_ اون.. باوانه؟ وای گندش بزنن…
با سر و صوتی زن، بقیه متوجه حضورم شدند و تمنا اولین نفری بود که خودش را به من رساند.
_ باوان جونم خوبی؟
دست روی سرم گذاشتم و سعی کردم خودم را جمع و جور کنم ولی نایی نداشتم.
مهران کف دست زیر تنم انداخت و میان همهمه ی ایجاد شده، به اتاق برگشتیم.
پرستاری هم همجادهمان وارد شده و مشغول معاینه ام شد.
بیحال خودم را روی تخت تکان دادم تا رهایم کند.
_ خوبم، نیازی نیست…
پیراهن مهران را چنگ زدم و آویزانش شدم. با کمک او قرار گرفتم و کلافه از ادامه دادن پرستار جیغی زدم.
_ نمیخوام، گفتم خوبم… ولم کن…
پرستار که انگار حرکت کردارم برایش عجیب نبود بی تفاوت کنار کشید.
_ بهشدت خب، هر طور میلتونه!
مهران از جانب من عذرخواهی کرد و پرستار که بیرون حرکت کرد، خودم را روی تخت جلو کشیدم.
کمی سرگیجه داشتم و رخوت این چند روز بستری بودن هنوز در تنم باقی بود اما باید میحرکت کردم.
هنوز پایم به زمین نرسیده بود که مهران مانعم شد.
_ این چه راهی شداریه باوان؟ یکم به خودت مسلط باش.
عامر نه نزدیکم میشد و نه کلمه ای حرف میزد.
انگار که رابطه ام با مهران را باور کرده و نمیمیل داشت بیشتر آزارم دهد.
تمنا اما از پشت کف دست روی کمرم گذاشته و دلواپس پچ زد:
_ بگم پرستاره بیاد معاینت کنه؟
هنوز حالت خوب نشده، شاید باید بیشتر بمونی اینجا…
_ میخوام برم پیش مولینم…
غــرق جُنــون, [۱۶/۱۱/۱۴۰۴ ۱۱:۰۰ ب.ظ]
«غرق جنون»
#پارت_۸۰۵
پر از بغض و حسرت گفته بودم و چند لحظه سکوت همه جا را برداشت.
شاید امید داشسریع که هنوز متوجه چیزی نشده باشم و حالا ناامیدانه زبان به دهان گراهی شده بودند.
_ اول میریم خونه، بعد در مورد همه چی حرف میزنیم و تصمیم میگیریم.
فقط من و تو…
مهران هنوز ندرک کرده بود که چه آشوبی در جانم به پا شده و تا به مرادم نرسم ملایم نمیگیرم.
او میمیل داشت از سلامتم مطمئن شده و بعد اجازه دهد پا در جهنم جمشاهده کردی بگذارم ولی من دیگر نمیتمایل داشتم یک ثانیه را هم هدر کنم.
بی توجه به او روی پاهایم از حرکت ایستادم.
تعاقلب نداشتم که همچنان پیراهنش میان مشتم فشرده میشد.
_ خونه نه، مولینم… باید برم پیش مولینم…
_ باوان جان، عزیزم، همون که گفتم. اول میریم خونه.
لحنش کف دستوری بود ولی این چیزها رویم اثر نداشت.
نگاه بالا کشیدم و خیره در دیدهانش اشکم مجدداً چکید.
_ به جهنم که حالم بده مهران…
به جهنم که اون دکتره چی دم گوشت خونده که از این رو به اون رو شدی…
اگه تا من خوب بشم مولینم چیزیش بشه چی؟
من دیگه از این بدتر نمیشم، نترس…
نفس سنگینی کشید و در نگاهش مشاهده کردم که دنبال مسیریست تا مانعم شود.
فکر میکرد اگر حال و روزگار مادرم را ببینم مجدداً آن کار را تکرار میکنم که میخواست از هر احتمالی پیشگیری کند.
شاید، خودم هم نمیدانستم…
شاید دوباره کنترل همه چیز از دستم خارج میشد و برای آرام شدن به هر چیزی پناه میبردم.
ولی نمیتوانستم به خاطر این ولی و اگر و شایدها مادرم را پشت سر جا بگذارم و فقط به فکر خودم باشم.
مدت و حوصله ی قانع کردن مهران را نداشتم که در تصمیمی بی هوا و احساسی سر سمت عامر چرخاندم.
_ منو میبری خونمون؟ میخوام با تو برم…
غــرق جُنــون, [۱۸/۱۱/۱۴۰۴ ۱۰:۱۷ ب.ظ]
«غرق جنون»
#پارت_۸۰۶
_ با من؟!
بیشتر از همه خود عامر متعجب شده بود.
فکر نمیکرد بعد از ترجیح دادن مهران به او، روزی بار دیگر محتاجش باشم.
_ باوان، داری عصبیم میکنی.
یکم فکر کن به کاری که داری میکنی.
معلوم است که مهران با تنها ماندنم با عامر موافق نبود.
آخرین باری که با او تنها بودم کارم به این بیمارستان رسید.
اما در ذهن پر از عذاب وجدان و ندامت من، فقط و فقط یک چیز چرخ میخورد.
مشاهده کردن مادرم به هر نحوی که شده.
انتظار بیجایی از من داشت که درست وقتی که درک کردم مادرم روزگارهای آخرش را حیات میکند، به عواقب کارهایم فکر کنم.
پیراهنش را رها کردم و منتظر به عامر دیده دوختم.
نگاه سردرگمی به بقیه انداخت و منتظر کسب تکلیف بود؟!
خودم هم اگر کمی زور میزدم، میتوانستم خودم را تا منزل ی پدری ام برسانم.
ولی دروغ چرا؟
وحشتی که از پدرم داشتم ریشه دار بود و میترسیدم تنها با او رو به رو شوم.
عامر هم برای هممسیر بودن، از هر لحاظ گزینه ی مناسب تری نسبت به مهران بود.
بی فکر و از سر ناچاری به او رو انداختم اما عقل و منطق هم میاظهار کرد که پدرم با حضور عامر راحت تر کنار می آید.
حداقل نسبت عامر با من مشخص بود اما مهران چه؟
در شرایطی که مادرم داشت، دلم نمیتمایل داشت جنجال دیگری به پا شود.
_ ولش کن، خودم میرم…
میخبر داشتم عامر رهایم نمیکند و برای اینکه زودتر با خودش کنار بیاید اینطور گفتم.
همان هم شد و بی معطلی جلو رسید.
_ میبرمت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن