بودن تو آغوشش اونقدر خوب بود که دلم نیمتمایل داشت ازش جدا بشم.کف دستام هنوز دور بدنش بود و بینیم ناشیانه و دزدکی عطر گردنش رو بو میکشید.
یه عطر خنک و تلخ….
عطری که تا ابد تو ذهنم می موند و محال بود از حس کردنش به یاد دیاکو نیفتم.
اگه تا صبح هم همینجوری تو آغوشش میموندم باز سیر نمیشدم.
لمس کردنش یا اینکه حای اون لمسم کنه رو دوست داشتم و خودم رو خوشامگاهخترین و خوش شانس ترین میدونستم وقتی سرم رو شونه اش بود و کف دستم روی کمرش.
چنددقیقه ای تو همون حالت بودیم تا وقتی که
کف دستهاش رو بسیار آروم از روی کمرم برداشت و گفت:
-فکر کنم بیشتر از این اینجا نباید نگهت دارم…
نمیدونست من اونی ام که آرزوش برآورده شده و از خدام حالاحالا ها همونجایی که بودم بمونم و جم نخورم. یکی دو قدم عقب رفت و با تبسم بهم خیره شد.موهای مزاحم بیرون اومده از زیر شالم رو پشت گوشم زدم و گفتم:
-آره…بهتره برم که بیشتر از این مزاحمت نشم.
کف دستهاشو دو طرف صورتم گذاشت و گفت:
-دیگه نبینم این کلمه رو تکرار کنیاااا وگرنه من میدونم و تو….
حتی یه همچین کلمات ساده و همچین اخم و خشم تصنعی ای هم از طرف اون منو به وجد میاورد.لبخندی به پهنای صورت زدم و اضافه کردم:
-چشم!
دوسه بار کف دستهاش رو خیلی آروم به دو طرف صورتم زد و اظهار کرد:
-آفرین! این همون جوابیه که عاشق شدم ازت بشنوم حالا شماره ی خصوصی منو داشته باش…
اینو گفت و تلفن همجادهش رو از توی جیبش بیرون آورد و شماره ام رو که ظاهرا از قبل تو گوشیش سیو کرده بود گرفت.
تلفتم که زنگ خورد گوشیم رو فورا بیرون آوردم و با لبخند بهش خیره شدم.
کف دستهاشو پشت کمرش گذاشت و بیان کرد:
-خبببب! اینم شماره تلفنی که هرکسی ندارش جز اونایی که تو دل ما جا دارن! خب حالا ببینم چی میخوای چی ذخیره اش بکنی !؟
لبهامو غنچه و کج و کوله کردم و به این فکر کردم که چه اسمی میتونم براش انتخاب بکنم ودرنهایت با زدن یه لبخند اظهار کردم:
-دوتا دل بزارم چپ و راست اسمت مشخص میشه حس و احساسم!؟
خندید و اظهار کردم:
-به اونم راضی ام…
اینو گفت و صفحه ی تلفن هممسیرش رو به سمتم گحرکت کرد تا منم ببینم اون اسمم رو چی ذخیره کرده.
لب پایینیم رو تو دهنم فرو بردم و به تلفنش خیره شدم. اسممو “شیوام ” ذخیره کرد و بود همون میم مالکیت چنان به قلبم جای گرفته بود که واسم هزاران بار عزیزتر از قبل شد….
نمیدونم چرا هرچی هی بیشتر میگذشت بیشتر باورم میشد همچی خواب و خیال!
دستشو که پایین آورد منم از تماشای اسم خودم محروم شدم و به حرکت کردن در ذهنش گذراندم…
به پیاده روی تاخونه و لذت بردن از یک عصر پاییزی…
کوله ام رو روی دوشم انداختم و بیان کردم:
-خب دیگه…وقتشه من برم!
کف دستشو به سمتم گراهی شد و اظهار کرد:
-پسفردا میبینمت!
کف دستشو آرام فشردم.لمس انگشتاش حس خوبی بهم میداد و به همون اندازه دل کندن رو واسم سختش میکرد.ولی من با زدن یه لبخند دیگه گفتم:
-مواظب خودت باش…
نگاهاشو باز و بسته کرد و گفت:
-تو بیشتر عروسک جووون!
وقتی خداحافظی کردم و از دفتر و بعدهم شرکت زدم بیرون بارها به خودم سیلی زدم یا خودمو نیشگون گحرکت کردم که مطمئن بشم خواب نیستم.
مطمئن بشم همه چیز یه توهم یا یه رویا نیست …
پله هارو دوان دوان اومدم پایین و شماره ی مونا رو گحرکت کردم.
طاما نکشید که جواب داد و گفت:
-به به خانم مانکن یادی از ما کردی!
مسرور و شاد قبراق جویا شدم:
-کجایی!؟
با آوای وا حرکت کرده ای جواب داد:
-هیچی…مولین به زور فرستادم بیرون نون بگیرم!نمیدکنی چقدر از اینکار متنفرم
خندیدم و اظهار کردم:
-بیخیال نون و نونوایی…یه تاکسی دربست بگیر بیا کافه همیشگی یه خبر مهم دارم که باید حتما بهت بگم!
هیجان زده سؤال کرد:
-چی چه خبری!؟
ناظهار کردم که تو خماری بمونه.البته اون که عادت داشت همه چیزشو بزاره کف کف دست امیر و اگه من تلفنی بهش میاظهار کردم ممکن بود همین کارو بکنه برای همین جواب دادم:
-تو بیا! حضوری میگم بهت..زود خودتو برسونیااا…من میرم اونجا منتظرت میمونم!
-اما آخه من باید ن….
تمایلی به متوجه شدن ادامه ی حرفش نداشتم .در واقع اونقدر سرشار شوق و هیجان این اتفاق زیبا بودم که هیچ چیز و هیچکس دیگه ای نمیتونست حواس منو پرت خودش یکنه….
قرار گرفته بود رو به روم و زل زده بود به گوشی موبایلم .هنوزم باورش نشده بود که البته حق هم داشت.
من خودمم هنوز باورم نمیشد! این نگاه های خیره که طولانی شدن،
موبایلمو از لای انگشتاش بیرون آوردم و گفتم:
-بس دیگه! رنگ گوشی پرید از بس بهش زل زدی!
خم شد.نی رو بین لبهاش گرفت و بعداز هورت کشیدن آب میوه سرش رو بالا گراهی شد و پرسید:
-خداوکیلی ایستگاه گحرکت کردی منو!؟
چپ چپ نگاهش کردم.دیگه فقط مونده بود زنگ بزنم به خود دیاکو یا برم در خونه اش تا خانم باور کنه دروغ نمیگم و بقول خودش ایستگاش نگحرکت کردم.گوشی رو کنار گذاشتم و باخوردن بستنیم جواب دادم:
-گحرکت کردی منو !؟ قیافه ی من آخه به کسی میخوره که میخواد شوخی بکنه!؟ به جون خودم به جون تو راست میگم…تازه…اسممو تو گوشیش شیوام ذخیره کرده بود.
فکرشو بکن؟اینم که متوجه شدی شماره خصوصیش بود.
وای مونا باورت میشه؟؟ باورت میشه من دارم یکی یکی به آرزوهام میرسم!؟ انگار دارم خواب میبینم…
هرچقدر من شاد بودم به همون اندازه مونا دپرس.یه جورایی لبخند رو لبش ماسیده بود انگار.بعداز یه خاموشی طولانی گفت:
-شیوا …
حین خوردم بستنی جواب دادم:
-هوم چیه!؟
با لبهای آویزون پرسید:
-پس این وسط شهرام چی میشه…!؟هیچ میدونی اگه بدونه تو با دیاکو وارد رابطه شدی چه الم شنگه ای جاده میندازه!؟بیچارت میکنه!
با این سوال بدموقعش حالمو ناجور کرد و باز شهرام رو به روم آورد.الهی لال بشی تو مونا که گند زدی به حس و حالم.
قاشق رو کنار ظرف شیشه ای بستنی گذاشتم و بیان کردم:
-ببین ..بیخودی پیازداغ ماجرای بین من و شهرامو زیاد نکن…بین ما همه چیز تموم شده!
باور نکرد.اول بهم خیره شد و بعد هم بیان کرد:
-محال!
دستمالی از جعبه بیرون کشیدم و با تمیز کردن گوشه ی لبهام جواب دادم:
-من باهاش صحبت کردم.حرف دلمو بهش زدم…بهش اضافه کردم دیگه نمیخوام باهاش ادامه بدم.مونا من واقعا نمیخواستم….
اون که خوب میدونست شهرام چقدر دوستم داره با صورتی پکر و درهم پرسید:
-آخه چرا…بابا بخدا این درسته یکم عجیب غریب ولی بسیار دوست داره! بسیار خاطرتو میخواد.تو اسم بده جنازه بگیره حتی اگه بهت بیان کرده باشن بالا نگاهت ابروئہ….
نمیدونم چرا مونا حرص و جوش شهرام رو میخورد ولی انگار اصلا حواسش نبود چه خبره.
زل زدم تو دیدههاش و اضافه کردم:
-مونا حواست کجاست!؟ پدر شهرام با مولین من لزدواج کرده.اون اگه بدونه من همونی ام که با پسرش رابطه داره میدکنی چه افتضاحی به بار میاد و چه فکرایی راجبم میکنه؟
تازه تو که نمیدونی چقدر طرفدار پروپا قرص اون ژینوس سرتا پا عمل! چپ میره راست میاد میگه شهرام بهترین دختر دنیا نامزدش …ژینوس ال ژینوس بل!
اونم دیگه به خوردن آب میوه اش ادامه نداد! صورتش درهم شد و با قلبگیری گفت:
-یه دفعه ای بگو قول ماشینی هم که به امیر داده پر!
با تاسف بهش خیره شدم.من حرف از چی میزدم اون حرف از چی میزد.پوزخندی زدم و اظهار کردم:
-پس تو تو فکر ماشینی آره! واقعا که… از اول هم باید حدس میزدم تو فقط واسه خاطر یه همچین چیزایی اینجوری پیگیری…دمت گرم…
-نه ببین…منظور من اصلا..
حتی به حرفهاش گوش هم ندادم.قد بلندشدم کیف رو برداشتم و بعدهم از کافه زدم بیرون.
چندبار اسممو صوت زد ولی نموندم.دویدم سمت ایستگاه و قبل از اینکه بیاد دنیالم ماشین گحرکت کردم وحرکت کردم خونه.
رفنار مونا واقعا جای تاسف داره.
من که نمیتونم چون اونو با حتی شهرام ازم میخوان بهترین روزگارای زندگیم رو طوری بگذرونم که دوست ندارم.
از من همچین فداکاری احمقانه ای بر نمیومد خصوصا وقتی میدونستم تهش پوچیه و احتمالا جنجال!
از تاکسی که پیاده شدم رفتم سمت خونه و زنگ رو زدم.
خدمتکار درو برام باز کرد و من سعی کردم قبل از حرکت کردن به داخل تمام حسهای بد رو از خودم دور بکنم و به اتفاقات دلنشینی فکر کنم که قرار بود واسم بیفتن .
درو با کف دست به عقب هل دادم و خوشحال و خندان به سمت پله ها حرکت کردم که زودتر خودمو برسونم به اتاق و تنم رو به یه دوش ریلکس کننده دعوت بکنم که همون موقع مولین از پشت سر آوام زد.
سرمو به سمتش برگردوندم و از تماشای تیپ و ظاهرش یه سوت آروم زدم و خودمو انداختم رو نرده های چوبی و بهش خیره شدم.
خبری از اون پوهای بلوندش نبود.اکستنشن موی لخت شلاقی مشکی رنگ انجام داده بود و یه لباس قرمز دو بنده ی بالا رون هم به تن کرده بود که فیت تنش بود و اینجوری حتی در نگاه اول از من هم کم سن و سالتر به نظر می رسید!
دست به سینه سؤال کرد:
-کجا بودی!؟
-سر کار…
سرش رو تکون داد و بعدهم جمله ی خبریش رو به زبون آورد:
-من از شهرام خواهش کردم بیاد اینجا حیات کنه!
هاج و واج نگاهش کردم و پرسیدم:
-دقیقا چرااا !؟
موهاشو با عشوه از روی شونه اش کنار زد و جواب داد:
-زیرا من و رهام قراره بریم یه سفر تفریحی! تو این خونه ی درندشت تو تنها نباشی بهتره!
وای که چقدر مامان با اینکاراش حرص منو درمیاورد.اصلا نمیفهمیدمش و جدیدا با اینکارا و رفتارش مدام می رفت رو اعصاب.
شکمم رو از روی نرده ها برداشتم و بیان کردم:
-بس کن توروخدا! من زنده و مرده بودنم به حال تو فرق نداره حالا مضطربم شدی!؟ بهتره اومدنش رو به اینجا کنسلش کنی چراکه اصلا تحملش رو ندارم!
اینو گفتم و پشت بهش چندتا پله بالا حرکت کردم…
پشت بهش چندتا پله بالا رفتم ولی اونکه اصولا حیات اشرافیش حسابی به مذاقش خوش اومده بود و باور کرده بود یه ملکه اس که همه باید تحت فرمانش باشن،با عصبانیت آوام زد و اضافه کرد:
-صبر کن شیوا!
از حرکت ایستادم وفقط سرمو به سمتش برگردوندم.انگشت تهمتوجه شدش رو برام بالا آورد و اظهار کرد؛
-شیوا تو دیگه خیلی زبونت دراز شده! تا وقتی با من زندگی میکنی طبق اصول من پیش میری!
-پس اصول خودم چی میشن!؟
-اصول تو یه مشت دری وریه… درضمن بار اول و آخرت باشه همچین چرت و پرتهایی به من میگی…
پوزخند تلخی زدم و گفتم:
-جمشاهده کردا اسم حقیقت شده دری وری!؟ مگه دروغ بودن حرفهام!؟ من قلبم میخواد تنها باشم اشکالش چیه!؟
دستشو پایین آورد و با لحن سریعی جواب داد:
-اشکالش اینه که من برخلاف تو اصلا نمیخوام تو تنها باشی
دندون قروچه ای کردم و اضافه کردم:
-من از اون پسره خوشم نمیاد باهاش حال نمیکنم….
نگاهی به دور اطراف انداخت تا مطمئن شه وقتی من داشتم هین حرفهارو میزدم کسی حواسش بهم نبود و بعد باعجله پله هارو اومد بالا و وقای بهم نزدیک شد با تشر گفت:
-هیسس! صداتو بِبُر! میخوای موشهای این خونه حرفهاتو به گوش رهام برسونن !؟
نفس کشدار و عمیقی از سر کلافکی کشیدم و بیان کردم:
-من تنهایی از پس خودم برمیام.تازه خدمتکارها هم که هستن!
پوزخندی زد و بعد با تاسف و تمسخر ادای منو درآورد و گفت:
-هه! من تنهایی از پس خودم برمیام! کیه که ندونه تو ترس تنها موندن تو خونه داری هان!؟ بعدشم در ذهنش گذراندی خدمتکارا شامگاهانه روز اینجا هستن؟ نه خیر! دوتاشون مرخصی گرفتن اینی هم که مونده تا وقتی ما اینجا نیستیم فقط یه تایم مشخصی اینجا میمونه! درضمن…آوردن شهرام پیشنهاد رهام بود….میخواد یه جورایی با این خونه رفیقش کنه!
حرفهاش رو که زد رو برگردوند تا پله هارو پایین بره.
مثل اینکه چاره ای جز کنار اومدن با این موضوع نداشتم واسه همین دیگه مخالفتی نکردم و فقط جویا شدم:
-حالا کی قراره برید!؟
بدون اینکه برگرده سمتم جواب داد:
-فردا!
و بعدهم به جادهش ادامه داد.
تمام حس خوبم پرید.دیگه نه سرحال و مسروراب بلکه خسته و بی اعصاب پله هارو دوتا یکی راهی شدم بالا و خودم رو رسوندن به اتاق خواب…
**
شونه ام رو از تکیه به در برداشتم و چندقدمی به سمتشون رفتم.یه تبسم تصنعی روی صورتم نشوندم که امیدوار بودم ناخالص بودنش بسیار مشخص نباشه!
رهام اومد سمتم و کف دستشو به سمتم دراز کرد .
باهاش دست دادم و اون بسیار زود اضافه کرد:
-مستانه بهم گفته از بچگی بخاطر یه اتفاق بد ترس از تنهایی داری ولی اصلا نگران نباش ما بیان کردیم تو این مدت که نیستیم شهرام بیاداینجا…
اینجوری با یه تیر دوتا نشون زده میشه هم دیگه تو تنها نیستی و هم اینکه شهرام پاش به اینجا باز میشه!
لبهام که قلبشون میتمایل داشت چفت بمونن رو عاجزانه ازهم باز کردم و گفتم:
-ممنوت از اینکه بفکرمی! خوش بگذره بهتون!
کف دستمو فشرد و با رها کردنش جواب داد:
-به تو هم همینطور!
وقتی رهام راهی شد و سوار تاکسی شد اون تبسم خیلی زود از روی صورتم پر کشید مجدداً شدم همون شیوای اخموی چنددقیقه پیش.
اینبار نوبت مامان بود که سفارشات قبل راهی شدنش رو بکنه.
با اون کفشهای قرمز پاشنه بلند که نه…”پاشنه خیلی بلندش” که مونده بودم چطوری اصلا باهاشون راه میره و قدم برمیداره اومد سمتم.
کف دستشو رویه بار به شونه ام زد و اضافه کرد:
-تو مدتی که من نیستم میتونی خوش بگذرونی…حتی اگه کیس میسی هم داری موردی نیست! آزادی باهاش بچرخی و بگردی ولی درهرصورت شب رو خونه باش!
عبوس تماشاش کردم.کاملا مشخص بود هواپیمایی که قرار بود سوارش بشن از مرزهای ایران که رد بشه هیچی تن خودش بجا نمیزاره من اینو از انتخاب لباسش متوجه شدم.
اون کاملا آماده باش بود!
دلگیر جویا شدم:
-کی برمیگردین!؟
شونه بالا انداخت و اضافه کرد:
-نمیدونم کی بر میگردیم ولی میدونم بهشدت قرار نیست بمونیم.یکم پول واست گذاشتم روی میزت.چیزی هم اگه نیاز داشتی شهرام هست…ودرضمن…
مکث کرد.اومد جلوتر و تو صورتم با تاکید گفت:
-حق نداری بری پیش شیدا! اون هروقت تورو میبینه فیلش یادهنکف دستون میکنه و هوس جدایی از فرهاد به سرش میزنه پس حق نداری سمتش بری
پوزخند زدم و با طعنه سؤال کردم:
-نرم که بدونه بی کس آره!؟
دیده غره ای بهم حرکت کرد و بعدهم همونطور که سمت تاکسی میحرکت کرد تا سوار بشه اظهار کرد:
-حرفهایی که زدم یادت بمونه! تا یکی دو ساعت دیگه شهرام میاد پیشت…خداحافظ!
همونجا تکیه به دردادم و حرکت کردنشون رو تماشا کردم..
وقتی داشتم مسواک میزدم صوتی ضربه های آروم به در به گوشم رسید.
درحالی که مسواک رو توی دهنم میچرخوندم در سرویس بهداشتی روبا پا کنار زدم و با همون دهن کفی جواب دادم:
-بیا تو…
درکنار رفت و خدمتکار تو قاب و چهارچوب ایستاد.لباسهای فرم کار تنش نبودن و مشخص بود قصد راهی شدن داره.
پالتوش رو روی ساعد کف دستش انداخت و گفت:
-شامتون رو آماده کردم بقیه ی کاراروهم انجام دادم.چایی تازه دم هم آماده است اگه با من کاری ندارید من برم!
سرمو تکون دادم و گفتم:
-نه میتونی بری مرسی!
کف دستگیره رو گحرکت کرد که درو ببنده اما قبل از اینکه اینکارو بکنه انگار که تازه موضوعی مهم یادش اومده باشه اظهار کرد:
-راستی خانم…آقا شهرام هم اومدن!
بد خبری بود.از اون خبرایی به دل نشین! وقتی حرکت کرد منم برگشتم طرف روشویی و با شستن دهن و صورتم چندتا دستمال برداشتم و اومدم بیرون.
بند کمری لباس راحتی ساتن مشکی رنگ تنم رو بستم و از اتاق بیرون حرکت کردم.
نمیدونم آخه ماه عسل رفتن واقعا تنها کار ضروری ای بود که مولین و رهام باید انجامش میدادن!؟
واقعا که شامگاهیه دوتا نوجوون بودن!
پله هارو آروم و بی سرو آوا راهی شدم پایین.تو نشیمن که نبود.تو سالن خصوصی هم نبود.
حتی تو قسمت مورد علاقه اش یعنی بار هم نبود.
اطراف رو نگاهی انداختم ودرست وقتی حس کردم شاید بتونم وی ای پی خصوصی خونه که یه فضای جالب و نیمه تاریک و پر ساکتش بود رو پیداش بکنم صوتی باز و بسته شدن در یخچال از آشپرخونه به گوشم رسید.
چراکه پشتش به من بود تونستم اون نقاب تصنعی رو از روی صورتم کنار بزنم و باعصبانیت درحالی که قلبم میخواست سر به تنش نباشه لب زدم:
“هیولای رو مخ ”
مسیر افتاد سمت وی ای پی.سالنی که طراحی خاص و پیچیده ای داشت.سقفش شیشه بود تا توی شامگاه بشه آسمون رو تماشا کرد.
دور تا رورش کاناپه های راحتی بود و وسطش چیزی شبیه به حوض قرار داشت همه اینها بعلاوه ی یه سینمای خانگی!
تو چار چوب در ایستادم و حرکاتش رو تماشا کردم.لم داد رو کاناپه و با دراز کردن پاهاش تلویزیون رو روشن کرد و حین خوردن و بعد هم نوشیدنی ای که نمیدونم کی خوردش و تمومش کرد رو پرت کرد پشت سرش و
بطری هم یه راست افتاد تو سطل آشغالی که همونجا بود.
نمیدونستم چه جوری سر صحبت رو باهاش باز کنم که مطمئن بشم اونقدری ازم قلبگیر نیست که بخواد برام دردسر درست بکنه.
من من کنان پرسیدم:
-چایی آماده هست…یعنی خدمتکار قبل رفتنش آماده کرده!میخوری بیارم برات !؟
جوابی بهم نداد و کانالهای ماهواره رو یکی یکی بالا و پایین کرد.حرکت کردارش رو اعصابم بود خصوصا اینکه مدام نامتوجه شده ام میگحرکت کرد.
اون جوابی بهم نداد ولی من رفتم تو آشپزخونه و با سینی چایی برگشتم پیشش…. تو مدتی که باهاش بودم اونم به عنوان محبتش البته دلدادگی صوریش بگی نگی با خلقیات و مورد علاقه هاش آشنا شده بودم و میدونستم چی دوست داره و چی دوست نداره….
اون معمولا همواره پایه ی نوشیدنی های داغی مثل چایی و قهوه بود و از این قبیل نوشیدنی بود.
در کشوی رو کشیدم عقب و حرکت کردم داخل.
بازم یه لبخند تصنعی زدم و درحالی که به سمتش میرفتم بیان کردم:
-تو که حرف نزدی اما من برات چایی آوردم…موقع تماشای فیلم میچسبه اما…
کنارش نشستم و سینی رو گذاشتم روی میز و خودم خم شدم و یه لیوان برداشتم و گراهی شدم سمتش و منتظر موندم اونو ازم بگیره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن