مادرم قلبداریاش میداد و میگفت اشکال ندارد و لادن بیمار است و ما درک میکنیم.
مادر بیچارهام میترسد پرهام از ماجرا باخبر شود و پرنا را بکشد.
وقتی از همه تشکر و خداحافظی کردیم و سوار ماشین امان شدیم، انگشتانش را در انگشتانم قفل کرد، کف دستم را به لبهایش فشرد بوسید و اضافه کرد
_پیش به سوی ما شدن
الان در راه منزل هستیم تا من ساکی را که بنا به توصیهی امان از قبل بستهام را هممسیر با چمدان سفرم بردارم و به خونهی آنها برویم.
موقع خروج از اتاقم نگاهی به سیمرغ میاندازم و کیفور خارج میشوم.
مولین و بابا یک بار دیگر برایمان آرزوی خوشبختی و سفر خوش میکنند و در جادهرو همسایهی واحد آخر که پیرمرد خوشذوقی است و تنها زندگی میکند ما را میبیند و با اشاره به لباس عروسم میگوید
_بهبه حور و پری میبینم
لبخند زده سلام و شببخیر میگویم. برایمان آرزوی خوشبختی میکند و رو به ولین میگوید
_روزگارِ هجران و شامگاهِ فرقت یار آخر شد…
خوش باشید و زیاد با هم باشید که این روزگارها به سرعت میگذرند
سلانه سلانه به خونهاش میرود و خدا میداند چه عاشقیها و خاطراتی را با آن قدمهای پیر و ناتوان به دنبال خودش میکشد.
در ماشین میگویم
_کاش میشد همین امشب بریم شیراز. خجالت میکشم از بابا و مامانت
_بعد از این همینه، وقتی برگشتیم هر روز و هر شامگاه خونهی مایی تا وقتی بریم خونه خودمون
مصمم شدهایم بعد از برگشتن از به اصطلاح ماه عسل، دنبال منزل بگردیم و هر چه زودتر به خونه خودمان برویم.
وارد حیاط که میشویم ولین کف دستم را زیر درخت گیلاس، که گیلاسهای خوشرنگ و درشتش در تاریکی هم میدرخشند، میگیرد و میگوید
_قرارمون اولین بوسه زیر این درخت بود و بوسیدمت
نزدیکتر رسیده لبهایش را گرم و پرشور روی لبهایم میگذارد، عمیق میبوسد و میگوید
_اوممم… اینم اامان بوسهی زن و شوهریمون
مادرش در خونه را باز میکند و با اسپند و دعا به استقبالمان میآید. نگاه مست و عاشقم را از امان میگیرم و به مادرش میدوزم.
خوشحالیای که امشب در دیدههای این زن متوجه شدم در چشمان هیچکس نبود. اغراق نیست اگر بگویم به اندازهی من و ولین خرسند بود.
موقع جاری شدن خطبهی عقد اشک ریخت و مرا هم احساساتی کرد. میگفت پسری که از همان روزگار تولد دکترها بیان کردند زنده نمیماند و جوابش کردند، دولید شده و یک مادر نمیتواند روزگاری قشنگتر از این روزگار در حیاتاش داشته باشد.
هر دو بغلش میکنیم و خوش رسید میگوید و به داخل هدایتمان میکند.
پا گذاشتن به این خانه که مثل مکانِ امن و آهستهشم بود به عنوان عروس، حس خیلی خوب و خاصی است.
آقای معینفر هم با خرسندی جلو میآید و اول مرا بغل میکند.
اامان بار است بغلم میکند و چقدر آغوشش مهربان است.
_خوش اومدی دخترم، عروسم
احساساتی شدهام و تشکر میکنم. ولین با تبسم نگاهم میکند و چمدان و ساکم را کنار مبل میگذارد.
رو به هر دو می.گویم
_ببخشید مزاحمتون شدم
خانم معینفر کف دستی به تورم که ولین سفارش کرده درش نیاورم تا خودش انجامش بدهد، میکشد و میگوید
_این حرفا چیه؟ اینجا دیگه خونهی توعه، دختر این خونه شدی
با شادی به شوهرش که او هم با محبت نگاهمان میکند نگاه میکند و میگوید
_ما هم دختردار شدیم، خدا رو شکر
حس میکنم کنار این آدمها با آهستهش و محبت پیر خواهم شد اگر عمری باشد.
وقتی امان چمدان و ساک مرا به اتاقش میبرد، مادرش میگوید
_برین استراحت کنین عزیزم، از صبح سر پایین. ما طبقهی بالاییم اگه کاری داشتین بگین
از اینکه شاید بخاطر ما به طبقهی بالا میروند از خجالت سرخ و سفید میشوم و بهآرامی تشکر کرده دنبال ولین میروم.
وقتی از در اتاقش وارد میشوم رو به رویم میایستد و سر تا پایم را خیره شده میگوید
_ماه وارد اتاقم شد… ماه با لباس عروس
جلو رسیده بغلم میکند و میان دو ابرویم را میبوسد.
چند لحظه در همان حال میمانیم. این حس که الان شوهرم است و یک تعلق ناگسستنی بینمان است، خیلی خاص و شیرین است.
با کت و شلوار دولیدی زیادی خوشتیپ شده و بیشتر از همیشگی قلبم برایش ضعف میرود.
_با این لباس و تور انقدر دلبر شدی که قلبم نمیاد درشون بیاری و میخوام همینجوری نگات کنم… ولی اون زیباییهات که زیر لباسه و ماههاست توی حسرت دیدنشون دارم میسوزم باعث میشه همین الان درش بیارم
از حرفش و لحنش گر میگیرم و فکر اینکه کمی بعد چه خواهد شد ضربانم را روی هزار میبرد.
از بس به بودن با ولین فکر کردهام و تصور س*ک*س با او ناخودآگاه در ذهنم ایجاد شده که حتی در روزگارهای معمولی با مشاهده کردنش هم داغ میشدم چه برسد به الان که شامگاه وصال است و آتش چشمهایش دارد شعلهورم میکند.
اما یاد پدر و مادرش میافتم و میگویم
_معذبم که مولینت اینا بخاطر ما راهی شدن بالا. کاش تا فردا صبر میکردیم
کف دستش را به تاجم میبرد و میگوید
_دوباره شروع نکن به فکرای بیهوده دختر، اونا اتاق خوابشون بالاست به خاطر ما نرفتن. در ضمن مگه میشه با این خوشگلی و قلببریت امشب ازت بگذرم و صبر کنم؟ هان؟ میشه؟
میخندم و کف دستی به یقهی کتش میکشم و آهسته میگویم
_شما هم کم قلب منو نمیبرید با این تیپ و لباس دامادی
جلو رسیده لبهایم را میبوسد و میگوید
_پس صبر نکنیم
کف دستهایم را دور گردنش انداخته قلبِ سیر همدیگر را میبوسیم.
امروزگار از لحظهای که مقابل آرایشگاه با آن جذابیت و موهای خوشحالت و بوی عطر بسیار خوشامگاهویی که برای اولین بار استفاده کرده بود و مستم کرد، مشاهده کردمش، عطشِ بوسیدنش را داشتم.
او هم که خجستهتر و شیداتر از من.
کمی عقب میرویم تا نفس بگیریم و کت و کراواتش را درآورده روی صندلی میاندازد. چند دکمه از پیرهن سفیدش را هم باز میکند و دوباره مرا با ولع میبوسد. میبوسد و گاهی نگاهم میکند.
لابهلای بوسهها زمزمه میکند
_فکر میکنم اصولا اول تور رو درمیارن بعد لباس رو، آره؟
لب بالاییاش را پر حرارت میبوسم و میگویم
_آره
لب پایینم را با لبها و زبانش بازی میدهد و با آهنگِ صدایی که روانم را مختل میکند میگوید
_اما من میخوام تور رو بذارم بمونه آخر سر
خدا میداند چه خیال و فانتزیهایی در سرش هست. این مرد با احساساتِ پُرشورِ نابش روحِ طوفانیِ مرا ارضا میکند.
وقتی دستش را به زیپ پشت لباسم میبرد، لبهایمان جدا میشوند و نگاههای ملتهبمان در هم گره میخورد.
زیپ را آهسته پایین میکشد، آستینهای بلندم را از دستانم بیرون میآورد و لباس روی زمین زیر پاهایم میافتد…
با سوتین و شورت سفید بهشدت دلنشین و س*ک*سی مقابلش ایستادهام و دارم آب میشوم. آمیزهای از هیجان و میل داشتن و خجالت دارد آبم میکند. دومین بار است مرا با لباس زیر میبیند و نگاهش دارد آن دو تکه را میبلعد.
میاندیشم که هیچ لحظهای لذتبخشتر و پرحرارتتر از این لحظه که میخواهی برای اامان بار، بدون محدودیت قدم به سرزمینِ وجودِ معشوق و غرقه شدن در او بگذاری وجود ندارد.
تاج را از روی موهایم برمیدارد و تور را دور تنم میگیرد.
_الان زیباترین پروانهای هستی که داره از پیله بیرون میاد… بذار یکم نگاهت کنم
به کمد کتابخونه تکیه میدهد و با دیدههای درشتش که مست شده نگاهم میکند.
اینجور وقتها مژههای گوشهی چشمهایش انگار به هم گره میخورد و آویزان میشود.
با دو کف دستم تور را آنطور که دور تن نیمهلختم پوشانده بود میگیرم و نگاهش را تماشا میکنم.
نگاهش تماشایی است و تمامِ تنِ من زیر نگاهش تبدار.
The post رمان قرارمان اامان بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۵۱ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن