شبِ گذشته مراسم بلهبرونِ نیمهکاره را تکمیل کردهایم و قرارِ عقد را برای سه روز بعد گذاشتهایم.
انگار همه برای پیوند ما مشتاقند و عجله دارند. هر کسی کاری را بر عهده گراهی شده و قرار است روز شنبه عصر به محضر برویم.
من جشن و مهمانی عقد نخواستم و قلبم میخواهد به صورت خصوصی فقط با نزدیکانمان برگزارش کنیم.
قلبم میخواهد در آن روزگار و دقایق خاص، تمام توجه و تمرکزم روی امان باشد.
مادر ولین برای تعیین روزگار عروسی اصرار کرد ولی من و امان مصمم شدهایم این دنگ و فنگ را حذف کنیم و فردای روزگار عقد به یک مسافرت دوتایی برویم.
از خرسندی روی پاهایم بند نیستم و مدام خدا را شکر میکنم.
ولین هم مثل من است و دیدههایش از خوشحالی برق میزند.
فرید و لادن در بلهبرون شرکت نکردند چراکه فرنو چند روز قبل باز هم دیوانگی کرده و عکسهایی را که من گفته بودم ولین از پرنا در آن ویلا دارد به زور و اصرار از ولین گراهی شده و برای فرید و لادن فرستاده. هر چند که فکر میکنم امان خودش هم به این کار راغب بوده و کسی نمیتواند آن بزِ لجباز را به کاری که نمیخواهد مجبور کند.
قیامت به پا شده و فرید آنقدر پرنا را کتک زده که زن همسایه آمده و دختره را به سختی از کف دست فرید گحرکت کرده است.
لادن دلش گرفته و مسیری بیمارستان شده و به پرهام کلاً چیزی راجع به این قضیه ناضافه کردهاند.
فرنو بیان کرد در منزلشان بمب منفجر کرده تا بلکه از خواب خرگوشی بیدار شوند و فکری برای آینده دخترشان بکنند.
قلبم نمیتمایل داشت در این روزگارهای سرخوشِ زندگیام هیچکدام از اطرافیانم غمگین باشند اما چارهای نبود و وضعیت اخلاقی پرنا دقیقا در مودِ سقوط آزاد بود. در واقع فرنو و ولین تصمیم درستی برای آگاه کردن پدر و مادرش گحرکت کردند.
امان دنبالم وارد شده و برای خرید لباس و حلقه میرویم.
همهی کارها با عجله انجام شده و این عجلهی عاشقانه را دوست دارم.
انگار قطارِ خوشبختی سوتکشان جاده افتاده و ما بلیط به کف دست جا ماندهایم و کف دست در دست هم با شوق و خنده دنبال آن قطار میدویم تا برسیم و سوار شویم.
میخواهیم طبق فلسفهی امان زندگی کنیم. آنچه میخواهیم را همین امروزگار انجام دهیم، آنچنان که انگار فردایی نیست. خواستهی دلیمان را به بعدی که هیچ تضمینی برایش وجود ندارد موکول نکنیم.
دوستت دارم را همین امروز بگوییم، آغوش را، بوسه را، آن تماسها یا دیدارها یا بخشش یا کمکهایی که بسیار وقت است امروز و فردا کرده و برای بعد موکولشان میکنیم را همین امروزگار… گاهی فردا بهشدت دیر است.
برای بودنم با امان حتی یک ساعت وقفه هم دیر است. چه عاشقانه پیش میروم… احساسم چه استحکام دلنشینی یافته بعد از حادثهی شکستن.
در ماشین که مینشینم دستم را میگیرد، دنده را هم با انگشت عوض میکند و تا مقصد رها نمیکند. این عادت را تازه پیدا کرده و میگوید با این کار دلش قرص میشود که کنارش هستم و میمانم.
جایی که رسیدهایم پر از لباس عروس و لباس مجلسی و کت و شلوار دولیدی و این چیزهاست.
من قبلا یکبار با حامد این چیزها را تجربه کردهام ولی هیچ شامگاهیه الان نبود.
قبل از وارد شدن تنش و تشنجی در مورد اینکه چه کسانی باید همجادهمان بیایند و حتما باید خواهرانش هم باشند و از خانوادهی من مادرم و خواهرم باید باشند و زن برادرم نباید باشد و این امر و نهیها که مادرش یادش میداد و او هم به من ابلاغ میکرد، داشتیم و اعصابم را به هم میریخت.
موقع خرید هم دخالتها و کنایهها و حرفهایی که کلاً کامم را تلخ کرد و حتی پچپچهای خواهرانش موقع پرداخت پول ناهار که راضی نبودند حامد پرداخت کند اذیتم کرد. انگار من یا مادرم باید پرداخت میکردیم.
از اینکه با ولین هیچکدام از این مسائل را نداریم و در کمال خوشی و ملایمش کف دست در کف دست هم آمدهایم پشت سر هم خدا را شکر میکنم.
مادرش بیان کرد مزاحممان نمیشود و خودمان هر چه دوست داریم بخریم که سلیقهمان از همه بهتر است. تجلیِ تفاوتِ شعور و درک در دو مادر. یکی آنطور قلبشوره و دلخوری در قلب دختر مردم میانداخت و یکی اینطور ساکتش و محبت تزریق میکند.
ولین اصرار دارد لباس عروس بخریم ولی من یک لباس سادهی سفید را ترجیح میدهم.
عشق لباس عروس پوشیدن ندارم و با حامد هم جشن عروسی نگراهی شدیم و فقط یک لباس صورتی عقد پوشیده بودم.
ولی ولین ول کن نیست و مقابل ویترین مغازهای که لباس عروسی تن مانکن کرده و تاج و تور بر سرش زده توقف کرده و میگوید
_من خیلی دوست دارم تو رو با تور و این چیزای دلنشین ببینم. مثل ماه میشی
دستم را میکشد و وارد مغازهی بزرگی که پر از لباس عروس است میشویم.
خانمی به قصد کمک و راهنمایی نزدیکمان میشود و سلیقه و سبکِ مورد علاقهام را میپرسد.
_والا راستش من از اولش عشق لباس عروس پوشیدن مثل بیشتر دخترا، نداشتم، در ضمن برای بار دوم دارم ازدواج میکنم و فکر نمیکنم مناسب باشه
ولین نگاه غره میرود و میگوید
_نه که بار اول لباس عروس پوشیدی! تازه اگه پوشیده بودی هم قلبیل نمیشه الان خودتو ازش محروم کنی
آن خانم هم با لبخند میگوید
_چند وقت پیش یه عروسی اینجا داشتیم با خنده میبیان کرد سومین باره که ازدواج میکنه و سومین لباس عروسه که میپوشه. یه لباس پرنسسی پفی و پر کار هم انتخاب کرد و بیان کرد به کوری دیده حسودایی که پشت سرم بد حرف میزنن میپوشمش. درستشم همینه، کاش ما ایرانیها یاد بگیریم برای قلب خودمون حیات کنیم نه حرف مردم
امان با چشم اشاره میکند که به حرفش گوش کنم و میگویم
_باشه تسلیم. اما یه لباس ساده میخوام. من اهل دامن پفی و نگین و سنگ و این چیزا نیستم
سمت دیگر مغازه مسیرنماییمان میکند و آنجا چند مقلب لباس خیلی ساده و شیک در تن مانکنها میبینم.
یکی که دامن کلوش افتاده و نسبتا دنبالهداری دارد با آستینهای قد بلند و تنگِ ظریف میپسندم و سایزم را میگویم تا بدهد و پرو کنم.
ولین رو به آن خانم میگوید
_تاج و تور مناسب لباس هم بمتوجه شد
به ذوقش که قرار است مرا در هیئت عروس ببیند میخندم و لباس را برداشته وارد اتاقک چوبی بزرگ پرو میشوم. کمی بعد آن خانم با تور و تاج نگین و مروارید بهشدت ظریفی که سلیقهی من است در را زده اجازه میخواهد تا کمکم کند.
لباس را پوشیدهام و برای کشیدن زیپش کمک میخواهم.
زیپ را که بالا میکشد از جذابیی پیراهن سفید روی بدنم تبسم به لبم مینشیند.
خانم فروشنده هم از آینه به رویم تبسم میزند و میگوید
_چقدر محشر شد روی تنتون
_بله واقعا لباس دلرباییه
_بدن و هیکل اگه دلربا نباشه لباس روش دلنشین نمیشینه. از بس که هیکلتون تراشیده و دلنشینه ماشاالله
تشکر میکنم و تاجِ باریک را روی سرم میگذارد. تور را هم با کمک دو سنجاق زیرش فیکس میکند و میگوید
_آقاتون بهشدت مشتاقه اینجوری ببینه شما رو. جلوی اتاق داره این ور اون ور جاده میره
ته قلبم قربان صدقهی آقایم میروم و من هم عجله دارم که در را باز کنم و مرا ببیند.
طرهای از مویم را با انگشتش پیچانده کنار گوشم رها میکند و میگوید
_عالی شدین، بهبه
_لطف کردین، همه چی همونطور شد که دوست داشتم
_سلیقهتونو خوب فهمیدم، اصیل و ظریف مثل خودتون
_لطف دارین، ممنونم
در را باز میکند، ولین نزدیک میآید و خورشیدِ دیدههایش که به من دوخته شده جهان را روشن میکند.
طوری نگاهم میکند که دلم میخواهد نگاهش را ببوسم.
آن خانم میرود و ولین میگوید
_شامگاهیه فرشتهها شدی… ماه… ماه
میخندم و میگویم
_دلنشین شد، خوشم اومد
_گاهی باید اینارو توی خونه بپوشی، فهمیدی؟ حتی وقتی ۷۰ سالت شد. بپوشی و من دورت بگردم
قلبم میخواهد بغلش کنم اما دو خانم چند قدم آنطرفتر ایستادهاند و نمیشود.
زیر لب زمزمه میکنم
_عاشقتم لعنتی، عاشقت
_شنبه شامگاه یه عاشقی نشونت بدم که …
سرخ و سفید میشوم و میگویم
_آییییی، برو درو ببند
میخندد و در را میبندد. کف دست روی گونههای گر گرفتهام میگذارم و از فکر اینکه دو شب بعد با ولین به نهایت عشق و نزدیکی خواهیم رسید دلم را به تلاطم میاندازد.
کت و شلوار مشکی شیکی برای ولین و آینه و شمعدان و حلقه میخریم و عصر شده که خریدمان تمام میشود.
ولین اصرار کرد سرویس طلا برایم بخرد ولی مانعش شدم و نمیل داشتم. با این تورم و قیمت بالای طلا ابداً راضی به چنین خرجتراشیِ بیهودهای برای ولین نمیشدم و نشدم.
با اصرار زیاد مدال طلای سفیدی به شکل برگ که وسطش الماس کوچکی مثل شامگاهنم دارد و بیاندازه جذابست برایم میخرد و همانجا در جواهری دور گردنم میاندازد.
*************
لحظهی عقدمان با امان و رسماً زن و شوهر شدنمان، لحظهی اوج خوشبختی و خوشحالی در کل زیستنام بود. بزرگترین سرخوشی که تجربهاش کردم.
قبلا و از لحظهی آغاز عشقمان به همدیگر تعهد داشتیم ولی این تعلق و پیوندِ رسمی مثل پیچکی از جنس عشق است که جسم و روحمان را به یکدیگر بست و گره زد.
پای سفرهی عقد جذابیی در تالارِ محضر، با حضورِ دو خانواده که تکتکشان از خوشحالی کم از ما نداشسریع، کف دست در دست امان، در فضایی که حس میکردم ذرات نور و ستارهمانند در هوایش معلق هسسریع به امان بله بیان کردم. قشنگترین ساعات عمرم بود و ولین میاضافه کرد برای او هم همینطور.
در کت و شلوار دولیدی با موهای قد بلندش آنقدر دلپذیر شده بود که دوباره عاشقش شدم، و از نگاه کردن به چشمهای درشتِ زیبایش که از اول تا آخر مراسم عاشقانه به من دوخته شده بود، سیر نمیشدم.
وقتی پدر و مادرهایمان و بقیه کادوهایشان را میدادند یاد حامد افتادم که همان لحظه برایم خط و نشان کشیده بود که طلاها را خواهیم فروخت چراکه پولش را نیاز دارد. و من با تعجب فقط نگاهش کرده بودم. طلا برایم مهم نبود، همه را فروختیم و او خرج کرد، اما اینکه در روزگار ازدواجمان به جای شادی و دلدادگی حواسش به حساب و کتاب بود را برنتابیدم.
بعد از شام موقع خروج از محضر خانم معینفر رو به مادرم گفت
_خانم رضوی جان، بچهها که صبح مسافرن، اگه شما و آقای رضوی اجازه بدین عروسم شامگاه بیاد خونهی ما و صبح با ولین راحتتر برن فرودگاه
میدانستم این نقشه را امان ریخته و قلبش نمیخواهد شامگاهِ اول عقد و محرمیتمان جدا باشیم.
مادرم گفت
_عزیزم بعد از امروز دیگه اختیار حریر کف دست شوهرشه، ولی نگاه اجازه بدین از باباش هم سوال کنم
دل توی قلب من و ولین نبود و با این سن مثل بچههایی بودیم که هیجانزده منتظر اجازهی پدر و مادرشان برای بازی هسسریع.
وقتی پدرم که با آقای معینفر در حال صحبت بود و با حرف و اشارهی مادرم به ما خیره شد، خجالتزده نگاهم را دزمتوجه شدم.
موقع خداحافظی با تبسم به امان گفت
_بعد از امروزگار دیگه کسی نمیتونه مانع با هم بودن شما بشه. اختیار زنت دستته، برش دار ببر هر کجا که میخوای
ولین محجوبانه ریز خندید، تشکر کرد و بابا بغلش کرد و برایمان آرزوی خوشامگاهختی کرد.
بغل و آرزوی خوشامگاهختیاش با من طول کشید و مثل هر دختری در روز ازدواجش اشکم برای محبتِ وداعگونهی پدرم دروارد شد.
فرنو حسابی سربهسرم گذاشت و گفت
_با اینکه از فردا برسین شیراز چند روزگاری از تخت پایین نمیاین، ولی طاقت یه امشب جدایی رو هم نداشتین، وای بر شما و هورمونهاتون
بازویش را فشردم تا با آوای آهستهتری تخریبمان کند و آبرویمان را نبرد.
از خانوادهی فرید فقط پرهام و نامزدش یلدا وارد شده بودند و پرهام از نبودن پدر و مادرش عذر میتمایل داشت و میاظهار کرد نمیداند چه بلایی سرشان رسیده که اینطور خونهنشین و افسرده شدهاند.
The post رمان قرارمان اامان بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۵۰ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن