می گویم به جهنم که از کجا آورده.
کاش حرفش را بزند و برود.
گوشی ام زنگ می خورد.
من چرا یادم از حیدر حرکت کرده است!
می گویم کمی معطل می شود.
عذرخواهی می کنم.
– راننده شخصی گرفته واست؟! باریکلا امیر حسین! ببین تا کجا هواتو داره، سیدِ با مرام
تمسخر کلامش را حس می کنم.
– ایشون به من لطف دارن.. شما از چیزی ناراحتی؟
کیفش را روی میز می گذارد و به پشتیِ صنقلبی تکیه می دهد.
– تو چی، تو از چیزی غمگین نیستی؟
دو پهلو حرف می زند، می فهمم.
یک جای کار می لنگد چرا!
حس می کنم از بازی دادن من خوشش می آید.
– می شه بگی برای چی اومدی؟
پوزخند تهوع آوری می زند.
– اومدم ببینمت.. تمایل داشتم رو در رو باهات حرف بزنم
– پس چرا حرف اصلی رو نمی زنی؟ هر چی فکر می کنم، نمی فهمم حرفت با من چیه!
لبش را تر می کند.
بوی عطرش همه جا پیچیده.
– بذار ازت یه سوال بپرسم.. واسه شروع بد نیست فکر کنم
در خاموشی نگاهش می کنم.
– تو می خوای بعد از جهان اومدن بچه ت چیکار کنی، جایی رو داری بری؟
چطور به خودش اجازه ی دخالت در حیاتِ من را می دهد.
بی درنگ پاسخ می دهم.
– دلیلی نمی بینم که بخوام جواب بدم.. چون اصلاً ربطی به شما نداره
گوشه ی لبش را تند شتابزده می جود.
نفس بلندی می کشد.
– پس بذار یجور دیگر بپرسم.. تو اگه بخوای بری، امیر حسین جلوتو نمی گیره؟ ازت نمی خواد بمونی؟
– چه فرقی می کنه به حالت؟ تا اونجا که می دونم نسبت نزدیکی باهاشون نداری، ولی انگار زیادی سرک می کشی تو زندگیشون!
تند و تیز نگاهم می کند.
– نه، زبونت خوب کار می کنه.. ببینم، تو اصلاً می دونی من کی ام؟
برای لحظه ای مکث می کند.
نگاهم در صورت گُر گرفته اش می چرخد.
– من همونی ام که امیر حسین دوسش داره.. می فهمی چی می گم؟
با دهان نیمه باز نگاهش می کنم.
شوک زده و ناباور.
– اره خب، حق داری.. منم جای تو بودم، سختم بود باور کنم
دلم انگار خون گریه می کند.
رازِ حیاتِ سید داشت برملا می شد.
گوشم از صدای نازکش پُر می شود.
– یه مدت تلفنی حرف زدیم.. کم کم حس کردم دوسش دارم، اونم همینطور.. گاهی می حرکت کردم مغازه ببینمش.. قلبم تنگ می شد واسش
قلب من زار می زد و فقط صدایش را خودم می شنیدم.
زرین آنروزها را نمی شناختم.
زنی که حالا می مشاهده کردم شاید کمی دمدمی مزاج است.
با یک زندگیِ ناموفق و رویای یک دلدادگی قدیمی.
زنی که من را سدِ مسیر خوشامگاهختی اش می مشاهده کرد.
حس می کنم انقدر که ادعا می کند، مطمئن نیست.
جوری از سید حرف می زند انگار حس خودش به تنهایی بس است و او را محکوم به تن دادن می کند!
بغضی که بیخ گلویم چسبیده را قورت می دهم.
– اندیشیدی نمی دونم چی تو سرته.. والا خجالت داره! حداقل می ذاشتی کفنِ اون بنده خدا خشک..
حرفش را قطع می کنم.
نباید انقدر کش می دادم، اراجیف او تمام نمی شد انگار.
– ببین خانم.. تو اگه بسیار ادعات می شه، می تونی همین الان بری و از خودش بپرسی هنوزم تو رو می خواد! چراکه بنظر من اگه می میل داشت دیگه لازم نبود تو اینجا باشی و به من التماس کنی
از کوره در می رود.
حدسش را می زدم.
– تو خودتو چی فرض کردی، هان؟! من و التماس! اونم به تو! من واسه چیزی که حقمه به احدی التماس نمی کنم، متوجه شدی؟
دلم آشوب است، اما باز کم نمی آورم.
من انگار برای عاشقیی می جنگیدم که در من زنده بود.
صد بار خاکش کرده بودم.
اما باز نفس می کشید.
حتی قوی تر و محکم تر از پیش.
فرق من با زرین در همین بود.
من ادای عاشقی در نمی آوردم.
مردِ این روزگارهای زیستن ام را با تمام وجود می خواستم، کوتاه نمی وارد شدم.
– تو واقعاً دوسش داشتی و زنِ یکی دیگه شدی!؟ اونوقت انتظار داری حالا که جدا شدی، یادش بره همه چیو؟!
تنش را جلو می کشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن