بازیگر خوبی بود ولی ذاتش کف دستش رو، رو میکرد!
مشخص بود از اون هفتخطهای روزگارگاره.
شهره کف دستش رو گرفت و نگهش داشت.
مظلومانه اضافه کرد:
-بزارید برم و نمونم تو خونه ای که همچین آدم حسودی هست!
وقتی حسود خطابم میکرد قلبم میخواست بلند کشیده بزنم زیر خنده!
حسود ! هه !
درو رها کردم و یک قدم از قاب فاصله گحرکت کردم و سؤال کردم:
-میشه بهم بگی من چرا باید به دختری که سر چهار راه سوار ماشین یه غریبه میشه تا پول بگیره و ترتیبش داده بشه و بعد برای اینکه خودشو به اون غریبه بچسونه ازش باردار میشه حسادت کنم !؟
زیرا اینو اظهار کردم گر گراهی شد از خشم.
ولی قبل از اینکه خودش واکنشی نشون بده این شهره بود که داد زد:
-دهنتو ببند دختره ی آسمون جُل یه لاقبا! مثل اینکه یادت رفته خودت کی هستی هااان؟
یادت رفته دختر مستانه ی مرد بازی و تو فلاکت حیات میکردی !؟
باید حتما یهت یاداوری کنم تا کف دست از اراجیف اضافه کردن برداری؟
مگه بهت نگفتم کسی تو این خونه حق نداره به مادر بچه ی من توهین کنه هاااان ؟
خوب گوش کن ببین چی بهت میگم…ما میریم بیرون که عصرونه بخوریم و وقتی اومدیم بالا میخوام اتاق رو خالی کرده باشی.وسلام…
با گفتن این حرفها از م رو برگردوند و با عجله سمت پله ها حرکت کرد.
خدمتکارها هم پشت سرش رفتن و من موندم و اون دختره.
تبسمی زهر دار روی صورت خودش نشوند تا اثبات کنه گریه ها و مظلوم نمایی هاش همه محض بیگناه نشون دادن خودش بوده و بعد هم گفت:
-اگه تورو از این خونه ننداختم بیرون دختر بابام نیستم.
کاری میکنم محل سگ هم بهت ندن…اینجا جای یه نفره اون یه نفر هم منم!
مثل جادوگرها بود.
جادوگرها و سحرگرها…
پشت دیدهی نازک کرد و با عجله ازم دور شد تا به شهره ملحق بشه.
نفس عمیقی کشیدم و برگشتم تو اتاق و درو محکم پشت سر خودم بستم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن