پامو زمین کوبیدم و با لجاجت و البته اطمینان زیاد اظهار کردم:
-من باتو هیچ جا نمیاااام…
دیگه نتونست خودش رو کنترل بکنه.
یه آن از کوره در رفت و هجوم آورد سمتم و حتی کف دستش رو برد بالا که بزنه تو گوشم و هممدت بیان کرد:
-دختره ی کله شق…
سرم رو بردم عقب و کف دستهام رو سپر سرو صورتم کردم و غریزی دیدههامو بستم که لحظه ی فرود اومدن دستشو رو صورتم نبینم.
ولی اینکارو نکرد.
کف دست مشتش رو که تو هوا نگه داشته بود پایین آورد و یکی دو قدم ازم فاصله گرفت وپرسید:
-نمیای آره ؟
با ترس جواب دادم:
-نه!
این نه رو که گوش داد لگدی به سنگ جلوی پاش زد و گفت:
-کص ننه ات شیوا!
نگاهمو دوختم به زمین که دیدهم به صورتش نیفته و اونباهمون لحن و حالت بی نهایت عصبیش اظهار کرد:
-اینقدر تو شهر بچرخ تا تیکه پارت کنن!
درحالی که این کلمات رو با عصبی ترین حالت ممکن حواله ام میکرد به سمت ماشینش رفت.
جلوش رو نگحرکت کردم چون من حتی نمیمیل داشتم ببینمش.
سوار ماشینش شد و تخت گاز از اونجا رفت تا من مجدداً تنها بشم.
کف دستهامو تو جیبهای لباس تنم فرو بردم و با کشیدم یه نفس عمیقی به مسیر افتادم….
ساعتها توی شهر چرخیدم درحالی که مدام باخودم سر اینکه اجازه ندم ذهنم سمت اتفاقات بعد از جنجال امشب بره در جنگ بودم!
این شهر این موقع شامگاه واسه هیشکی امن نبود ولی من…ولی من حاضر بودم تو اون جای ناامن بچرخم اما نه سمت خونه برم و نه سمت شهرام!
حس میکردم دیگه نمیشه به هیچکدومشدن پناه ببرم.
یه حس خجالت بهشدت بد داشتم.
حسی که حتی وقتی صورتهاشون رو موقع متوجه شدن حقیقت تصور و تجسم میکردم هم آزارم میداد!
لعنت…این چه بدبختی ای بود دیگه!
گشنه ام بود ولی حتی میلی به خوردن چیزی نداشتم.
دلممیمیل داشت فقط جاده برم.
من حتی حال صحبت کردن هم نداشتم ولی مونا اونقدر زنگ زد اونقدر زنگ زد که نهایت
با کلافگی تماسش رو جواب دادم وقبل از اینکه اون فرصت حرف زدن پیدا بکنه گله مند و شاکی گفتم:
“چیه مونا !؟ چرا اینقدر زنگ میزنی ؟”
فقط یه سوال سؤال کرد:
“کجایی ؟”
تا سؤال کرد تازه فهمیدم باید نگاهی به دور اطرافم بندازم که ببینم کجا هستم!
و کجا بودم !؟
توی یه خیابون شلوغ پلوغ با ماشینهایی که بعضی هاشون به سرعت از کنارم رد میشدن و بعضی هاشون با نیت شدمی ترمز میگحرکت کردن!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
“تو خیابون…”
بسیار زود اظهار کرد:
“میدونم تو خیابونی…لوکیشن بفرست بیام پیشت.با امیرم”
عقب عقب راهی شدم و تکیه ام رو به میله های پلی دادم که روش از حرکت ایستاده بودم و بعد هم گفتم:
“خیلی خب…باشه”
تماس رو قطع کردم و با ارسال لوکیشن یه جای بهتر که قابل نشستن باشه راهی شدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن