رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۸

دقیق نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_یعنی میگی چیکار باید بکنم؟ حرکت کردار درست چیه الان؟
_می‌دونی عارفِ عاشق که یک عمر برای رسیدن به خدا تلاش میکنه، یکی از مهم‌ترین و سخت‌ترین مراحلش چیه؟
_چی؟
_نابودیِ منیّتِ خودش. یعنی برای رسیدن به معشوق باید اول از من من اظهار کردن‌های خودش بگذره. برای این کار هم باید غرورش رو بشکنه
_چطوری؟
_با زیر پا گذاشتن چیزهایی که در انسان نشانه‌ی غرور و تکبر هست. وقتی اینارو به خاطر معشوق بتونی در خودت بشکنی یعنی عاشقی. عارفی که منزلت بزرگی نزد خدا داشت برای ریاضت و عبور از منیّت توی خیابون مقابل مردم کف دست دراز می‌کرد به گدایی. نه اینکه پول جمع کنه، نه. فقط بخاطر شکستنِ اون من و غرور. شمس تبریزی به مولانا گفت برو به میخانه. مولانا اضافه کرد قربانت بروم، من رو چه به میخونه؟ شمس اضافه کرد برو و شراب بنوش. مولانا با تعجب گفت مردم میبینن، آبروم میره. شمس اظهار کرد برو و آبروت رو بریز تا خلاص بشی، خالص بشی. چرا حرف مردم برات مهمه؟ زیرا غرور و تکبر داری بین آدم‌ها. به جایگاهت و پاکی و اعتبارت می‌نازی. رها شو تا برسی به معشوق. و تو دخترم؛ اگه ادعای عاشقی داری، به خاطرش پا بذار روی غرورت

منظور پدرم را کاملا درک کرده‌ام. با چشم‌های اشکی نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_متوجه شدم بابا… ممنون که اینقدر زیبا مسیر رو نشونم دادی

بغلم می‌کند و موقع حرکت کردن می‌گوید
_غرور برای آدم‌ها بسیار مهمه و هر کسی نمیتونه این کار رو بکنه. یک دلدادگی و رابطه‌ی معمولی نمیتونه به این درجه برسه. این یک کمال و سِرّی هست مخصوصِ تعداد به‌شدت کمی از آدم‌ها که راز عشق رو می‌دونن. بشین فکر کن، خودت و احساست رو محک بزن، ببین عاشق هستی یا فقط ادعاش رو داری. من نمیخوام ولین رو از دست بدیم. می‌دونی که دردِ من شوهر دادنت نیست. انقدر تمایل داشتگار داری که حتی از بین دوستام چند نفری برای پسرشون اصرار می‌کنن. ولی چیزی که امان داره‌، هیچکدومشون ندارن. امیدوارم دلدادگی واقعی بینتون باشه و همدیگه رو از کف دست ندین

یاد روزگاری می‌افتم که پدرم حامد را تایید نکرد و به او اظهار کردم دنبال میل داشتگار پولدار است. الان که برای از کف دست ندادن ولینی که وضع مالی بسیار معمولی دارد اینقدر اصرار می‌کند، باز هم خجالت می‌کشم که آنقدر نادان بودم و آن حرف را به پدرم زدم.

وقتی تنها می‌شوم عمیقاً به حرف‌های پدرم فکر می‌کنم. انگار پنجره‌ای به روحم باز شده و مسیری که باید سوی ولین بروم را به روشنی می‌بینم.
عاشقش هستم و برای طلب بخشش از او از غرورم خواهم گذشت.

عصر که می‌شود آماده می‌شوم تا به خونه‌شان بروم. اینبار تا اشتباهم را جبران نکرده‌ام و قلبش را به کف دست نیاورده‌ام برنخواهم گشت.
تیشرت سفیدی با شلوار جین می‌پوشم و موهایم را گوجه‌ای شل می‌بندم.
از تصمیمی که اینبار خیلی قاطعانه گرفته‌ام انگار خون تازه‌ای در رگ‌هایم جاری شده.

وقتی به خانه‌شان می‌رسم ولین هنوز نیامده و با خانم معین‌فر در هال می‌نشینیم. خدا را شکر می‌کنم که آقای معین‌فر خونه نیست، چون می‌خواهم به اتاق امان بروم و از پدرش خجالت می‌کشم.
خانم معین‌فر از متوجه شدنم به‌شدت متعجب و مسرور شده. انگار فکر نمی‌کرده بعد از حرف‌های پسرش مجدداً به سویش برگردم.
اما می‌گویم که نمی‌خواهم امان را به این راحتی از کف دست بدهم و می‌خواهم برایش بجنگم.
شادیِ نگاهانش درستیِ کارم را تایید می‌کند و می‌گوید
_الانا دیگه میرسه. پاشو برو توی اتاقش وقتی اومد سورپرایز بشه

این زن زیادی خوش‌دل و پایه‌ی عاشقی است و اگر روزی عروسش شوم تمام مهربانی‌هایش را جبران خواهم کرد.

(خونِ گلِ سرخ )

به اتاق ولین می‌روم و مثل خودش در تاریکی می‌نشینم و چراغ را روشن نمی‌کنم.
رسیدنش طول می‌کشد و کشیده می‌شوم تا به وسایلش دست بزنم و بو بکشم.
فکر می‌کنم فامیلی و قرابتی با گربه‌ها دارم که هر چیزی را بو می‌کشم.
کتابی را که روی پاتختی‌اش گذاشته برمی‌دارم و ورق می‌زنم. کتاب سقوط از آلبر کامو است. هر چند که می‌دانم عقاید ولین هم مثل من با کامو یکسان نیست ولی او هم مثل من کتاب‌هایش را می‌خواند.
در تاریکی نوشته‌ها را نمی‌بینم و کتاب را بو می‌کشم.
بوی خاصِ کتاب و کاغذ می‌دهد فقط و آنچه دنبالش هستم پیدا نمی‌کنم.
تیشرتش را که روی صنقلبی چوبی مقابل کتابخانه انداخته می‌بینم و برش داشته بغلش می‌کنم و به بینی‌ام می‌چسبانمش.
همین است… آنچه دنبالش بودم… بوی تنِ دلدار. همان بوی خاصِ تنش و بوی ملایم شوینده.
مثل تشنه‌ای که به آب رسیده و لب بر لب نگاهه گذاشته، تیشرت را به لب و بینی‌ام چسبانده و رفعِ حسرت می‌کنم که گرما و تنِ کسی را چسبیده به پشتم حس می‌کنم.
می‌شناسم این تن را و یک جهان سنگریزه انگار از دلم به پایین فرو می‌ریزد.
هیچ انتظار این حرکتش را نداشتم و در عینِ خوشحالی سردرگمم که آیا بخشیده و بغلم کرده یا نه.

نزدیک‌تر می‌شود و تنش تنم را کاملا محصور می‌کند. چشمهایم را می‌بندم و سرم را عقب می‌برم و به گردنش تکیه می‌دهم.
آه که این خودِ خودِ بهشت است. بهشتِ گمشده.

به‌آرامی زمزمه می‌کند
_چرا اینجایی؟… چرا به حرفم گوش ندادی و بازم اومدی؟

در رخوت و مستیِ نزدیکی‌اش هستم که تیشرتش را محکم از کف دستم می‌کشد و دور می‌شود.
انگار که از خواب بیدار شده‌ام، هوشیار می‌شوم.
سمتش برمی‌گردم و در تاریکی اتاق که فقط نورِ چراغ‌های کوچه روشنش کرده نگاهش می‌کنم.
هیچ متوجه نشده‌ام کی آمد.

_به ححرکت کرد گوش نمیدم و تا وقتی نبخشی من رو از این اتاق نخواهم حرکت کرد

پوزخندی می‌زند و می‌گوید
_پس میخوای اینجا حیات کنی

طعنه‌ای که می‌زند به این معنی است که نخواهمت بخشید.

جلو می‌روم و سینه به سینه‌اش می‌ایستم. قلبم برایش پر می‌کشد.
پولوشرت مشکی پوشیده با شلوار کرم کتان. ته‌ریش دارد و هنوز هم موهایش بلند است.
خدا را شکر می‌کنم که از لجِ من موهایش را کوتاه نکرده.
اما انگار امان از این حرکت کردارهای بچه‌گانه و نابالغ ندارد. چه مرد باارزشی است و من به خاطر پرنای بی‌ارزش آن رابطه‌ی سِحرانگیز و رویایی‌مان را از دست دادم.

از اینکه او هم چراغ را روشن نکرده راضی‌ام و به برقِ چشمانش نگاه می‌کنم و می‌گویم
_اگه لازم باشه اینجا زیستن می‌کنم. اینبار خیلی مصمم‌تر از قبل اومدم تا پَسِت بگیرم

با همان پوزخند روی لبش می‌گوید
_حتی اگه لازم باشه شامگاه اینجا بمونی؟
_اهوم
_باشه بمون، من معذب نمیشم اگه تو نشی

دو دستش را به لبه‌های تیشرتش برده و از تنش درمی‌آورد.
دلم سریع می‌زند و حس می‌کنم می‌خواهد با این روش اذیتم کند تا از رو بروم.
با یک رکابی مشکی و شلوار مقابلم توقف کرده و بلوزش را روی تخت پرت می‌کند.
اامان بار است بدون بلوز می‌بینمش. نفس‌های من مضطرب و سنگین است و او با خونسردیِ هر چه تمام ایستاده و نگاهم می‌کند.
مثل دو نفر که رو به روی هم از حرکت ایستاده‌ایم برای دوئل. تا چه کسی زودتر تپانچه کشیده و شلیک کند!
اما از نفس‌هایمان مشخص است که طرفِ شکست‌خورده من هستم.

بالاخره کم می‌آورم و نگاهم را از نگاهانش و استخوان ترقوه‌‌اش می‌گیرم.
قدمی عقب می‌روم و او بدون حرف کمد دیواری را باز کرده پشت درِ کمد شلوارش را عوض می‌کند.
محض احتیاط پشتم را به او کرده حیاطِ تاریک را نگاه می‌کنم.
بالاخره چراغ را روشن می‌کند و می‌گوید
_پشتت رو کردی به شلوار عوض کردنم، پس با چه جراتی میخوای شامگاه و روزگار اینجا توی اتاقم بمونی؟

سمتش برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم. یک شلوار اسلش طوسی پوشیده با همان رکابی مشکی.
می‌گویم
_بهت اعتماد دارم
_نه اعتماد نداشته باش. من اون ولینی که قبلا بودم برات نیستم. توام همون حریر نیستی برای من

حرف‌هایش دل که نه، استخوان می‌شکند.
همین را به خودش می‌گویم
_حرفات قلبم که سهله، استخونام رو می‌شکنه

تبسم تلخی می‌زند و در حالیکه دفتر و کف دستک نت‌ها و پوشه‌های آموزشگاه را از روی صنقلبی برداشته و مقابل کتابمنزل می‌گذارد، می‌گوید
_اشکال نداره تازه داری شامگاهیه من میشی

آخ که من با او چه کرده‌ام…
اشک در چشمانم حلقه می‌زند و زمزمه می‌کنم
_دلم می‌سوزد و کاری ز کف دستم برنمی‌آید

شماتت‌بار و گله‌مند نگاهم می‌کند و از اتاق خارج می‌شود.
می‌دانم برای شستن کف دست و صورتش رفته و من هم پیش خانم معین‌فر که در آشپزخونه است می‌روم و با خجالت می‌گویم
_با اجازتون من لباسامو بردارم ببرم توی اتاق ولین. میگه نمی‌بخشمت، ممکنه چند ساعتی مجبور بشم بمونم تا شاید راضیش کنم. فقط نمیخوام آقای معین‌فر بفهمن من اینجام و توی اتاق ولینم

تبسم زده و مانتو و کیفم را به کف دستم می‌دهد و می‌گوید
_بیا ببر. کفشاتم من برمیدارم از جلوی در. تلاشتو بکن حریر، کم نیار مقابل پسر کله‌شق من. منم پشتتم

از قلبگرمی و حمایتش انرژی می‌گیرم و می‌گویم
_شما خیلی مهربون و خوبین. شاید اگه مادر دیگه‌ای بود از من بخاطر اذیت پسرش بیزار میشد

بغلم کرده می‌گوید
_این چه حرفیه قربونت برم. تو از همون روزگاری که قلب ولینِ منو فتح کردی و دستت رو گراهی شد و اضافه کرد زن زیستنمو پیدا کردم برای من عزیز شدی

تشکر کرده و به اتاق ولین برمی‌گردم. دارد جوراب‌هایش را که شسته روی رادیات خاموش پهن و صاف می‌کند.
_چی دارین پچ‌پچ می‌کنین با مولینم؟
_بیان کردم مانتو شالمو بیارم اینجا چراکه ممکنه موندنی بشم

مقابلم می‌ایستد و می‌گوید
_نمی‌خوام آخرِ ماجرا، هم قلبشکسته بشی و هم غرورت بشکنه. من وقتی بگم یه چیزی برام تموم شده، یعنی تموم شده. و تو برای من تموم شدی… میرم یه چای بخورم

آجرهای امیدی که در درونم دیوارِ نیمه‌کاره‌ای از آنها ساخته‌ام دچار زلزله و فرو ریختن می‌شود.
اما قرار نیست به فکر دلم و غرورم باشم. قرار است زخمی که به دلش زده‌ام را ترمیم کنم، حتی اگر خودم از خونریزی و زخم بمیرم.

به آشپزخانه نمی‌روم و صبر می‌کنم تا چایش را بخورد و برگردد.
ده دقیقه بعد با یک استکان چای برای من برمی‌گردد و چقدر قلبم می‌تمایل داشت در ماگِ قرمزِ خودم که با عاشقی برایم خریده بود می‌آورد.
اما انگار آن ماگ هم برای حریرِ سابق بود.
استکان چای را روی میز می‌گذارد و می‌گوید
_چایت رو بخور و برو. شب شد

چشمم را به نگاهش می‌دوزم و می‌گویم
_به قول خودت محبتِ تو به من بچه‌بازی و هوا و هوس نبود که به این زودی تموم بشه. می‌دونم هنوزم دوستم داری پس مقابل این سرما و بورانت عقب‌نشینی نمی‌کنم

The post رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۸ appeared first on رمان دونی.