بازیگر خوبی بود ولی ذاتش کف دستش رو، رو میکرد!
مشخص بود از اون هفتخطهای روزگارگاره.
شهره کف دستش رو گرفت و نگهش داشت.
مظلومانه اظهار کرد:
-بزارید برم و نمونم تو خونه ای که همچین آدم حسودی هست!
وقتی حسود خطابم میکرد قلبم میتمایل داشت کشیده بلند بزنم زیر خنده!
حسود ! هه !
درو رها کردم و یک قدم از قاب فاصله گراهی شدم و سؤال کردم:
-میشه بهم بگی من چرا باید به دختری که سر چهار راه سوار ماشین یه غریبه میشه تا پول بگیره و ترتیبش داده بشه و بعد برای اینکه خودشو به اون غریبه بچسونه ازش باردار میشه حسادت کنم !؟
چراکه اینو اضافه کردم گر گرفت از خشم.
اما قبل از اینکه خودش واکنشی نشون بده این شهره بود که داد زد:
-دهنتو ببند دختره ی آسمون جُل یه لاقبا! مثل اینکه یادت حرکت کرده خودت کی هستی هااان؟
یادت راهی شده دختر مستانه ی مرد بازی و تو فلاکت حیات میکردی !؟
باید حتما یهت یاداوری کنم تا کف دست از اراجیف گفتن برداری؟
مگه بهت نبیان کردم کسی تو این خونه حق نداره به مادر بچه ی من توهین کنه هاااان ؟
خوب گوش کن ببین چی بهت میگم…ما میریم بیرون که عصرونه بخوریم و وقتی اومدیم بالا میخوام اتاق رو خالی کرده باشی.وسلام…
با اظهار کردن این حرفها از م رو برگردوند و با عجله سمت پله ها حرکت کرد.
خدمتکارها هم پشت سرش رفتن و من موندم و اون دختره.
تبسمی زهر دار روی صورت خودش نشوند تا اثبات کنه گریه ها و مظلوم نمایی هاش همه محض بیگناه نشون دادن خودش بوده و بعد هم گفت:
-اگه تورو از این خونه ننداختم بیرون دختر بابام نیستم.
کاری میکنم محل سگ هم بهت ندن…اینجا جای یه نفره اون یه نفر هم منم!
مثل جادوگرها بود.
جادوگرها و سحرگرها…
پشت دیدهی نازک کرد و با عجله ازم دور شد تا به شهره ملحق بشه.
نفس عمیقی کشیدم و برگشتم تو اتاق و درو محکم پشت سر خودم بستم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن