رمان غرق جنون پارت ۲۶۶

دیدهانم تا جای ممکن باز شدند. انگار پا در دنیایی از احساسات عجیب و نو گذاشته بودم.

حسی داشتم که شامگاهیهش را فقط نسبت به عماد داشتم ولی این لاکردار از آن هم قوی تر بود.

حالی داشتم که قابل وصف نبود.

این پسر داشت با من چه میکرد؟

نفسم را تکه تکه بیرون دادم. حالا فقط میخواستم از ئاوات فرار کنم.

من آدم این کار نبودم…

دستم را به کمرش کشیدم و تمام تنم گر گراهی شده بود.

کاش او پسرکم بود و من برای کنارش ماندن دنیا را زیر و رو میکردم ولی حیف…

_ من… قول میدم همه چی درست شه…

او را با بی میلی از خودم جدا کردم. او پدرش را میخواست و من حتی اگر میخواستم هم نمیتوانستم میل داشته اش را عملی کنم.

روی خیره شدن در نگاهانش و ادامه دادن به این دروغ را هم نداشتم که ناچار اضافه کردم:

_ میشه چند دقیقه همینجا بمونی تا من برم پیش مولین باوان؟

دستانش را در هم پیچانده و انگار از کارش خجالت میکشید که سر به زیر انداخته بود.

خنده ی صداداری کردم و برای اینکه نسبت به کارش حس بدی نداشته باشد، این بار من او را در آغوش کشیدم.

و چقدر این آغوش مزه ی جان میداد…

دستان کوچکش را بی هیچ معطلی دورم پیچید و فین فینی کرد.

روی موهایش را بوسیدم و طفلک، چه حالی میشد اگر میمتوجه شد تمام زیستن اش روی دروغ بنا شده.

_ یه روزگار همه چی درست میشه، فقط باید یه کوچولو دیگه صبر کنی، خب؟

منم… منم تو رو بسیار دوست دارم ئاوات…

از ذوق کودکانه ای که در نگاهش دویده بود شرمم میشد.

نفهمیدم چه شد که جمله ی آخر را اظهار کردم.

کاملا غیر ارادی بود، انگار که خودم نبودم…

به گمانم احساسات پاک و خالصانه اش، احساساتم را از عمق وجودم بیرون کشیده بود.

دروغ نگفته بودم…

تا همین چند وقت پیش او را پسر خودم میاطلاع داشتم و آنقدر دوست داشتنی بود که حتی اگر پسرم هم نباشد بتوانم احساس خرجش کنم.

اما از اینکه امید واهی به او داده بودم شرمنده بودم. حالا رویاهای کودکانه اش شاخ و برگ هم گراهی شده بود.

آهی کشیدم و قدم هایم برای فرار از او و رسیدن به باوان بلند و بلندتر شدند.

صوتی ضجه مویه های تمنا تپش قلبم را بالا برد. آوایش را دنبال کردم و به اتاقی رسیدم.

چیزی که میدیدم را باور نمیکردم. پلک زدم تا شاید سراب رو به رویم محو شود ولی نه، همه چیز واقعی بود.

باوان من بود…

همانی که با نگاهانی نیمه باز و پوستی رنگ پریده، شبیه به کسی که نفس های آخرش را میکشد، در آغوش تمنا جا خوش کرده بود.

جلوتر حرکت کردم. تمنا تا متوجه حضورم شد دهانش را باز کرد.

هر چه میتوانست را به زبان آورد و من را مقصر حال بد باوان دانست.

من مقصر بودم؟ باوان به خاطر من به این روزگار افتاده بود؟

حتی اگر اینطور نباشد هم همین حالا سنگینی این بار کمرم را خم کرده بود.

مشت های تمنا را به جان خریدم و کنارش جای گرفتم. کف دست روی گونه ی سرد باوان گذاشتم و ناباور پلکی زدم.

حضور من آنقدر برایش آزاردهنده بود که به این حال بیفتد؟

_ باوان… چرا… چرا اینطوریه؟ چیشده؟

_ اوردوز* کرده…

*اُوِردوز یا بیش‌مصرفی (به انگلیسی: Overdose) به استفاده از دارو یا مواد مخدر یا مواد دیگر، در مقادیر بزرگتر از توان متابولیک بدن اظهار کرده می‌شود. در بیش‌مصرفی ممکن است بدن به حالت سمی دررسیده و مرگ را منجر شود.