رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۷

مادرش در هال نگران نگاهم می‌کند و می‌گوید
_چی شد؟

با گریه سر تکان می‌دهم و آرام می‌گویم
_دیگه نمیخواد منو. اعتماد نداره بهم

دیدهانش پر از اندوه می‌شود و قبل از اینکه چیزی بگوید می‌گویم
_ببخشید خانم معین‌فر، باید برم

و با قدم‌های کشیده و تند از خانه‌شان خارج می‌شوم.
ما آدم‌ها گاهی با اشتباهاتمان از بهشت رانده می‌شویم. انگار این سرنوشتِ ما فرزندان آدم است.
اخراج از بهشت. هبوط… میراثِ پدر!

*هبوط: از بالا به پایین آمدن. نزول. کلمه‌ای مختصِ تبعید آدم و حوا از بهشت به زمین

************

ولین

او حرکت کرده ولی بوی عطرش هنوز مثل اندام زنی هوس‌انگیز میان اتاقم از حرکت ایستاده.
می‌ترسم در آغوش بگیرمش نکند متلاشی شود.
مبادا همین را هم از کف دست بدهم.
به نفس کشیدنش قناعت می‌کنم. معلوم نیست گل است یا آدم. شاید بوته‌ی گل سرخی در هیئت یک زن است. همواره بویی خوش و مست‌کننده می‌دهد.

یعنی می‌داد… شاید دیگر نبینمش. مغرور است و حرف‌هایی، حرف که نه؛ زخم‌هایی زدم که گمان نمی‌کنم دیگر برگردد.

هوا تاریک شده و بدون روشن کردن چراغ سه‌تارم را برداشته محزون‌ترین نوایی را که می‌دانم می‌نوازم.
به جای خون، اندوه در شریان‌هایم جاری است.
آه زنِ ابریشمینِ من… چه آتشی در کف دستانت داشتی که اینچنین سوزاندیمان!

هنوز با تک‌تک یاخته‌های وجودم دوستش دارم. در اوج عطش و تمایل داشتنش بودم که رهایم کرد. هم زیبایی‌های احساسات و روحش را می‌خواهم، هم زیبایی‌های جسمش را. تصویر پاهای سفید و برآمدگی‌ها و انحنای وسوسه‌انگیز بدنش که آن روزگار از زیر دامنش متوجه شدم از ذهنم نمی‌رود و حسرتش دارد مرا به آتش می‌کشد.
ولی دیگر نمی‌توانم اجازه دهم در زندگی‌ام باشد.
فکر می‌کردم محبت را بلد است اما اشتباه می‌کردم. کسی که عشق را بلد باشد پای راهی شدن ندارد. می‌ماند و می‌ماند و می‌ماند.

عشق و احساسات من خیلی باارزش‌تر از این‌هاست که کسی زیر پایش گذاشته و از رویشان رد شود.
دردِ جدایی و دلتنگی و حسرتِ داشتنش را تحمل می‌کنم، اما بار دیگر سکان دلم را به ناخدایی که سمت گردابم راند و در رنج غرقم کرد نمی‌سپارم.

مادرم در اتاق را آرام باز می‌کند و ناراحت به منی که در تاریکی روی تخت قرار گرفته و سه‌تار می‌زنم نگاه می‌کند.
حرکت انگشتانم را روی تارها متوقف می‌کنم و می‌گویم
_جانم مامان؟… بیا تو

چراغ را روشن می‌کند و وارد شده روی تختم می‌نشیند.
_با خودت لج کردی؟
_نه، چرا؟
_داری آب میشی از غصه، اما حریر رو رد کردی

سه‌تار را کنار می‌گذارم و می‌گویم
_گاهی بعضی چیزها رو دوست داریم که به ضررمون هست. و باید انقدر عاقل باشیم که بذاریمشون کنار
_اون دختر به ضررت نیست ولین. تو داری همه‌ی خوبی‌هاش رو به خاطر یه اشتباهش خط می‌زنی. و اینو هم در نظر بگیر که همه مثل تو ذهن و شخصیت قوی ندارن. حریر از خودکشی برادرزاده‌ش ترسید. فکر کن اگه واقعا می‌مرد چی میشد! یا اگه حریر به حرفش توجه نمی‌کرد و باهات ادامه می‌داد و اینبار دختره واقعا خودش رو می‌کشت، شما می‌تونستین مثل قبل راحت زیستن کنین؟ نه. حریر دختر حساسیه و می‌مرد از این عذاب وجدان

به تاج تخت تکیه می‌دهم و می‌گویم
_درسته، اما می‌تونست از من کمک بگیره. من یه بار دستشو گرفتم از قعرِ افسردگی کشیدمش بیرون، بازم حلش می‌کردم. ولی اون منو حذف کرد
_حذفت نکرد، وحشت کرد و همه چیزش رو فدا کرد و توی تنهایی و غم پنهان شد. سعی کن اینجوری به موضوع نگاه کنی
_نمی‌تونم مولین. می‌دونی من کسی نیستم که هر روز با یه دختری باشم و از این شاخه به اون شاخه بپرم. من حریر رو خدای خودم کرده بودم. اما اون نشون داد که من براش هیچ بودم. نمی‌تونم ببخشمش، نمی‌تونم دلمو باهاش صاف کنم، نمی‌تونم بپذیرمش دوباره. قانون و قواعد زیستن منو بهتر از هر کسی می‌دونی

کف دستش را روی زانویم می‌گذارد و می‌گوید
_حق داری. کله‌شقی و قانون‌هات رو هم خوب می‌دونم. اما دلدادگی ارزشش بیشتره. عاشقیِ واقعی رو نباید به این راحتی‌ کنار گذاشت. تو با حریر خوشبخت بودی و اجازه بده خوشامگاهختی بهت برگرده. انقدر سفت و سخت نباش مادر. درهای سنگیِ قلعه‌ت رو اینطور محکم نبند. زیستن خیلی کوتاه‌تر از اونیه که بخوای با یکدندگی و غرور تباهش کنی. فرصت بده به هردوتون…. الان میرم ولی ازت میخوام به حرفام فکر کنی

می‌رود و به حرف‌هایش فکر می‌کنم. اما خشمم بزرگ است. ترکیبِ دلشکستگی و ناامیدی و خشمی که نسبت به حریر دارم جلوی عشق و دلبسته شدنش را سد کرده است.

************

حریر

احساس می‌کنم پایانِ جهانست. به اینکه خورشید هنوز هم هر روز طلوع می‌کند و زیستن جریان دارد نمی‌توانم معنا بدهم.
وقتی ولین به من اضافه کرده از زیستن‌ام، از خانه‌ام، برو و دیگر هم برنگرد؛ چرا فرآیند زندگی متوقف نمی‌شود؟!
منی که بعد از این حرفش ابداً نمی‌توانم غرورم را به کل نابود کرده و به سویش بروم، چه خواهم کرد؟!
هیچ
و این یعنی تمام. یعنی پایان. یعنی ذره‌ای امید به بازگشت و آشتی نمانده.

سیمرغ را روی مبلِ بی‌ولین گذاشته و رویش یک ملحفه‌ کشیده‌ام تا نبینمشان.
خودم هم روتختی را روی سرم کشیده و گوشه‌ی تخت مچاله شده‌ام.
از جهان بریده‌ام.

کسی در را باز می‌کند و وارد اتاق می‌شود. روی تخت کنارم که می‌نشیند، از بوی ادکلن تلخش می‌شناسمش.
این علاقه‌ به عطر و ادکلن را از پدرم به ارث برده‌ام. امیر هم مثل من است و یکی از تفریحاتش خرید ادکلن برای بابا و من و خودش است.
روتختی را از روی سرم کنار زده و به صورت دلگیر ولی خندانش نگاه می‌کنم.
کف دستش را به موهایم که آشفته شده می‌کشد و می‌گوید
_یکم حرف بزنیم؟

تنم را بالا می‌کشم و در حالت تقریبا نشسته می‌گویم
_نمیدونی چقدر خجالت می‌کشم از اینکه باعث غمگینی تو و مولین هستم
_ناراحت نباش فقط بیا در موردش حرف بزنیم. آخرین وضعیتتون با ولین چیه؟

نفسی می‌کشم و می‌گویم
_حرکت کردم خونه‌شون برای بخشش و آشتی. ولی گفت هیچوقت به آدمی که یکبار بهش ضربه زده فرصت دوباره نمیده
_پس بسیار دلخورش کردی… تو چی بیان کردی؟
_بسیار بیشتر از بسیار دلخورش کردم و تاوان کارم از کف دست دادنش بود… تو جوابش چیزی ناضافه کردم، آخرش اظهار کرد برو و دیگه هم نیا اینجا. چی می‌تونستم بگم؟
_و نمیخوای بازم تلاش کنی و از قلبش دربیاری؟

ناامید و کلافه به بالش تکیه می‌دهم و می‌گویم
_نه بابا، وقتی اونقدر صریح و قاطع بیان کرد برو و دیگه هم برنگرد محاله دوباره برم. غرورم طوری شکست که دلم خواست زمین دهن باز کنه منو ببلعه اون لحظه
_غرورت شکست… هوم… از فرنو گوش داده بودم عاشق استاد شدی. خب پس هیچی

می‌خواهد کشیده شده برود که می‌گویم
_منظورت چیه بابا؟ بله همینطور هم هست، درست گوش دادی

با پدرم انقدری راحت هستم که حرف‌های دلم را برایش بزنم. اما احترامی بینمان هست که نمی‌توانم واضح بگویم عاشق فلان مرد هستم.

دوباره می‌نشیند و می‌گوید
_خب پس از چه غروری حرف میزنی دختر؟ مگه محبت و غرور کنار هم میان؟

با انگشت‌هایم بازی می‌کنم و می‌گویم
_غرورمو پیش خودش و خانواده‌ش شکستم که راهی شدم خونه‌ش برای آشتی

تبسمی می‌زند و می‌گوید
_نه نشکستی. تو فقط پیشقدم شدی و انتظار نداشتی اون ردت کنه. هنوز غرورت رو نشکستی برای عاشقی

The post رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۷ appeared first on رمان دونی.