رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۶

( هبوط، میراثِ پدر! )

دو روزگار از حادثه‌ی ویلای شهریار گذشته و من داغان‌تر از قبلم.
قبلا فقط غمِ جدایی از امان بود، الان عذابِ وجدان و ناامیدی هم اضافه شده.
دارم مثل گلدان‌های مولین جون که بعد از مرگش تمام گل و گیاهانش خشک شدند، خشک می‌شوم.

فرنو انقدر پیله کرد تا همه چیز را برایش تعریف کردم. از قضیه پرنا عصبانی شد ولی تعجب نکرد. انگار فقط منِ ساده خودکشی و مظلومیتش را باور کرده و به جنگلِ زندگی‌ام کبریت کشیده‌ام.

فرنو به آموزشگاه رفته تا با امان حرف بزند و آشتی‌مان بدهد. ولی ناامیدانه زنگ زد و گفت که هیچ اثری از امانِ قبلی در او نمشاهده کرده و پسری با آنهمه احساس، مثل یک تکه سنگ شده است.
اشک‌هایم… فقط این‌ها را دارم.

_اصلا فکر نمی‌کردم تا این حد کینه‌ای و غُدّ باشه. هر چی گفتم نرم نشد، اضافه کرد رابطه‌ی من و حریر تموم شده. چقدر بد کردی تو باهاش
_کینه‌ای نیست. قانونمنده. گفت که بخشیده منو و هنوزم مهربون بود باهام، اما دیگه توی دلش راهم نمیده. محبت و رابطه‌ای باهام نداره
_آره راست میگی. ولین آدم پرنسیپ‌داری هست که به هیچ‌وجه از اصولِ خودش کف دست نمیکشه و کوتاه نمیاد. کاش به اینجا نمی‌کشوندیش

*پرنسیپ: اصول اخلاقی، قواعد

_همونطور که عشق و احساس و توجهش توی اوج بود، خشم و سردی و بی‌توجهیش هم توی اوجه
_آره ولی ناامید نشو و برو دنبالش. نذار همینطوری تموم بشه حریر. گوش میدی به من؟
_میگی چیکار کنم؟
_برو دنبالش و طلب بخشش کن. حیفه به خدا. برو اشتباهت رو جبران کن. منو ببین چطوری سامانو برگردوندم به زیستنمون. رهاش نکردم. اگه دست رو کف دست می‌ذاشتم و به فکر غرورم بودم شاید الان اون زنه رو عقد کرده بود و منتظر بچه‌ اولشون بودن

فکر می‌کنم که حرف‌هایش درست است. حق با اوست، حالا که مقصر من هستم باید پا روی غرورم گذاشته و دنبال مردی که آزارش داده‌ام ولی نفسم بندِ نفس‌هایش است بروم.

در فکر هستم که کیانا وارد اتاقم می‌شود و با آوای شیرین و بچه‌گانه‌اش می‌گوید
_بازم موندی توی اتاقت خاله؟ من وقتی بغلم میکردی دوستت داشتم

دست‌هایم را برایش باز می‌کنم و می‌گویم
_بیا بغلم قربونت برم

در حالیکه سویم پرواز می‌کند داد می‌زند “تیاااام توام بیا”
تیام که انگار پشت در بود داخل سرک می‌کشد و با غرور پسرانه‌اش می‌گوید
_منم بیام عمه؟

می‌خندم به رویش و می‌گویم
_بیا عزیزِ دلِ من

هر دو به تنم می‌چسبند و تیام می‌گوید
_بابا میگه نباید بذاریم مجدداً تنها بشی

می‌بوسمش و می‌گویم
_با شما جوجه‌های مهربون تنها نمیشم

بغلم می‌کنند و چیزی به ذهنم می‌رسد.
_بچه‌ها دعا بلدین؟

کیانا می‌گوید
_دُیا چیه؟

تیام می‌گوید
_دعا یعنی با خدا حرف زدن
_آفرین تیام. درسته. یه چیزی بهتون میگم، از خدا بخواید واسه من. باشه؟

تیام می‌گوید
_خودت چرا نمیخوای؟
_چراکه خدا حرف بچه‌ها رو بیشتر گوش میده

کیانا هیجانزده بالا پایین می‌پرد و می‌گوید
_بگو بگو، من میخوام دعا کنم
_بگید خدایا کاری کن که عمو ولین حریر رو ببخشه

کیانا می‌گوید
_عمو امان کیه؟

تیام جوابش را می‌دهد
_همونکه میخواد باهاش ازدواج کنه
_عروس بشه

کیانا ذوق‌زده هینی می‌کشد و می‌گوید
_خدایااااا عمو ولین حریر رو ببخشه

تیام هم کف دست‌هایش را به شکل دعا بلند می‌کند و همین جمله را می‌گوید.
قلبم از پاکی و دلنشینی‌شان می‌لرزد. به این لحظه و دعای این فرشته‌های کوچک امید می‌بندم.
ته دلم می‌گویم “خدایا نورِ زندگی منو برگردون. نذار بدون ولین توی تاریکی بمونم، ای نورانی‌ترین نور، ای شنواترین شنوا”

قصد حرکت کردن به خانه‌شان را دارم و منتظر می‌شوم تا عصر شود و خونه باشد.
استرس دارم و از پدر و مادرش هم خجالت می‌کشم. اما چاره‌ی دیگری ندارم.
موهایم را مرتب می‌بندم و با کمی ریمل و رژ صورتم را از سادگی و رنگ‌پریدگی درمی‌آورم. اوایل تابستان است و در این فصل بیشتر سفید و صورتی روشن می‌پوشم.
کت و شلوار سفید با شال صورتی می‌پوشم و کیف شنل طوسی‌ام را برمی‌دارم.
می‌خواهم به دیدهش جذاب باشم تا شاید حرف‌هایم رویش تاثیر داشته باشد.

پشت درشان می‌ایستم و دلم در دهانم می‌زند. بی‌خبر رسیده‌ام و امیدوارم از مشاهده کردنم خوشحال شوند و به خیر بگذرد.
زنگ آیفون را فشار می‌دهم و کمی بعد آوای شاد خانم معین‌فر در آیفون می‌پیچد.
_ای جانم حریر دلنشینم خوش اومدیییی

معلوم است زنِ بیچاره از غمِ پسرش در رنج بوده و از آمدنم و احتمالِ آشتی‌مان شاد شده.
با حال بهتر و اعتماد بنفس بیشتری داخل می‌روم و وقتی از زیر درخت گیلاس رد می‌شوم زمزمه می‌کنم “سلام همرازِ جذاب”

دارد برای تولد گیلاس‌های سرخِ درخشان آماده می‌شود و اینبار در هیئتِ تابستانی‌اش اغواگری خواهد کرد.

خانم معین‌فر از پله‌های ورودی به استقبالم می‌آید.
_خدا رو شکرررر که اومدی دخترم. نمیدونی چقدر خوشحال شدم

بغلم می‌کند و سلام کرده کف دست‌هایم را دور تن لاغرش حلقه می‌کنم.
این زن مجموعه‌ای از درد است.
تمامِ مادرانی که کودک مریض داشته‌اند فرشته‌ها و مبارزین دردمند هسسریع.

_ببخشید بی‌خبر اومدم. مزاحم که نشدم؟
_خونه‌ی خودته خبر لازم نیست. تو مراحمی خودت خوب میدونی. بیا تو

پشت سرش وارد می‌شوم و کسی در هال نیست.
_آقای معین‌فر نیستن؟
_نه بیرونه

قلبم دارد خودش را به در و دیوار سینه‌ام می‌کوبد تا از ولین بپرسم.
اما خوشبختانه مادرش زودتر می‌گوید
_من داشتم تلویزیون می‌دیدم ولین هم توی اتاقشه

نفسم حبس می‌شود. چقدر نسبت به او ضعف دارم. اصلا عاشقی سر تا پا ضعف است.

روی مبل می‌نشینم و آرام می‌پرسم
_خوبه حالش؟

دیدههایش افسرده می‌شود و می‌گوید
_نه والا، از وقتی جدا شدین بچه‌م یه آدم دیگه شده. همش میرم تو اتاقش می‌بینم توی تاریکی قرار گرفته ساز میزنه… یا صدای آوازهای غمگین میاد

شرمگین نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_امیدوارم منو ببخشید که اذیتش کردم. باور کنید حال منم خوب نبود. شاید یه روزی قلبیل این جدایی رو براتون تعریف کردم. ولی الان اومدم که ازش طلب بخشش کنم

چشمهایش می‌خندد و می‌گوید
_زنده باشی که اینقدر مهربونی دختر. پاشو برو توی اتاقش من مزاحمتون نمیشم

کیفم را روی مبل گذاشته و سمت اتاق ولین می‌روم. دلم هزار تا می‌زند و پشت در بسته‌ی اتاق می‌ایستم.
آوای آهنگی که می‌شنوم آشناست. گوشم را به در نزدیک می‌کنم و از شنیدن آهنگ “یه شامگاهی نصف شامگاهی” حمید رخشنده که من برایش فرستادم تبسم تلخی می‌زنم.

چند تقه به در زده منتظر می‌شوم. ولی چیزی نمی‌گوید. شاید هم از آوای موزیک نمی‌شنود.
کف دستگیره را به‌آرامی پایین می‌کشم و در را بسیار کم باز کرده اتاق را نگاه می‌کنم.
نمی‌بینمش. روی تخت هم نیست.
با تعجب در را کامل باز کرده داخل می‌روم.
خواننده با سوز می‌خواند
قلب گریبونم گرفت
سی متوجه شدنِ یار

پاهایش را روی زمین کنار تخت می‌بینم. در آن جای تنگِ قبر مانند خوابیده!
جایی که می‌بیان کرد مواقعِ اندوهِ شمشاهده کرد آنجا دراز می‌کشم.

دلم از درد تیر می‌کشد!
من چه کرده‌ام با او…
امان لایق این اندوه نبود.

سمتش راهی شده و بالای سرش می‌ایستم. صاف و تیر روی موکت دراز کشیده و سقف را نگاه می‌کند.
با حسِ حضورِ من، نگاهم می‌کند.
ناباور نگاه می‌کند و نیم‌خیز می‌شود.
کنار پاهایش روی زانو می‌نشینم و با بغض می‌گویم
_ولین… منو ببخش که باعث این حالِت شدم… منو ببخش

گریه می‌کنم و کامل بلند شده می‌نشیند. دستش را روی تخت دراز کرده کنترل دستگاه را برمی‌دارد و آهنگ را قطع می‌کند.
_اینجا چیکار میکنی؟
_اومدم حرف بزنیم

دستش را روی زمین حائل می‌کند تا کشیده شود. من هم قد بلند شده عقب می‌روم و می‌گوید
_چه حرفی؟ آخرین بار حرفامونو زدیم تموم شد
_نمی‌خوام تموم بشه. میخوام اشتباهم رو جبران کنم. حق داری ازم ناراحت باشی ولی فرصت بده بهم تا درستش کنم

وسط اتاقش توقف کرده‌ایم و این اتاق که معبد محبت و دلدادگی‌مان بود، الان از سردیِ ولین مثل اتاق شکنجه است.
_درست نمیشه. اعتمادم رو بهت از دست دادم. اعتباری به تو نیست. حرکت کردی و از کجا معلوم که باز هم توی یه شرایط سخت نری؟

_نمیرم هیچوقت. مسئله مرگ و زندگی بودم و مجبور شدم. دیگه هیچوقت دستتو ول نمی‌کنم، قول میدم

پوزخندی می‌زند و در حالیکه در اتاقش را کاملا باز می‌کند می‌گوید
_من تیر دوم رو به کسی که یک بار بهم شلیک کرده نمیدم. برو و دیگه هم اینجا نیا

هیچ انتظار این حرف‌ها و واکنشش را نداشتم. غرورم له و لگدمال شده روی زمین است. و دلم از آن هم بدتر.
اشک‌هایم بی‌صدا سرازیر می‌شوند. نمی‌خواهم گریه کنم و سعی می‌کنم جلویش را بگیرم. لب‌هایم از فشار گریه می‌لرزند و ناامید و قلبشکسته نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_باشه

از اتاق خارج می‌شوم و آخرین تصویری که از امان در ذهنم می‌ماند بی‌تفاوتیِ چشمانش، و کف دستانش در جیب‌های شلوار راحتی‌اش است.

The post رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۶ appeared first on رمان دونی.