برانکادر را حرکت داده و در اخرین لحظات و درست قبل از ورودم به اتاق عمل چشمم به هر سه نفرشان افتاد…
صابر و سیاوش و میثاق…
سه نفری که در روزگارگاری دور و دراز، داستانهای زیادی با هم داشتیم!
_♡__
[ملیسا]
داراب ترسیده بود!
رنگِ رخش به گچ دیوار شامگاهاهت داشت و مدام از این سمتِ منزل به آن سمت میحرکت کرد.
جز من و غزال و داراب کسِ دیگری در منزل نبود و خانم جان، صبحِ زود به روضهی همسایه راهی شده بود!
– غزال کلید این صندوقِ لامذهب کجاست؟
صوتی فریاد داراب شانهی هر دونفرمان را به بالا پراند.
تا به حال این رویِ داراب را ندیده بودم!
غزاله هم درست مانند من از دادِ داراب شوکه شده بود که وحشت کرده از جا برخواست و گفت:
– کلید واسه چی داداش؟
نبضِ وحشتناکِ شقیقههایش را از همین فاصله هم میدیدم.
نگاههایش به رنگ خون در امده بود و اروارههای لرزانش را محکم روی هم فشرده و اظهار کرد:
– خانم جان کلید اینو کجا گذاشته میگم؟ لابد میخوام به یه زخمی بزنمش!
شور به قلبم افتاده بود و از جا قد بلند شدم.
یک قدم به سمتش برداشته و اظهار کردم:
– چیزی شده اقا داراب؟
خیرهام شد و لبهایش لرزید، گویی برایِ اظهار کردنِ جملهاش ترمشاهده کرد داشت و با این حال اظهار کرد:
– یه چیزی میگم هول نکن زن داداش!
تمایل داشتم سر تکان بدهم و به او اطمینان خاطر بدهم تا حرفش را بزند اما قبل از من با عجله اضافه کرد:
– داداشو بردن بیمارستان!
_
آوای جیغِ وحشتناک غزاله و پشت بند آن داد بلندش مرا آگاه کرد که گوشهایم درست گوش دادهاند!
– یا فاطمه زهرا! چیشده داداش؟
نگاه داراب به من بود و نگاه من لبهای او!
غیاث راهی بیمارستان شده بود؟
قلبم وحشتناک به شور افتاده بود و برای نیفتادنم به ناچار بازوی غزاله را چنگ زده و اضافه کردم:
– بیمارستان چرا؟
برگشت و مجدداً کف دستش را به درب بستهی صندوق کوبیده و اظهار کرد:
– کلید این لامذاب کجاست؟
بی توجه به آوای دادش، قد بلند تر از او جیغ زدم:
– کری نمیشنوی؟ میگم واسه چی بردنش بیمارستان؟
آوای دادم باعث شد که دستهای غزاله روی شانهام جای گرفته و به ارامی بگوید:
– هیس اروم…اروم هیچی نشده!
نگاه داراب میلرزید ولی لرزشِ وحشتناک پاهای من، دست او را از پشت بسته بود!
با کمک غزاله روی مبل نشستم و داراب نزدیکم ایستاد.
مردمکهای لرزانم به لبهایش خیره بود و هر لحظه منتظر سقوطِ دلم بودم که گفت:
– تو تعمیرگاه حالش بد شده زن داداش، فقط همین! الان میخوام پول ببرم!
جملهی اخرش را نمتوجه شده گراهی شده و همزیرا فشنگ از روی مبل بلند شدم.
شالم را روی سرم انداخته و با استیصال به غزاله که همانند من میلرزید خیره شده و گفتم:
– میشه مانتومو بیاری؟
بی حرف و با سرعت از پلهها بالا حرکت کرده و من قبل از اینکه به داراب فرصتی برای اعتراض بدهم بیان کردم:
– منم میام…من باید بیام!
_♡__
دهان باز کرد که حرفی بزند و من با استیصال و دیوانگی اضافه کردم:
– نه…نه میام…میام!
به گریه افتاده بودم و قلبِ داراب انگار به حالِ پریشانم آتش گحرکت کرده بود که آنگونه نگاهم میکرد!
غزاله لباس پوشیده و در حالی که مانتوی من را به دست داشت، از پله ها پایین رسید و پشتِ سرم قرار گرفت.
تند تند کمکم کرد که مانتو را تن بزنم و اظهار کرد:
– بریم داداش…بریم!
– تو کجا؟ بمون کلید این صندوقو پیداش کن!
غزاله هم از موضعش پایین نیامد و سر بالا انداخت..
در نهایت داراب به اجبار با هر دویمان مسیر آمد و از منزل بیرون زدیم.
در تمامِ طولِ مدتی که توی ماشین جای گرفته بودم تنها به یک نفر فکر میکردم!
به غیاث…همسرم!
فکرِ اینکه حتی خراشی روی تنش بیفتد مرا به جنونِ آنی میرساند!
چند خیابان مانده به بیمارستان، به ترافیکی وحشتناک برخورد کردیم!
راننده مدام غر میزد و داراب کلافه نفسش را بیرون میفرستاد!
ترسیده تر از آن بودم که زمانم را در تاکسیِ قراضهی پیرمردِ غرغرو سپری کنم.
بی حرف کف دستگیرهی در را پایین کشیده و پیاده شدم.
بی توجه به آوای داد داراب از لای ماشین ها عبور کرده و خودم را به پیاده رو رسانده و تا رسیدن به بیمارستان یک نفس دویدم!
حتی دردی که بر اثر خراش افتادنِ پشت پایم متحمل میشدم، باعث عقب نشینی کردنم نشد و مدتی به خودم وارد شدم که روبروی پذیرش و پرستاری سر به زیر از حرکت ایستاده بودم و با نفس نفس جویا شدم:
– کجاست؟ شوهرم…غیاث…غیاثِ ساعی کجاست؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن