بیتفاوت از کنارم رد میشود و میگوید
_باشه هر طور راحتی. اما بدون که چشم من دیگه تو رو نمیبینه و هر تلاشی هم که بکنی بیهودهست
تکههای تیزِ شکستهشدهی دلم به گوشت و رگهای سینهام فرو میرود. بهشدت درد دارد این بریدگیها.
روی تختش مینشیند و کتاب سقوط را برمیدارد.
مستاصل و درمانده روی صندلی مقابل میز مطالعهاش مینشینم و از اینهمه فشار سردرد گرفتهام.
شبیه ماهیای هستم که در رودخانهای خروشان دارد برخلاف مسیر آب شنا میکند.
با هر سیلی و ضربه و موجِ سخت آب به عقب پرت میشوم و با یک زخمِ جمشاهده کرد به شنا کردن ادامه میدهم.
ولی ولین ارزشش را دارد و بخششاش را میخواهم.
_اینو گوش کن. یکی از معدود حرفهای کامو که باهاش موافقم. “عاشقی حقیقی، امری است استثنایی، به احتمال دو یا سه مورد طی یک قرن. بقیهٔ عاشقیها، یا از روی خودخواهی است یا ملال”
با جملهی کامو دارد به من طعنه میزند که عشقم حقیقی نبوده.
حق هم دارد. من از او گذشتم.
او که از دل و ذهن من خبر ندارد و نمیداند چگونه تا سر حد زیستن و مرگ عاشقش بودم و هستم. فکر میکند حسم به او یک عاشق شدنِ سطحی و وابستگی بوده. حق دارد اینقدر از من قلبخور و خشمگین باشد.
از روی صندلی بلند شده بهآرامی سمتش میروم. کنارش میایستم و میگویم
_چیکار کنم که ببخشی منو؟… چیکار کنم که دوباره باورم کنی؟
محکم و عصبی میگوید
_هیچ کاری فایده نداره حریر. تو آنچنان زجر و عذابی به من دادی که شبیه آدمی هستم که مار از ده جا نیشش زده ولی محکوم به نمردن و درد کشیدنه. میتونی تصور کنی حالِ اون آدمو؟! حالِ من همونه
از تشامگاهیهاش گریهام میگیرد و اشکهایم مثل سیل از چشمانم روی گونهها و چانهام جاری میشود.
چه کردهام با کسی که نفسم به نفسش بند است!!
مقابل آنهمه خوبی و دلدادگیی که به پای من ریخت، اینهمه درد و زجر به جانش ریختم!!
میخواهم کاری بکنم که حسش از اعماق جانم میآید. هیچگاه فکر نمیکردم مقابل کسی این کار را بکنم اما برای جبران اشتباهِ بزرگم که یک مردِ همچراکه کوه را اینطور آوار کرده، غرور که سهل است، باید از سر هم گذشت.
روی پایم تکانی میخورم. کف دستش را مقابلم میگیرد و میگوید
_برگرد بشین سر جات
فکر کرد میخواهم روی تختش بنشینم و با حرکت کف دستش مانع شد.
تختش که روزگاری بهشتِ برینِ بوسهها و آغوشهایمان بود…
روی زمین کنار تختش زانو میزنم. تنها جسمم نیست، روحم نیز زانو زده. میگویم
_بخاطر اشتباهی که کردم… بخاطر ناحقی و ظلمی که در حقت کردم… بخاطر همهی این حالِ بدت که باعث شدم… اینجا زانو میزنم و تا منو نبخشی کشیده نمیشم
به حالت نیمه از حرکت ایستاده و پشتِ صاف، روی زانوهایم هستم و از شدت اشک تار میبینمش.
متعجب اما عمیق و با حالتی خاص نگاهم میکند، بدون حرف. و بار دیگر کتابش را میخواند.
چند دقیقهای هست که به همین شکل جای گرفتهام و زانوهایم درد گحرکت کرده. کف دو کف دستم را روی زمین میگذارم تا کمی سنگینی وزنم را از زانوهایم بگیرم.
نگاهم میکند و میگوید
_بلند شو پاهات درد میگیره
سرم را به علامت نه تکان میدهم. کتاب را روی پاتختی گذاشته و پاهایش را از کنار تخت آویزان میکند.
اگر سرم را خم کنم سرم روی زانویش قرار میگیرد.
اما مستقیم در دیدههایش نگاه میکنم و او هم سرد نگاهم میکند.
هیچ رد و نشانی از آن نگاههای پرشور و احساسی سابق در نگاهانش وجود ندارد.
قد بلند شده سمت دفتر نتاش میرود و پشت میز نشسته چیزهایی مینویسد.
پشتش به من است و ندیدهام میگیرد.
زانوهایم به شدت درد میکند و یک ساعتی میشود که اینطور نشستهام.
حس میکنم وسط یک برهوت در ناکجاآباد، تنهای تنها هستم و روی زانو به صلیب کشیده شدهام.
باز هم از کف دستانم کمک میگیرم و به جلو خم میشوم.
به مرکز زانوهایم انگار دارند میلهی آهنی فرو میکنند.
چند دقیقه بعد در حالیکه از روی صنقلبی قد بلند میشود میگوید
_تا کی میخوای توی این حالت بمونی؟
_تا صبح شاید
_و اگه اذیتت کنم هم بلند نمیشی؟
_قد بلند نمیشم تا بگی منو بخشیدی
کلید برق را میزند و چراغ خاموش میشود.
به عقب نگاه میکنم تا ببینم چه کار دارد میکند.
در تاریکی به سختی میبینمش. بالای سرم میایستد و میگوید
_مطمئنی هر کاری بکنم در همین حالتِ تسلیم و طلب بخشودگی میمونی؟
در ته قلبم از لحن عجیبش که هیچ شامگاهیه به امان نیست اضطرابی شروع به جوشش میکند. ولی از تصمیمم برنخواهم گشت.
_مطمئنم
زانو زده و پشت سرم درست به شکل من مینشیند. طوری که سینهاش به پشتم میچسبد.
نزدیک و نزدیکتر میشود و کف دستهایش را دور شکمم حلقه میکند. به خودش فشارم میدهد.
تاریکی و آن حالتِ تسلیم و بیدفاعی که دارم، باعث میشود حس کنم وارد خلسهی قلبنشین اما پراضطرابی شدهام.
قلبم میخواهد صد سال در همین حالت بمانیم و تنم را آنقدر به تنش بفشارد که در کالبدش فرو بروم و هرگز از آغوشش جدا نشوم.
ولی حرکات بعدیاش شامگاهیه آغوش نیست و دم گوشم زمزمه میکند
_اگه همین الان لختت کنم و کاری رو بکنم که بهشدت دلم میمیل داشت، ولی بهت احترام گذاشتم و صبر کردم تا خانمم بشی و الان پشیمونم، بازم قد بلند نمیشی؟
نفسم در سینه حبس میشود و میگویم
_نمیکنی
لبش را به گوشم میچسباند و دستهایش روی بالاتنهام میگردند. دستش را ملایم به شکمم میکشد. به میان سینههایم. به گردنم. نفسهایش گوشم را گرم میکند.
مطمئنم ضربانِ بیولینِ قلبم را حس میکند.
مخصوصا وقتی دست راستش را روی سینهی چپم میگذارد و فشارش میهد. کف دست دیگرش پهلویم را چنگ میزند. انگار دارد تنبیهم میکند.
دیدههایم را میبندم و اولین بار است که از لمسش لذت نمیبرم. چراکه در این لمس و نزدیکی عاشقی نیست.
دارد اذیتم میکند و قصدش آزار است.
کف دستم را روی کف دستش گذاشته و سعی میکنم از سینهام جدایش کنم. ولی دستانش را محکمتر به سینههایم میکشد و زیر گوشم میغرد
_کف دستاتو بنداز پایین. نذار به زور بخوابونمت روی زمین
زانوهایم میلرزند و میگویم
_نکن ولین
_اگه میخوای نکنم پس قد بلند شو
_بگو منو بخشیدی تا کشیده بشم. زانوهام زخم شده احتمالا
_نمیبخشمت، انقدر عصبیام ازت که دلم میخواد بلند نشی و بِدَرَمت
نفسهایم سریع شده. از لذت نیست از ترس است. میترسم این خشمی که در وجودش نسبت به من هست باعث شود اتفاق بدی بینمان بیفتد.
پوست گردنم را میمکد و آوای آخم درمیاید. انگار دارد عصبانیت و انتقامش را روی تنم خالی میکند. سعی میکنم هولش بدهم ولی با دو کف دستش دستها و بدنم را قفل کرده و نمیتوانم حرکت کنم.
کمی قد بلندتر میگویم
_ولین بس کن
_قد بلند شو وگرنه میرم جلوتر
_نمیری
کف دست راستش را زیر تیشرتم میبرد و از سوتینم وارد میکند و کف دست دیگرش دکمه و زیپ شلوار جینم را باز میکند.
وقتی یک دستش به سینهی لختم و کف دست دیگرش به زیر نافم میخورد با تمام توانم و با ناباوری کشیده میشوم. لمسهایی که همجاده با عاشقی و تعهد نباشد، توهین و سوءاستفاده است.
روبهرویش میایستم و سراسیمه و عصبی زیپ شلوارم را میبندم و سوتین و تیشرتم را درست میکنم.
پوزخندی میزند و دستش را لای موهایش میکشد.
به شدت برآشفته هستم و در حالیکه از کنارش رد میشوم میگویم
_لعنت بهت که اینکارو کردی باهام… لعنت بهت
کف دستش را به سرعت دور بدنم حلقه کرده مانع حرکت کردنم میشود و سمت خودش میکشد. روی تختش پرتم میکند و رویم خیمه میزند.
عصبی و وحشی کف دستها و تنش را از خودم دور میکنم و ساق کف دستش را گاز میگیرم.
آخی میگوید و کف دستهایم را بالای سرم قفل میکند. مستقیم به چشمهایم نگاه میکند و میگوید
_دیدههای یه ماده آهوی وحشی چقدر تماشاییه
نگاههای خودش هم در آن تاریکی و با شعاع نوری که از بیرون میتابد تماشایی است ولی هم بسیار عصبانی و هم ترسان هستم و فقط حواسم به فرار است. دیگر مطمئن نیستم این آدمی که روی تنم دراز کشیده، همان ولینِ خوب و نجیب باشد.
نمیتوانم داد بزنم چون پدر و مادرش میشنوند. اما پاهایم را با تمام قدرتم به پاهایش میکوبم تا از رویم کشیده شود اما زورم نمیرسد.
میگوید
_تو حتی نمیتونی در یه نوشابه رو باز کنی، میخوای منو از روت بزنی کنار؟
خوب میداند که زور ندارم و نوشابهها را اغلب خودش برایم باز میکرد.
_خودتو مسخره کن. برو کنار ازت بدم میاد
معنادار میخندد و میگوید
_چرا؟ مگه قبلا بدنت رو لمس نکردم؟
بغض میکنم و با صدایی که از حملهی گریه میلرزد میگویم
_قبلا عاشقم بودی، با محبت لمسم کردی. اما امشب…
اشکهایم فرو میریزند و پیشانیاش را به پیشانیام میساید و میگوید
_کی گفته امشامگاه بدون عشق بود؟
قلبم هُری میریزد. باورم نمیشود دارد از عشق و عاشق شدن حرف میزند.
گریهام کمی بند میآید و متعجب به نگاههایش نگاه میکنم.
هنوز کف دستهایم را با دو دستش بالای سرم نگه داشته.
_خودت گفتی من تموم شدم برات، بیان کردی دیگه عاشقم نیستی، میل داشتی اذیتم کنی
لبش را روی لبم میگذارد. بوسههای کوچکی روی لبهایم میکارد و زمزمه میکند
_هستم… هستم…
دلم از شوق دارد از جایش درمیآید و زیر موجِ بوسههایش میگویم
_یعنی دوستم داری؟ بخشیدی منو؟
دوباره و با شدت بیشتری میبوسد و میگوید
_وقتی نذاشتی بدون عشق فتحت کنم بخشیدمت. زنِ پاک و ابریشمینِ من… دوستت دارم و تونستی با اون زانو زدنت منو برگردونی… زنِ اغواگرِ من
دستهایم را پایین کشیده دور گردنش حلقه میکنم و با گریهای که اینبار از مسروری است سر و صورتش را غرق بوسه میکنم و میگویم
_ولیاان… دوستتتت دارم
میخندد و دستهایش را کاملا دور کمر و پشتم میپیچد و صورتش را در گردنم فرو میبرد. نفس میکشد و میگوید
_خوشامگاهوی من… دلم برای بوت لک زده بود حریر
دیگر نمیبوسدم، بدنم را لمس نمیکند، و فقط در آغوشش نگهم داشته و بو میکشدم.
عشقِ خالص است این.
دم گوشش میگویم
_اگه قد بلند نمیشدم ادامه میدادی به کارت؟
همانجا در گردنم لب میزند
_نه، اگه کشیده نمیشدی به زور قد بلندت میکردم و میفرستادمت خونتون. فقط خواستم ببینم تا کجا مقاومت میکنی
موهایش را با حسرت و مشتاق دیداری لمس میکنم و میگویم
_دیگه هیچوقت جدا نشیم امان… هیچوقت
_دیگه هیچوقت کف دستمو ول نکن. هر چی که بشه، قول میدی؟
سرش را کشیده کرده و از نزدیکترین فاصله نگاهم میکند.
تمامِ دلم و روحم در دیدهانم است و میگویم
_دیگه هیچوقت… هیچوقت از دست نمیدمت
_زانوهات درد میکنه؟… دخترِ دیوونهی من
_اهوم
_میخوام ببینمشون
لبم را میگزم و میگویم
_شلوارم تنگه، بالا نمیره
بلند شده پایین پاهایم مینشیند و میگوید
_پس درش میاریم
_ولیااان
میخندد و میگوید
_جاااان… جان امان؟
_اذیتم نکن دیگه، خشمت رو خالی کردی
_اذیتت نمیکنم، روتختی رو میکشم روت
با بدجنسی نگاهم کرده و میگوید
_ولی بذار من بازش کنم. بسیار خوشم اومد از این کار
میخندم و چشمهایم را از خجالت میبندم.
دکمهی شلوارم را که باز میکند، تند روتختی را رویم میکشم و خودم زیپ شلوار را باز میکنم.
پاچههای شلوارم را از پاهایم بیرون میکشد و روتختی را تا زانوهایم بالا میزند.
از روی بالشش نیمخیز شده نگاه میکنم. بهشدت سرخ شده و بعضی نقطهها به کبودی میزند.
پُرحس نگاهشان میکند و میگوید
_وقتی انقدر سفید و لطیف باشی همین میشه دیگه… مثل پنبهای که روش خونِ گل سرخ چکه کرده
خم میشود و سرخیِ زانوهایم را میبوسد.
دلم سریع میزند. این صحنهای که مقابلم میبینم شبیه یک رویاست. رویا و بهشتی که از کف دست داده بودمش… و برگشت… رهایم نکرد. برگشت، بخشید، بغلم کرد. عاشق این برگشتنش هستم. وسعتِ قلبش و احساسش به خودم را میپرستم.
کف دستم را لای موهایش میبرم و زمزمه میکنم
_باورم نمیشه شدی ولینِ خودم
کنار پاهایم دراز میکشد، آرنجش را حایل تخت کرده و با دست دیگرش سرخیِ زانوهایم را نوازش میکند و میگوید
_منم باورم نمیشه
_یعنی واقعا تموم شده بودم برات؟
_دوستت داشتم ولی نمیمیل داشتم بههیچوجه برگردم… این زانو زدنت به پای عاشقی بسیار خاص بود، دقیقا اغواگری بود و مجدداً عاشقت شدم، از نو… سیمرغ رو دوست دارم و تو باعث شدی حسش رو با پوست و استخونم تجربه کنم
_اینکه تنها شدی؟
_نه، اینکه به دست تو سوختم، مُردم و به دست تو دوباره متولد شدم… سیمرغی که امشب از خاکسترش در من متولد شد، عاشقتر از قبله
تنم را جلو کشیده لبهایش را میبوسم.
خیره و پرشور مثل ولینِ همیشگی نگاهم میکند و میگوید
_امشامگاه بیشتر از هر وقتی دوستت دارم دختر… چه کردی که اینگونه شیدا شدم
نهان در تو بودم که پیدا شدم
از خوشی میخندم و دستانم را روی گونههای گُر گراهی شده از خوشبختیام میفشارم.
سرش را خم میکند چند بوسهی دیگر به زانوهایم میزند و تنش را کنار تنم بالا میکشد.
_بیا ببینم توی بغلم
شلوار به پا ندارم و معذبم. میگویم
_بذار اول شلوارمو بپوشم
_روتختی رو بپیچ دورت. تازه من بالای دیوار که رفتی هر چی که اون زیره دیدم
کف دستهایم را روی چشمهایم گذاشته میگویم
_لعنتی خجالتم نده
به آغوشش میکشدم و گونه و گوش و گردنم را عمیق میبوسد و میگوید
_لعنتی تویی که با خوشگلیات دیوونهم کردی… با اینکه ازت عصبی بودم ولی اون شامگاه تا صبح از فکر چیزایی که متوجه شدم نتونستم بخوابم
_خب فکرشم نمیکردم مجبورم کنی از دیوار بالا برم. آب شدم تا حرکت کردم بالا و اومدم
نوک انگشتش را با مهربانی به زیر چشمم میکشد و میگوید
_اونروزگار قرمزی و پف نگاهات قلبمو به درد آورد. معلوم بود شامگاه سختی گذرونده بودی
_همهی شامگاههای بعد از تو سخت بود. شامگاهنشینیهای بیقراریِ تو… توام باریکاندام شدی، زیر چشمات گود رفته
_بیخوابی، بیخوابی… نمیتونستم از شدت فکر و آزردهی بخوابم. فردینان سلین توی کتاب “در انتهای شب” میگه: هرگز فوراً بدبختی کسی را باور نکنید. بسؤال کرد میتواند بخوابد یا نه؟ اگر جواب مثبت بود، همه چیز رو به راه است.
سرم را به سینهاش تکیه میدهم و میگویم
_الان قلبم میخواد به جبرانِ همهی اون شبها همینجا توی بغل هم بخوابیم… اما مجبورم برم تا بیشتر از این آبروم پیش مولینت نحرکت کرده
گردن و گونهام را بو میکشد و میگوید
_دیگه صبر نکنیم حریر… دلم میخواد خیلی زود شامگاههام پر از تو بشه
دستهایم را دور گردنش حلقه میکنم و میگویم
_صبر نکنیم عشقِ من. بلهبرونِ ناتماممون رو تمام کنیم
_همین فردا پسفردا
_همین فردا پسفردا
************
The post رمان قرارمان اامان بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۹ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن