پوفی کشیدم و بیحوصله در ماشین رو باز کردم و سوار شدم .
کمی از اون محله دور شدیم و یه جا پارک کردیم.
کاوه پیاده شد و به طرفم اومد
_ خبر خوب!
_ چی شده؟
_ داداش نیکی از خونه بیرون رفته. قرار شد نیکی دختره رو بیاره پیشت.
_ چقدر طول میکشه بیان؟
کاوه نگاهی به اطرافش کرد و بعد بشکنی توی هوا زد و به نقطه ای اشاره کرد
_ اوناهاش دارن میان.
سرمو از شیشه ی ماشین بیرون بردم. نگاهم به گلبرگ افتاد که سرشو پایین انداخته بود. فقط جلوی پاشو میمتوجه شد و نگاهش به اطراف نبود!
هردو نزدیک اومدن. برعکس گلبرگ، دخترخالش پررو بود و به راحتی حرف میزد و نگاهش همه جا میچرخید.
_ اینم گلبرگ ولینت من کف دست شما!
فقط هر حرفی داری زود بهش بزن که باید بریم داداشم هر لحظه ممکنه برگرده به زور قانعش کردم و از خونه بیرون فرستادمش.
کاوه کف دست نیکی رو گحرکت کرد
_ تا اینا حرف میزنن بیا خودمونم بریم توی ماشین من.
وقتی اون دوتا دور شدن، مجدداً نگاهم به گلبرگ افتاد. حتی نیم نگاهم بهم نمیکرد و این منو عصبی تر میکرد!
_ لولو خورخوره نیستما! سوار شو بریم.
متعجب سرشو بلند کرد تازه نگاهم به صورتش افتاد.
مردمک دیدهاش دو دو میزد و ترسی که ته چشماش بود رو به نمایش میذاشت.
با صدایی که انگار از ته چاه بیرون میومد جواب داد
_ قرار نبود جایی بریم که.. نیکی اظهار کرد شما میخواین باهام حرف بزنین.
ماشین رو روشن کردم
_ زود سوار شو دختر! نترس نمیدزدمت!
نگاهش رو اطراف چرخوند انگار میوحشت کرد آشنایی اونو با من ببینه.
در عقب ماشین رو باز کرد تا سوار بشه که کلافه غریدم
_ راننده شخصی نیستما! بیا جلو بشین.
با اکجاده در جلو رو باز کرد و سوار شد.
خوبیش این بود که حرف رو یه بار بهش میزدی و قبول میکرد!
به محض بسته شدن در ماشین، پامو روی پدال گاز فشردم جوری که هین کشیدهی گفت و به صنقلبی ماشین چسبید.
_ میشه زود برگردیم؟
از اینکه کنار من بود و بازم میوحشت کرد بدم میومد!
_ میخوای همینجا پیادت کنم خودت برگردی؟
سرشو پایین انداخت و دیگه چیزی ناضافه کرد.
نزدیک یه کافه پارک کردم و پیاده شدم.
پشت سرم راه افتاد.
یه میز توی گوشه ای ترین قسمت کافی شاپ انتخاب کردم
هنوزم نگاهشو ازم میدزمشاهده کرد
_ چی میخوری؟
_ من چیزی نمیخورم. لطفا حرفتونو زودتر بگین.
خودم کیک و قهوه سفارش دادم .
توی صورتش رد کبودی بیشتر شده بود و این منو مصمم میکرد تا حرفمو به زبون بیارم
_ برگرد خونتون و به مولین و بابات بگو از این ازدواج راضی نیستی و ازدواج با من به دردت نمیخوره.
شوک زده سرشو قد بلند کرد.
نگاهم به انگشتر توی کف دستش افتاد.
_ بعدشم این انگشترو پس بفرست.
آب دهنشو با سر و صدا قورت داد
_ ولی آخه همه دارن برای ازدواج من و شما آماده میشن.
اخمام درهم شد
_ بشن! مگه خودت عقل نداری انتخاب کنی؟ باید هرچی اونا میگن بشه؟
_ خب آخه… چه جوری بگم… پای آبروی بابام وسطه.
آروم سرشو قد بلند کرد و به دیدهام خیره شد. صورتش به حدی معصوم بود که زیر اونهمه کبودی هم میشد اینو دید.
_ یعنی شما راضی نیستین؟
برای لحظه ای دلم براش سوخت و ندونستم چی بگم!
_ ببین من نمیخوام اعتراض کنم بذار همه فکر کنن تو ناراضی هستی و از طرف تو به هم بخوره!
همون لحظه کیک و قهوه رو آوردن و جواب منو نداد.
_ تو دختر خوبی هستی و من نمیخوام الکی و به خاطر یه اتفاق بسیار معماما ازدواج کنی اونم با کسی که ذره ای شناخت نسبت بهش نداری.
کمی از قهومو مزه مزه کردم تلخیش بهم انرژی میداد
_ پس حرفامو توی گوشت فرو کن و این ازدواج رو خودت به هم بزن. میخوام قول بدی و فردا این خبر به گوشم برسه.
تبسم تلخی زد و برای بار دوم نگاهشو به صورتم انداخت
_ باشه من به بابام میگم که راضی نیستم.
آواش بغض داشت و من اینو به خوبی حس کردم.
دختر بچه ای که رو به روم بود رو چه به ازدواج با سامِ پرتوقع!
_ آفرین دختر خوب! حالا هم کیک و قهوتو بخور تا برسونمت خونتون.
چنگال از کف دستش توی بشقاب افتاد
_ خونمون؟ آخه من تازه اومدم خونه خالم.
ابروهام توی هم گره خورد
_ آره پس توقع داشتی برگردونمت خونه ی خالت؟ میری خونتون تا اعتراض کنی و انگشتر رو پس بفرستی.
بی حرف مشغول خوردن شد . ولی معلوم بود میخواست اینجوری بغضش رو قورت بده.
بار دیگر برگردونمش همونجا که ماشین کاوه بود. دخترخالش هم منتظرش بود.
_ زیرا دوست نداری بری خونتون منم اصراری نمیکنم ولی خودت با زبون خودت باید به مولینم بگی.
_ مضطرب نباشین این کارو انجام میدم.
سری تکون دادم
_ مواظب خودت باش.
نگاه ناباورش رو به صورتم انداخت و زود پیاده شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن